søndag 28. august 2016

Frå studier av bebi til student med bebi

Eg har sikkert tatt meg vatn over hovudet (att), men eg var, før bebien kom, noko redd eg skulle kjede meg i permisjon. Eg var også redd for å bli dum og lat (eg har anlegg for latskap). Eg bestemte meg difor for at eg skulle bruke permisjonen til å ta opp att engelskstudia mine.

No lurer eg mest på kva i alle dagar eg tenkte på då eg meldte meg på, og eg korleis i alle dagar skal eg få til dette. Å ha (1 stk) bebi er ein fulltidsjobb, og fritid er det minimalt av.

Når eg får nokre minutt å nyte at bebien søv (og då ikkje på brystet mitt), Trond passar på han, eller bebien finn ut at han har lyst til å ha åleinetid og berre stirre i lufta utan å kreve oppmerksemd (svært sjeldan), brukar eg tida på desse tinga: dusje, drikke kaffi, stirre i lufta, skrive blogg  eller ligge rett ut på treningsmatta mens eg tenkjer at eg burde trent bekkenbotnen.

No må eg ta meg saman og bruke desse stundene til å studere engelsk grammatikk. Eller engelsk kulturkunnskap. Korleis i alle dagar skal eg klare det? Med bebi og med ein hjerne som er mest mottakeleg for tema som amming, bæsjing og raping. Hadde eg tatt eksamen i amming og bæsj, hadde eg bankers klart ein A. Engelsk er eg meir usikker på om hjernen min er mottakeleg for.

Slik løyser eg førebels kombinasjonen bebi og studier. Studere ved kjøkkenbenken med bebi på brystet. Bebi likar ikkje at eg sitter når han er i bæresjal. Står eg er det meir akseptabelt, og eg kan ta nokre sexy moves med hoftene om han blir uroleg. Då roar han seg. Tre ting på ein gong; ta vare på bebien, eg får studert og attpåtil får eg forbrent ekstra kaloriar. (og til bebipolitiet: bebien tittar ut på mi høgre side, så han fekk puste)

Eg starta på vidareutdanning i engelsk hausten 2013. Det er eitt av dei artigaste studia eg har gått på. Eg følte det var relevant, interessant og svært utfordrande. Eg kunne bruke det eg lærte i undervisninga. Eg vart ein betre engelsklærar. Eg følte meg smartare og eg følte eg utvikla meg sjølv.

Oktober 2013 måtte eg slutte. Etter å ha vore student berre nokre månader. Slik går det når ein får seg ny jobb og må omstille seg frå ein dag til ein annan.

Ein vakker dag skal eg jobbe som lærar att, trur eg. Eg veit ikkje når det blir, men eg veit at eg då vil undervise i engelsk. Eg har ingen studiepoeng i engelsk, og det må eg skaffe meg for å kunne undervise i faget (og for ordens skuld; skulle berre mangle at det ikkje er krav om det).

Eg skal difor prøve å skaffe meg 30 studiepoeng i engelsk det neste året. For å få til dette, skal eg vende attende til der ein gong var student i min ungdom. Nemlig Trondheim og NTNU. Det vil si; det er fjernstudium, så eg treng ikkje reise til Trondheim for å studere. Vi kan bruke dette internettet, skjønner de.

Og å bruke dette internettet er krevjande for ei dame på 35. Når eg allereie no tykkjer det tekniske rundt studiet er komplisert, verkar dette lovande. Eg har skrive ned alle brukarnamn og sider eg må inn på, på eit ark. Eg føler meg som ho gamle dama som prøver å lære seg teknologien for studentar i år 2016. Det er godt eg slepp å møte dei andre studentane, slik at eg unngår å bli ho med dei rare kleda som dei unge studentane må forbarme seg over.

No har eg, etter mykje stønning og forbanning, klart å kople meg på både e-postar og innsida og funne nettsida for studiet, som då blir viktig framover sidan dette, som sagt, er eit fjernstudium. I morgon startar studiane, og som den flittige student eg er, har eg tjuvstarta litt. Berre litt.

På nettsida ligg ein plan for kva vi må gjennom veke for veke, og det er til og med oppgåver eg skal gjere. Både obligatoriske og ikkje-obligatoriske. Så spørs det om den indre motivasjonen min er stor nok til at eg gjer også det som ikkje er obligatorisk. Det viktige her blir å henge på frå starten av - og ikkje falle for fristelsen til å vente med alt til dagen før innleveringane (kjent taktikk eg brukte sist eg var student ved NTNU).

