..og det kjem truleg til å gå ad undas!
I blant sett du deg målsettingar så langt fram i tid at dei verkar realistiske. I blant overvurderer du deg sjølv. I blant er du litt for stor i kjeften. I blant fattar du ikkje kor dårleg form du eigentleg er i.
Det siste av desse punkta begynner eg å fortså no. Dei tre fyrste punkta kjem eg aldri til å lære meg at eg ikkje skal gjere.
I januar bestemte eg meg for at eg skulle springe halvmaraton 1.juni. Det verka jo så lett. Det var jo så langt fram i tid. Innan då skulle eg ha blitt så sprek at eg skulle klare det.
Det gjekk bra ei stund. 24.februar opplevde eg såkalla joggemagi då eg klarte å springe 10 km samanhengande.
Vel..det har eg ikkje gjort eller prøvd på etterpå. Då hadde eg liksom nådd eit lite mål, og då var det tydeligvis berre å legge seg på sofaen.
For, let's face it. Eg er litt lat. Eg elskar å kose meg. Eg ligg heller på sofaen med ei bok enn å springe ein halvtime. Eg likar betre å drikke cava enn å trene. Eg er lukkelegare i ein stol i sola enn eg er i treningstøy i sola. Slik er det berre.
I helga overvurderte eg meg sjølv nok ein gong. Eg spratt ut av døra i solskin. Utan drikkeflaske. Eg hadde bestemt meg for å gå opp Dalen-trappa og nedatt, og så jogge heim att (tre km, som kan vere ganske heftig etter ein tur i trappa). Halvvegs i trappa var eg så uttørka at eg måtte snu.
Etter å ha gått ned att var eg på nytt eplekjekk. Tenkte det skulle gå som ein leik å springe heim att. Begynte å springe, og gjekk på ein smell etter 100 meter. Måtte då tusle heim att dehydrert og umotivert (det høyrer vel med til historia at det einaste eg hadde ete den dagen var eit eple og ein iskaffi).
Eg har trent dårleg den siste månaden. Eg sprang 5 km på ein drøy halvtime 26.april under Bergen maraton. Det er ok (men ikkje så bra som eg burde klart om eg hadde vore i stand til å trene så hardt som eg har ein drøm om å klare). Eg skjønner likevel at målet mitt om halvmaraton på 2,15 glipp. No tenkjer eg; klarar eg det på to og ein halv time er eg nøgd.
Vel...på torsdag blir eg køyrt ut til Vadheim (blir uttala "Vaaim" her) av ein kollega. Då skal eg jogge attende til Høyanger - det er 21 km. Galskap ville eg kalla dette for eit år sidan. Eg kallar det fortsatt galskap, men eg er tydeligvis eitt skritt nærare panikkalderen. For no gjer eg slikt sjølv.
Og om eg skal fullføre halvmaraton på Beitostølen 1.juni? Det skal eg sjølvsagt - eg har berre justert ned målsettinga frå å skulle springe alt til at eg skal springe "meir enn halvparten". Så får vi berre håpe at eit useriøst utdrikkingslag eller noko også er deltakarar, slik at eg ikkje havnar sist.
For sjølv om få menneske faktisk vil innrømme det; det er faktisk flauare å bli sist enn å ikkje starte i det heile take!
tirsdag 21. mai 2013
torsdag 16. mai 2013
Årets høgdpunkt er rett rundt hjørnet!
Nei, eg pratar ikkje om 17. mai. Eg pratar sjølvsagt om Eurovision Song Contest (ESC). Konkurransa starta allereie med fyrste semifinale på tysdag. I kveld er det klart for andre semifinale, der sjølvaste Margaret Berger frå Noreg deltek.
Eg har vore stor fan av denne fantastiske konkurranse sidan eg var bittelita. Laurdagskveldane med MGP var pur familielukke då eg var lita. Som ungdommar var vi ein gjeng i frå Bagn som alle var store fan av MGP. Vi prata om songane med både glede, sorg og raseri. Som russegjeng satt vi i lag og såg på Danmark vinne det heile i år 2000.
I år kan Danmark vinne på nytt. Dei er storfavorittar. Låta gjekk (sjølvsagt) vidare i semifinala på tysdag. På laurdag kan Emmelie de Forest vinne det heile.
Eg tykkjer semfinaler der Noreg deltek er meir nervepirrande enn sjølve finala. Eg er aldri heilt sikker på at Noreg skal gå vidare. Det var eg ei heller i 2009 då Alexander Rybak vann. Vi var storfavorittar, og den gleda eg kjende då vi gjekk vidare til finala, var enorm. For ikkje å prate om då vi vann det heile. Noreg, liksom! Noreg med flest sisteplassar i heile ESC. Vi vann! Og alle elska oss! Eg har aldri vifta meir med norske flagg nokon gong, og er usikker på om eg nokon gong kjem til å gjere det i tida framover.