Veit de? Eg har aldri følt meg meir motivert for eit studium i heile mitt liv. Og eg trur at livet med bebi gjer at ein disponerer tida mykje betre enn før. I staden for å sjå på Desperate Housewives sundagsmorgon, når bebien er i godt humør, må eg rett og slett praktisere engelsk på ein litt meir konstruktiv måte. Og det skal vi jammen klare. Eg og bebien min.

tirsdag 23. august 2016

Då bebien min kom til verda

Då eg kom heim frå sjukehuset, hadde Trond allereie vore heime i tre dagar. I løpet av den tida hadde han fortalt alle i heile Valdres kor tøff og jævlig fødselen hadde vore.

Samtalene mine med dei som hadde prata med Trond, gjekk noko slik som dette:

Person: Det var ein tøff fødsel, skjønte eg.
Meg: Neiss - den var vel heilt normal, vel.
Person: Varte lenge, skjønte eg.
Meg: Nei - den var vel heilt gjennomsnitteleg for fyrstegongsfødande, trur eg.
Person (trur tydeligvis ikkje på meg): Ser tomt på meg og begynner heller å prate med Trond

Dette beviser vel berre det alle menn seier. Nemlig at ein fødsel er tøffare for dei som må sitje ved sidan av og halde i handa enn for den personen som faktisk gjennomgår han.

Eller så er det slik at menn har ein tendens til å overdrive og dramatisere veldig når dei fortel om fødselen til personar dei møter. Kan det vere at Trond faktisk har prøvd å framstille meg som verdas tøffaste dame som takla monstersmerter fordi han er stolt av meg? Ikkje veit eg, men det kan jo vere ein teori.

Eg har aldri sett Trond reagere så raskt som då han hoppa unna for å unngå at eg spydde på han - på eit rom på Gjøvik sjukehus for snart ein månad sidan. Det var også fyrste gong eg spurte Trond om han nokon gong kom til å elske meg att etter dette.

Trond har aldri sett meg spy før. Eg har aldri spydd av smerter før. No intervallspydde eg utan å vere i stand til å gje nokon advarsel på førehand.

Jordmor konstaterte at dette nok betydde at eg hadde nådd den magiske 4 cm-grensa, og at eg kunne få gå inn på fødestova (jippi! Berre seks cm att).

Inne på fødestova var det mogleg å endeleg få skikkeleg smertestillande. Å dusje var herleg, men det er faktisk ikkje smertestillande. Ekte smertestillande skal vere framstilt kunstig - ikkje vere slik naturleg viss-vass.

Det vil si. Lystgass tek verkeleg ikkje bort smerter i det heile tatt. Men at du kan puste inn lystgass mens det gjer intenst vondt, gjer pausene mellom smerten artige. Då føler du deg nemlig litt slik småpussa (gud så lenge sidan eg har vore småpussa) og skravlete. Som eg skravla i pausene! Og eg pusta intense yogapust med lystgass når smertene kom.

Yogadamene ville nok neppe blitt imponert over meg i fødselen. Eg har gått på fire yogakurs i graviditeten - eitt av dei fødselsførebuande. Siste kveld med partner. Yogainstruktøren avslutta med å seie at ho misunna oss alle. Ho skulle gjerne føda ein gong i året. Det var nemlig så herleg. Dette var kanskje grunnen til at Trond trudde fødselen skulle bli meir kjære mor enn det viste seg å bli.

Av yogaen fekk eg inntrykk av at så lenge du klarar å puste og slappe av, går riene som ein leik. Og held du deg i oppreist stilling vil bebien nærast skli ut av deg. Og kvinnen skal sjølv få styre fødselsprosessen - det er eit overgrep å tvinge ho på rygg i ei fødeseng.

Det siste momentet er grunnen til at eg valde å føde på Gjøvik sjukehus framfor Lillehammer. Utan å gå nærare inn på det, følte eg at fødeavdelingen på Gjøvik sjukehus var meir lydhøyre ovanfor mine ønskjer. Eg er veldig glad for at eg hadde gjort grundige undersøkingar på val av sjukehus.

Marthe var jordmora som tok seg av meg i starten. Eg vart svært glad i Marthe. Eg, som hadde trudd eg skulle vere bestemt i fødesituasjonen, vart som ein pusekatt. Om ei av jordmødrene hadde sagt eg burde stå på alle fire og hoppe opp og ned, hadde eg gjort det. 