Eg viftar meir med flagg under Eurovision Song Contest enn på 17.mai. Eg heiar alltid mest på Noreg. Nesten uansett kor håplaus eg tykkjer den norske låta er. Eit lite unntak gjer eg for det året vi sendte Guri Schanke. Då gav eg meir eller mindre blaffen. Men det har aldri skjedd seinare.
I år sender vi ein fantastisk låt med ein fantastisk artist. Eg elskar Margaret Berger. Eg elskar "I feed you my love". Låta ligg i skrivande stund på 2.plass på betting-listene. Vi er altså ein av favorittane. Eg kan ikkje forstå at låta ikkje kan gå vidare frå semifinala.
Eg kjem til å bli så skuffa om vi ikkje går vidare til finala i år, og det kjem til å bli ein enorm sorg i heimen om så skjer. Eg trur ikkje det skjer.
MEN. Eg var heilt sikker på at Stella Mwangi og "Haba, Haba" skulle gå vidare også. Eg elska den låta. Eg sang på den i fleire månader. Eg tykte den var så kul, og kunne ikkje skjønne at heile Europa ikkje kunne skjønne det også.
Låta rauk ut i semifinala. Eg måtte gå heim gjennom Vågå sentrum i den rosa partykjolen min med det norske flagget i veska mi. Djupt ulukkeleg.
Eg blir ulukkeleg når Noreg ikkje kjem til finala i ESC.
Eg har mange gonger lurt på kva det er med denne konkurransa som kan vekke slike kjensler i meg. Eg veit ikkje om noko anna i livet mitt som vekker liknande kjensler. Eg er ei skikkeleg skrulle etter MGP og ESC.
Heldigvis kan eg grunngje engasjementet rasjonelt også. Det sameinar Europa. Vi skapar samhald og god stemning mellom alle land i heile Europa gjennom noko så uskuldig, men likevel så moro som ei songkonkurranse. Genial oppfinning!
Men det handlar sjølvsagt ikkje om å vere rasjonell. Det handlar om kjensler. Og kjenslene er på plass no. Nervøsiteten, spenninga, gleda, forventingane og trua. Trua på at dette skal gå bra. For det trur eg verkeleg at det gjer. Men sikker er eg ikkje.
Eg har no opna ei flaske vin. Til flaska med vin kosar eg med meg å sjå på den internasjonale finala frå 2009 (ja, då vi vann). Eg satsar på at sendinga skal få opp trua på at dette skal gå bra. I saman med gleda over at det tross alt ikkje er så lenge sidan vi vann konkurransa sist.
For ordens skuld. Mine favorittar i kveldens semifinale er, i tillegg til Noreg, San Marino og Ungarn. Eg håper på dei alle tre. Og eg skal sjølvsagt bruke stemmeretten vi har under kveldens semifinale.
Eg ønskjer dykk alle ein fortreffeleg europeisk kveld. La dei ulike flagga frå heile Europa vaie i styrken frå vindmaskinene.
Eg har vore stor fan av denne fantastiske konkurranse sidan eg var bittelita. Laurdagskveldane med MGP var pur familielukke då eg var lita. Som ungdommar var vi ein gjeng i frå Bagn som alle var store fan av MGP. Vi prata om songane med både glede, sorg og raseri. Som russegjeng satt vi i lag og såg på Danmark vinne det heile i år 2000.
I år kan Danmark vinne på nytt. Dei er storfavorittar. Låta gjekk (sjølvsagt) vidare i semifinala på tysdag. På laurdag kan Emmelie de Forest vinne det heile.
Eg tykkjer semfinaler der Noreg deltek er meir nervepirrande enn sjølve finala. Eg er aldri heilt sikker på at Noreg skal gå vidare. Det var eg ei heller i 2009 då Alexander Rybak vann. Vi var storfavorittar, og den gleda eg kjende då vi gjekk vidare til finala, var enorm. For ikkje å prate om då vi vann det heile. Noreg, liksom! Noreg med flest sisteplassar i heile ESC. Vi vann! Og alle elska oss! Eg har aldri vifta meir med norske flagg nokon gong, og er usikker på om eg nokon gong kjem til å gjere det i tida framover.
Eg viftar meir med flagg under Eurovision Song Contest enn på 17.mai. Eg heiar alltid mest på Noreg. Nesten uansett kor håplaus eg tykkjer den norske låta er. Eit lite unntak gjer eg for det året vi sendte Guri Schanke. Då gav eg meir eller mindre blaffen. Men det har aldri skjedd seinare.