Vel. Marthe var den som bestilte epidural til meg. Eg hadde ein tanke om at no skulle alt bli bra. Vel - alt vart verre. Så anten hadde epiduralen dårleg effekt. Eller så er fødsel utan epidural heilt innihampen jævlig. 

Samtidig med at alt begynte å gjere svært vondt begynte vi å nærme oss vaktskifte. Eg var framleis på åtte cm opning og var ikke i nærleiken av å kome vidare. Min engel Marthe skulle forlate meg og eg var livredd. Eg hadde vore på fødeavdelinga frå klokka 18, og klokka 23 var vi altså ikkje i nærleiken av å sjå ein unge.

Inn kom Anne. Og eg begynte snart å skrike.

Hadde ein av instruktørane frå yogakurset kome inn mens det stod på som verst og bedt meg puste, hadde eg bedt ho ta med seg duftsprayane sine og reise rett til helvete. Eg har eit vagt minne om at eg hang over senga og berre skreik så høgt eg klarte. Eg sa til Trond og til Anne; "Eg klarar ikkje puste meir - eg må berre skrike".

Epidural kan du få billig av meg. Det som etter kvart hjalp var lystgass og at Trond trykte ei massasjepute med all sin kraft mot korsryggen min. Og kjærasten min er sterk altså, så det seier litt om kva korsryggen min tålte!

Klokka vart over midnatt og eg hadde hatt såkalla åtte centimeters opning i fleire timar. Plutseleg opplever eg litt panikk i rommet. Babyen sine hjarteslag går ned. Lege kjem inn. Jordmor nummer to kjem inn. Barnepleiar kjem inn. Og eg får beskjed om at dei skal klargjere for vakuum.

Eg veit ikkje om dette stemmer, men eg har ei kjensle av at dei på dette tidspunktet (det gjekk svært fort her), gav meg så mykje bedøving både her og der at eg mista kjenslene totalt i underlivet (som nok er ein fordel viss dei skal inn ein viss plass med ein slags sugekopp).

Heldigvis kom bebien seg att, og vakuum trengte vi ikkje bruke (puh). Men bebien hadde bevega seg ned dit han skulle, slik at det plutseleg var tid for å trykke han ut.

Kjente eg nokon trykketrang? Ikkje i det heile tatt. Den berømmelige trykketrangen eg hadde førebudd meg på og lese så mykje om, kom altså aldri (noko som då truleg heng saman med det som er skildra over). 

Jordmor Anne var også heilt fantastisk. Så anten har eg vore svært heldig, eller så er fødeavdelinga på Gjøvik eksepsjonelt bra og mykje betre enn sitt rykte. Jordmor Anne gav meg beskjed klokka 0100, då trykkinga begynte, om at innan klokka 0200 skulle denne bebien vere ute.

Det klarte vi. 0200 presis kom Sigmund. Etter at eg hadde trykt han ut på pur vilje. Og fordi eg var så innihampen lei av å vere gravid. Og tenkte på cava. 

Vesle Sigmund kom opp på brystet mitt. Dette vesle mennesket som hadde budd inni meg så lenge, men som eg likevel ikkje kjende. Eg hugsar han hadde så enormt store augo. Som han såg på oss med. Store og opne augo. Veldig nysgjerrig på kven vi var. 

Eg fekk meg mat. Tok meg ein dusj. Eg og Trond fekk oss eit rom. Trond fekk seg nokre timar med søvn. Eg låg og såg på bebien i nokre timar. 

Bebien er for kald på morgonkvisten. Eg må varme han. Eg er lukkeleg, trøtt og litt redd. Bilete er tatt slik om lag seks timar etter Sigmund kom til verda. 

Trond reiste heim til Trollrock, som skulle starte dagen etterpå. Eg vart att på sjukehuset. I lag med bebien min. Som, om mogleg, var endå meir forvirra enn meg. 

Eg fekk enormt god hjelp på barselavdelinga på Gjøvik. Eg spurte og grov om alt, og hadde bestemt meg for at den derre amminga skulle eg i alle fall få til. Og det gjorde eg - med god hjelp! 

Det var tydeligvis til min fordel at "alle" vel å føde på Lillehammer. Etter at Sigmund kom til verda, tok det tre dagar før det kom ny bebi. På slutten var eg altså åleine på barselavdelinga (for ordens skuld; dette er uvanleg og slik sett var eg heldig). Luksus! 

Meget mogleg eg også fekk ekstra hjelp sidan eg måtte klare meg utan pappaen. Og sidan eg var full av hormoner vart eg heller ikkje lei av å fortelje historia om kvifor Trond, som driv festivalen Trollrock, som starta dagen etter sonen hans kom til verda, ikkje var til stades. Og også historia om foreldra til Sigmund, som er elendige til å planlegge, men når alt kjem til alt ikkje kunne fått eit betre resultat. 

Tusen takk til dei fantastiske folka på Gjøvik sjukehus som gav meg ein fantastisk flott start på livet med Sigmund. Eg visste vi hadde eit bra helsevesen, men de var over all forventing! Eg følte meg trygg heile vegen. 

Og brødskivene har aldri smakt betre enn på Gjøvik sjukehus. Etter fødselen, riktignok. 

Og takk også til yogaen altså - eg er svært glad for alle kursa (veit det ikkje verkar slik lenger opp i innlegget). Pustingen hjalp meg svært lenge (og til å ta djupe pust med lystgass) og eg er glad eg var svært godt førebudd. Men naturleg heimefødsel blir nok aldri min greie. 

Min snille mamma kom og henta meg på Gjøvik laurdag. Vi reiste då opp til Beitostølen for å møte festivalpappaen. Trond hadde berre augo for sonen sin - meg ensa han knapt. 

Og det er sant det folk seier. Når bebien er ute, gløymer du kor jævlig det er med rier. Kanskje difor det er umogleg å skildre med ord korleis det kjennast ut? 

Men; eg har lovd meg sjølv å ikkje bli ein av desse damene som overgår kvarandre i jævlige fødselsopplevingar (og håper verkeleg at eg ikkje underheld folk med historier frå fødselen på fyrste fest, med litt for mykje vin innabords). 

Så eg tenkjer: du kjem deg gjennom det. Det er ikkje verdt å bruke lang tid på å grue seg, men det er ein fordel å førebu seg godt. Og slapp av; du er i dei beste hender. Dei kan fødsel på sjukehusa og opplevinga du får med fødselen, blir etter all sannsynlighet god. 

Så det verkar som om eg avsluttar der eg starta. Fødselen var tydeligvis verre for Trond enn han var for meg. Altså tåler vi damer meir enn dykk menn. 





tirsdag 16. august 2016

20 dagar med bebi

Bebien har no tatt fullstendig kontroll over meg og livet mitt. Eg er blitt redusert til ein TV-slave, som har gitt opp det meste og som forstår at plassen min er i ein lenestol med puppar som flagrer i alle retningar. Dei skal lufttørke, skjønner du. Og då kan vi like godt la dei henge ute konstant.

Tjue. Dagar bebien har levd utanfor magen min. Eg er glad for at han endeleg kom ut. Bebien skulle nok ønskje han framleis var inni der, der alt var trygt og forutsigbart. 

Fire. Timar eg ser på tv2 nyhetskanalen dagleg. Eg er ekspert i å sjå dei same innslaga oppatt og oppatt utan å få med meg ein døyt av kva dei handlar om. 

Meg og bebien i stolen framfor tv-en. Bebien tek her ein lur mellom måltida. Viss han får bestemme (og det gjer han jo), skal han helst ligge oppå meg heile tida. 

Tre. Timar bebien har sove i eitt strekk på det lengste desse tjue dagane. 

Eitt. Glas vin eg har drukke på tjue dagar. Eg som hadde sett for meg at eg skulle nyte eit glas vin på kveldstid (kvar kveld!) etter at bebien hadde lagt seg. Gløm det! Timane mellom klokka seks og ti på kvelden går med til amming. Konstant! Det er berre å sitte i stolen og la bebien ligge ved puppen. Eg må berre passe på å ha Pepsi Max, fjernkontroll og nok kjeks i nærleiken. Klokka ti gir eg opp (for ørtande gong) og legg meg i senga i lag med bebi. Der sovnar vi omsider - før bebi vaknar opp mellom 1 og 2 ein gong og desperat prøver å finne vegen til puppen. 

Seks. Talet på amme bh-ar eg har kjøpt. Netthandel er blitt min nye hobby. Eg har innsett at det tek lang tid før eg kan gå i normale klede att. Alt må kunne opnast for at puppane lett skal sprette ut.