I år sender vi ein fantastisk låt med ein fantastisk artist. Eg elskar Margaret Berger. Eg elskar "I feed you my love". Låta ligg i skrivande stund på 2.plass på betting-listene. Vi er altså ein av favorittane. Eg kan ikkje forstå at låta ikkje kan gå vidare frå semifinala.
Eg kjem til å bli så skuffa om vi ikkje går vidare til finala i år, og det kjem til å bli ein enorm sorg i heimen om så skjer. Eg trur ikkje det skjer.
MEN. Eg var heilt sikker på at Stella Mwangi og "Haba, Haba" skulle gå vidare også. Eg elska den låta. Eg sang på den i fleire månader. Eg tykte den var så kul, og kunne ikkje skjønne at heile Europa ikkje kunne skjønne det også.
Låta rauk ut i semifinala. Eg måtte gå heim gjennom Vågå sentrum i den rosa partykjolen min med det norske flagget i veska mi. Djupt ulukkeleg.
Eg blir ulukkeleg når Noreg ikkje kjem til finala i ESC.
Eg har mange gonger lurt på kva det er med denne konkurransa som kan vekke slike kjensler i meg. Eg veit ikkje om noko anna i livet mitt som vekker liknande kjensler. Eg er ei skikkeleg skrulle etter MGP og ESC.
Heldigvis kan eg grunngje engasjementet rasjonelt også. Det sameinar Europa. Vi skapar samhald og god stemning mellom alle land i heile Europa gjennom noko så uskuldig, men likevel så moro som ei songkonkurranse. Genial oppfinning!
Men det handlar sjølvsagt ikkje om å vere rasjonell. Det handlar om kjensler. Og kjenslene er på plass no. Nervøsiteten, spenninga, gleda, forventingane og trua. Trua på at dette skal gå bra. For det trur eg verkeleg at det gjer. Men sikker er eg ikkje.
Eg har no opna ei flaske vin. Til flaska med vin kosar eg med meg å sjå på den internasjonale finala frå 2009 (ja, då vi vann). Eg satsar på at sendinga skal få opp trua på at dette skal gå bra. I saman med gleda over at det tross alt ikkje er så lenge sidan vi vann konkurransa sist.
For ordens skuld. Mine favorittar i kveldens semifinale er, i tillegg til Noreg, San Marino og Ungarn. Eg håper på dei alle tre. Og eg skal sjølvsagt bruke stemmeretten vi har under kveldens semifinale.
Eg ønskjer dykk alle ein fortreffeleg europeisk kveld. La dei ulike flagga frå heile Europa vaie i styrken frå vindmaskinene.
mandag 13. mai 2013
Min mørke løyndom
Eg innrømmer det; eg har ein mørk løyndom.
Eg har vore bokmålsbrukar. Eg var bokmålsbrukar i nesten ti år før eg vart redda og kom meg ut av det uføret eg var hamna i.
Dette er mi historie til dykk som er bokmålsbrukarar og som føler at livet er i ferd med å kome ut av kontroll. Klarte eg å kome meg ut av ein veldig vond sirkel, kan akkurat du også klare det!
Kva gjorde at eg i fyrste omgang vart bokmålsbrukar?
Det var latskap. Det er fort gjort å bli riven med. Eg var ung og svak, og vart påverka av dei og av det rundt meg. Eg starta med å skrive litt på bokmål. Det vart meir og meir. Til slutt gjorde eg ikkje anna enn å skrive bokmål. Eg følte aldri det var rett å gjere det, men eg klarte ikkje å kome meg ut av det.
Eg var bokmålsbrukar gjennom heile studietida mi. Til og med masteroppgåva mi er skriven på bokmål. Eg skulle gjerne ha gjort om på det, men det er for seint no. For alltid vil eg sjå konsekvensane av dei dumme vala eg gjorde då eg var ungdom.
Eg kom ut av uføret for litt over tre år sidan. Det som var utløysande var at eg fekk ny jobb, nye vener og ny bustad. Sakte, men sikkert kom eg ut av det som kanskje har vore mi lengste livskrise.
Det var hardt i starten. Å omvende seg sjølv frå å vere bokmålsbrukar til å bli nynorskbrukar, er ikkje berre lett. Det var fleire gonger eg tenkte; "Eg klarar ikkje dette! Det var mykje lettare å berre skrive bokmål!"
Med mykje trening og mental hjelp, klarte eg å skaffe meg eit nytt og betre liv som nynorskbrukar. No går eg aldri attende. Fyrst no klarar eg å vere stolt over det eg skriv og det eg gjer. Før så berre levde eg. Eg var ikkje ekte. No har eg atter ein gong fått attende sjølvtilliten og smilet.