Ti. Talet på bleier skifta i døgnet. Eit fleirtal av dei med gul bæsj. Eg som aldri har skifta ei bæsjebleie før i heile mitt liv, taklar det ganske fint. Det er bebien min sin bæsj. Og det er sjølvsagt ikkje ekkelt. Eg og Trond har til og med samtaler om bæsjen. 

Åtte. Gonger bebien har tissa på meg på stellebordet. 

Fem. Kilometer eg og bebien har gått på trilletur på det lengste. Endeleg er eg i såpass form at det ikkje er smertefullt å gå. Heldigvis likar bebien å gå tur. Eg også. No er eg blitt såpass avslappa at det går minst ti minutt mellom kvar gong eg sjekkar at han pustar. Eg høyrer på musikk og koplar ut. Bebien er roleg på heile turen. Eg vurderer no om det er akseptabelt å ta med vin på tur, sidan det verkar som at einaste tidspunkt bebi ikkje vil ha mat, er når vi er i bevegelse.

 Bebi-selfie! 

Trilleturlandskap. Bebien søv. Eg høyrer på musikk og er stolt over både vogn og bebi. Vogna er forøvrig ein av dei få tinga vi har kjøpt nytt. Går som ei kule! Og ja; vi brukar insektsnetting, så de treng ikkje gå heilt amok i kommentarfeltet. 


Null. Knipeøvingar eg har tatt før klokka 20, når eg desperat tek ti (altfor) raske for å kompensere for at eg har gløymt dei heile dagen. 

Tusen. Gonger eg har sjekka om bebien pustar. 

150. Kjeks eg har ete mens eg sitt i stolen og ser på TV og ammar. 

12. Kilo som er borte. Dei forsvann alle den fyrste veka. Før eg vart hekta på kjeks. 

500. Kilokaloriar som visstnok skal forsvinne per dag på amming. 

14. Gåver bebien har fått. Takk til alle snille folk som sett pris på han.  Som gir gåve til oss sjølv om eg sikkert ikkje gav dei gåve då dei fekk bebi sist. 

57. Gonger Trond har tatt parti med bebien viss eg fortvila bryt ut at bebien for all del ikkje må putte handa si mellom puppen og munnen eller at han no må slutte å gråte - eg gjer jo så godt eg kan! Slik kjem det til å bli skjønner eg - Trond og bebien rotter seg saman. Mot meg! 

Trond elskar bebien. Og kjem alltid til å vere på hans lag. Det er forsåvidt OK. Akkurat no.

Tusen sillioner trillioner. Gonger eg har tenkt eller sagt kor mykje eg elskar bebien. Eg er fylt med så mykje kjærleik eg ikkje visste var mogleg. Sjølv om det har vore 20 dager i ufriheit og eg veit han kjem til å vere avhengig av meg i mange veker endå. 

Han er skapt av oss. Og vi skal sørgje for at han taklar denne verda, som han framleis ser på som så utrygg. 

Så får det heller vere at eg må vente nokre veker til på det glaset med cava. 


mandag 8. august 2016

Endeleg ikkje-gravid!

Som så mange andre opplever eg at dei fyrste vekene med baby gjer at du må prioritere hardt. Det vil si at eg har prioritert dusj, søvn, kaffi og mat dei periodene babyene ikkje heng fast i puppen min. Og tru meg; han heng fast i puppen min halve døgnet; både i vaken og sovande tilstand.

Men så fann eg plutseleg ut at eg kan jo blogge frå mobilen mens han heng fast i puppen min. Og til dykk som no vil hevde  at eg heller burde sjå på baby framfor å sjå i mobilen; min baby har augo att, han bryr seg ikkje. Han er ein livsnyter og vil nyte livet framfor å nyte samspel med mine augo. 

Samspel har vi derimot når baby skrik av full hals på stellebordet. For meg kom det som eit sjokk at ikkje alle babyer elsker å bli bada, stelt og skifta på, og smiler, smatter og lagar søte lyder på stellebordet. Vel - min baby blir nok aldri nokon lano-unge. 

Eg skal kome med eigne bloggposter om fødsel og andre babyrelaterte ting seinare. Eg skal også presentere det vesle vidunderet Sigmund for dykk. 

På tur heim med babyen - frå trygge Gjøvik sjukehus. Tru det eller ei; vi klarar oss faktisk ganske bra heime. 

No skal eg berre konstatere nokre ting som er svært mykje betre med å ha ungen utanfor framfor inni magen:

1.  Smaken av kaffi
Eg drakk kaffi under svangerskapet, men ikkje spesielt mykje før eg vart kvalm. Det smakte ikkje bra, og eg drakk det mest for å vakne kvar morgon. Men no! Kaffi smaker fantastisk! Og eg kan drikke så mykje eg vil! Jippi. 

2. Vektnedgangen
Ti kilo ned på ei veke. Aldri opplevd makan eg. Og kvar gong babyen høgg tak i puppen og skaper intens smerte, tenkjer eg; det er tross alt meir behagelig enn å jogge! 

3. Å ligge på ryggen og ligge på magen
Eg må ikkje lenger berre ligge på venstre side. Eg får puste uansett korleis eg ligg! 

4. Eg har lyst til å ete sunt
Den enorme trangen etter is er borte. Også den enorme trangen til vannmelon. Ikkje at eg har kjempelyst til å knaske gulrot heile dagen no heller, men eg føler jo absolutt at det er meir fristande. Fordi eg ser eit håp om å bli tynn. Og fordi eg vil babyen skal ha det sunt. 

5. Latterkrampene
Herregud som eg har skratta den fyrste veka etter at Sigmund kom til verda. Av det raraste. Og eg klarar jo ikkje stoppe. Finn Bjelke si bok "pappa for første gang" har fått meg til å hikste så babyen omtrent har hoppa av brystet mitt. TV-bilete av Åge Aleksandersen for tjue år sidan fekk Trond til å vurdere psykiatrisk behandling. Men kjære vene så moro då!  

Og så var det denne cavaen då, lurer de kanskje på? Ja jøss, seier eg. Eg gler meg framleis til babyen sovner fredfullt på kvelden, eg er utkvilt og ønskjer å prioritere cava framfor søvn. 

Endeleg roleg baby i bæresjal. Tok ei stund før eg fekk det til, men no; to frie hender! 

lørdag 23. juli 2016

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 

Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd meg ostesmørbrød. Eg hadde støvsugd stova mens ostesmørbrøda stod i ovnen. Så var eg klar til å setje meg i stolen. Ostesmørbrød full av oregano på toppen. Masse puter på fanget. Ostesmørbrødet på toppen. Så skulle eg berre strekke meg etter ein serviett. Og ja; ostesmørbrøda dett sjølvsagt på golvet. Oregano over alt.

Eg fekk aldri fortalt historia til Trond. For omtrent der eg skildra putene eg hadde bygd opp i fanget, fekk eg latterkrampe. Eg skratta og skratta og skratta. Før eg plutseleg begynner å grine. Hysterisk gråt blanda med latter. Eg får ikkje fram eit ord. Trond begynner å forstå at det no er i ferd med å rable for meg. "Eg er lei meg" klarar eg å seie før tårekanalane opnar seg fullstendig. "Eg er lei" er vel eit betre uttrykk kanskje.

Nokre andre ting dei siste dagane som har fått meg til å bli svært sensitiv:

- Ein fugl drepte ein sommarfugl rett framfor meg på plenen. Attpåtil klarte han å fly sin kos før han hadde ete opp sommarfuglen. Provoserande med matsvinn. Også i fugleverden.
- Tre kalvar kom bort til meg på gåtur. Dei såg lei seg ut. Eg var heilt på gråten når eg tenkte på at dei ikkje får oppleve neste sommar. Dei kjem til å bli slakta. Eg følte kalvane sa; redd oss, redd oss, redd oss. Eg kan ikkje redde dei. Eg må redde meg sjølv.
- Eg klarar ikkje lenger sjå på krim på tv. Eg elskar Criminal minds. Etter fem minutt måtte eg berre slå av. Og slå over på ein dokumentar om soyasaus på nrk i staden. Soyasaus!

Det er likevel ingenting i mot det som fekk meg til å grine på gåtur i går.

Babyen verkar nemlig til at han trivst ganske bra i magen min. Eg har alltid vore veldig avslappa til alt, og tenkt at sannsynligheten for at han kjem innan ei veke etter termin er forholdsvis stor. Eg har prøvd å roe ned Trond og seie; han kjem før Trollrock. Sannsynligheten for at han gjer det, er svært stor.

Trond har vore meir: "Fy søren så dårleg planlagt. Tre dagar i året der eg er opptatt 24 timar i døgnet. Utruleg dårleg planlagt". Eg har alltid tenkt at sannsynligheten for at han kjem akkurat på dei tre dagane, er svært liten.

Vel. No blir det stadig meir sannsynleg at han kjem på desse tre dagane.

Om ungen ikkje får opp dampen og finn ut han skal kome av seg sjølv, blir fødselen nemlig sett i gang på dag 11 på overtid. 29.juli. Midt under festivalen til kjærasten min.

Eg har tenkt at då må eg berre innstille meg på at eg får klare det sjølv. Då må Trond prioritere festival. Eg får klare fødselen åleine. Det går fint, har eg tenkt. Eg trivst jo eigentleg bra åleine.

Vel..det fekk meg til å dette fullstendig saman i går.

Eg såg for meg sjølv åleine på sjukehuset. Ingen som kan halde meg i handa. Ingen som kan stryke meg over håret. Ingen som kjem med dumme spøker for å få meg til å skratte. Ingen eg kan bli sint på. Og ingen å dele gleda med når alt er over og babyen er ute.

Då vart eg hysterisk! Eg vart lei meg. Og alt eg klarte å tenkje var; "alt blir jo heilt øydelagt jo". "Det var ikkje slik det skulle bli".

I natt sov eg som ein stein i ti timar. Eg innbillar meg framleis at det er eit teikn på at kroppen no har gjort seg klar for fødsel i dag.

Innerst inne veit eg at det berre er tull. Han babyen liknar nemlig på far sin. Ingen grunn til å reise nokon plass. Alt er jo så fint der eg er, tenkjer han.

Om ikkje anna har han fått meg til ikkje å drøyme meir om turar til Syden. Alt eg drøymer om no er at babyen skal finne ut at han vil begynne å bevege seg. Slik at vi slepp å reise på sjukhuset for å få fart på han.




mandag 18. juli 2016

Iskrem i alle former - livet i permisjon, del 6

Det fine med å vere gravid, er at ein kan ete litt ekstra. I alle fall no mot slutten har eg ingen skruplar med å ete både kjeks, potetgull, og ikkje minst iskrem. No tenkjer eg berre; herregud, kor mykje kan eg legge på meg dei siste dagane? Og ikkje minst; "Når ungen er ute blir det berre gulrøtter og trilleturar. Eg skal ned i vekt, og det fort". Så eg føler at siste sjanse til å unne seg litt ekstra kaloriar, er i desse siste dagane. Dessutan kjeder eg meg. Og når ein kjeder seg, er det lov å kose seg.

Eg har ete ekstremt mykje is dei siste månadene. Favoritten er softis. Eg kunne ete softis heile tida. Eg sa på tull til Trond at eg skulle kjøpe meg softismaskin, og eg har aldri fått styggare blikk. Trond held på å få noia kvar gong vi er på Fagernes - kvar gong et eg softis. Han er nemlig (han har ikkje sagt det høgt, men eg ser det på han at han tenkjer det) forundra over kor tjukk det er mogleg at eg kan bli, og er ein smule bekymra over om eg snart kjem til å sprekke.

Trond er slank som ein gresk gud - eg ser meir og meir ut som ein Buddha-statue. Og ja; eg er tyngre enn kjærasten min om dagen. Og nei; eg har ikkje tenkt til at det skal vare evig! Men eg blir deprimert av det, og når ein er deprimert, treng ein is!

I går spurte eg han om han ikkje trengte noko verktøy eller eit eller anna på Beitostølen. Eg fann nemlig  ut at det eg hadde mest lyst på i heile verda akkurat då, var pistasjis med sjokoladebitar. Det einaste som fekk meg til å ikkje reise, er redselen for at eg skal køyre av vegen. Passe dust, tenkjer eg, om eg og babyen døyr dagen før termin fordi eg berre måtte ha is. Det er liksom ikkje slik eg ønskjer Trond skal hugse meg.

Eg har hatt med ein stor dunk Ben and Jerry-is som niste på bussen heim. Eg har ete is til lunsj på jobb (hadde så halsbrann også, så ekstra god unnskuldning er det då med is). Vaniljeis med knust sjokoladekjeks vart ein slager i helgene heime. Eg har ete pinneis, sandwich-is, kroneis. Eg har ete is i smug for Trond. Og ikkje si det til nokon, men ein gong når bussen hadde stopp på Fagernes, sprang eg inn på kafeen på skysstasjonen og kjøpte meg kuleis.


Meg og softis. Min store kjærleik om dagen. 

"Du skjønner det, Trond, eg kjenner ikkje babyen. Eg må ete is for å kjenne om han lev inni der". Babyen vakner nemlig til liv når eg et is. Eg meiner det er eit teikn på at babyen også elskar is. Trond bruker å seie at det er eit teikn på at babyen har det vondt - at han er lei av is og at han meiner han har fått nok. "Han blir plaga av all den isen, Hanne", seier Trond.

Det morosamme oppi alt dette her, er at Trond også er blitt litt hekta på is. Han insisterer no på at vi kjøper med ein pakke med porsjonsis på butikken. I motsetning til meg, klarar han seg nemlig med ein liten is. Ein porsjonspakning med is for meg er nemlig eigentleg ein to-litring - ikkje ein bitte liten kroneis. Eg trur nemlig Trond sitt sleipe triks for å få meg til å ete mindre, er å insistere på ein pakke med 12 pin up i. Då føler eg nemlig eg ikkje kan ete meir enn han. Og Trond et (sjølvsagt) berre ein is om dagen.

Her om dagen var det imidlertid heilt tomt for is. Trond hadde tatt den siste isen. Eg måtte lage is av frossen banan. Eg har aldri vore meir deprimert i heile mitt liv.

Men kor tjukk kan ein eigentleg bli av to liter is om dagen? Det er det eg skal forske på dei siste dagane før babyen kjem. Og viss Trond har rett i teorien om at babyen eigentleg ikkje likar is så godt, betyr det at han bør kome seg ut av magen min snart. Ute i virkeligheita blir det nemlig svært lite iskrem. Mammaen hans må nemlig på slankekur.




søndag 17. juli 2016

Drømmen om vin - livet i permisjon, del 5

Eg elskar vin. Vin er for meg toppen av lykke. Før eg vart gravid skjønte eg ikkje korleis i alle dagar folk frivillig orka å bli gravide når det betydde at dei ikkje kunne drikke vin. Eg tenkte; aldri! Livet utan vin blir meiningslaust.

Livet utan vin har gått (til dels) overraskande lett. Det vil si; nokon dans på roser har det ikkje vore. Eg likar absolutt ikkje å vere gravid. Eg er ikkje av desse menneska som meiner at graviditet får meg til å føle meg som ei ekte kvinne. Snarare tvert i mot.

Dei fire-fem fyrste månadene var eg derimot så kvalm at eg ikkje orka tanken på vin. Eller så trøtt at eg hadde meir lyst til å sove enn å drikke vin. I helgene la eg meg klokka 21 og sov i tolv timar. Vin tenkte eg svært lite på.

Så kom våren. Tid for utepils. Tid for utevin.

Det var eit mareritt å gå gjennom Oslo sine gater dei fyrste solskinsdagene. Der satt lykkelege folk med vinflasker i bøtte. Og dei var så lykkelege. Det var ikkje eg!

Eg gjorde meg kjent med Polet sine alkoholfrie viner. Heilt ok. Eg vart hekta på ingefærøl. Det er faktisk ikkje så verst, og kanskje, kanskje, kan eg på finne å drikke det sjølv om eg kan drikke vin att.

Men herregud som eg no gler meg til det fyrste vinglaset. Eg vurderer å ta med ei flaske champagne i fødebagen, men har konkludert med at: 1. Eg bør unngå bekymringsmelding til barnevernet allereie på sjukehuset 2. Eg har truleg ikkje spesielt lyst på vin akkurat der 3. Eg ønskjer at det fyrste vinglaset skal vere i sol og hyggelege omgjevnader.

Eg har ikkje drukke vin i det nye huset vårt. Noko som gjer meg svært trist.

Då vi kjøpte huset, gleda eg meg så enormt mykje til at Trond og eg skulle lage oss lange måltid med mykje vin. Så lykkelege vi skulle bli!

Rett før overtaking av hus fann eg ut at eg var gravid. Drømmen om vin og lange måltider gjekk i grus.

No har eg nok ein gong begynt å drømme om vin og lange måltid i huset vårt. Drømmen som har verka så langt borte, er no i ferd med å framstå realistisk att.

Meg på verandaen i lag med ein kompis. Alkolfri raudvin. Lukter ikkje så verst. Smaker druesaft. Eg gler meg til eg kan si; adjø Rawson, hallo Cava!

Eg. Eit glas cava. Eigen hage. Behageleg stol. Sol. Fuglekvitter. Ein morell. Og sjølvsagt; ein baby som søv fredeleg gjennom heile glaset med vin.

Så skjønt livet skal bli. No er det ikkje lenge att.