Eg kjem til stadigheit over gamle innlegg som er skriven på bokmål. Det er pinleg. Eg får lyst til å slette dei. Slette den vonde løyndomen frå fortida mi. Det er ikkje meg. Det er vondt å lese det. Eg klarar ikkje lese det! Det verkar ikkje ekte. Det verkar ikkje som meg. Det er som ein framand person har skrive desse klønete orda framfor meg.
Det er likevel ein del av fortida mi. Ei vond fortid eg er nøydd om å akseptere.
Eg skriv dette fordi de skal vite at også eg har slite i fortida. Eg har hatt store problem. Problem eg kom meg ut av. Eg klarte det med viljestyrke og god hjelp frå vener og kollegaer. Det var ikkje lett, men no går eg aldri attende.
Og du kan sjølvsagt klare det du også! Eg lovar deg eit mykje betre og rikare liv om du gjer som meg, og legg den mørke fortida bak deg.
Eg har vore bokmålsbrukar. Eg var bokmålsbrukar i nesten ti år før eg vart redda og kom meg ut av det uføret eg var hamna i.
Dette er mi historie til dykk som er bokmålsbrukarar og som føler at livet er i ferd med å kome ut av kontroll. Klarte eg å kome meg ut av ein veldig vond sirkel, kan akkurat du også klare det!
Kva gjorde at eg i fyrste omgang vart bokmålsbrukar?
Det var latskap. Det er fort gjort å bli riven med. Eg var ung og svak, og vart påverka av dei og av det rundt meg. Eg starta med å skrive litt på bokmål. Det vart meir og meir. Til slutt gjorde eg ikkje anna enn å skrive bokmål. Eg følte aldri det var rett å gjere det, men eg klarte ikkje å kome meg ut av det.
Eg var bokmålsbrukar gjennom heile studietida mi. Til og med masteroppgåva mi er skriven på bokmål. Eg skulle gjerne ha gjort om på det, men det er for seint no. For alltid vil eg sjå konsekvensane av dei dumme vala eg gjorde då eg var ungdom.
Eg kom ut av uføret for litt over tre år sidan. Det som var utløysande var at eg fekk ny jobb, nye vener og ny bustad. Sakte, men sikkert kom eg ut av det som kanskje har vore mi lengste livskrise.
Det var hardt i starten. Å omvende seg sjølv frå å vere bokmålsbrukar til å bli nynorskbrukar, er ikkje berre lett. Det var fleire gonger eg tenkte; "Eg klarar ikkje dette! Det var mykje lettare å berre skrive bokmål!"
Med mykje trening og mental hjelp, klarte eg å skaffe meg eit nytt og betre liv som nynorskbrukar. No går eg aldri attende. Fyrst no klarar eg å vere stolt over det eg skriv og det eg gjer. Før så berre levde eg. Eg var ikkje ekte. No har eg atter ein gong fått attende sjølvtilliten og smilet.
Eg kjem til stadigheit over gamle innlegg som er skriven på bokmål. Det er pinleg. Eg får lyst til å slette dei. Slette den vonde løyndomen frå fortida mi. Det er ikkje meg. Det er vondt å lese det. Eg klarar ikkje lese det! Det verkar ikkje ekte. Det verkar ikkje som meg. Det er som ein framand person har skrive desse klønete orda framfor meg.
Det er likevel ein del av fortida mi. Ei vond fortid eg er nøydd om å akseptere.
Eg skriv dette fordi de skal vite at også eg har slite i fortida. Eg har hatt store problem. Problem eg kom meg ut av. Eg klarte det med viljestyrke og god hjelp frå vener og kollegaer. Det var ikkje lett, men no går eg aldri attende.
Og du kan sjølvsagt klare det du også! Eg lovar deg eit mykje betre og rikare liv om du gjer som meg, og legg den mørke fortida bak deg.
lørdag 11. mai 2013
10 på topp Eurovision Song Contest 2013
Prøvene framfor årets Eurovision Song Contest er i full gang i Malmø. For oss som er blodfans av denne musikkonkurransa er veka vi snart går inn i årets høgdepunkt. Eg vaknar kvar einaste morgon og gler meg til kvar einaste prøve. Følgjer med på alt av bloggar og alt som blir lagt ut av nye klipp. Innimellom rettebunkar og anna arbeid som må gjerast, brukar eg ESC som belønning og som fluktmanøver (ja, eg er ei skrulle).
No er det tre dagar att til fyrste semifinale, og dei aller fleste artistane har prøvd seg på scena i Malmø (manglar dei "fem store" og direktekvalifiserte). No er det på tide å rangere låtane. Dette er dei eg meiner er dei ti beste i årets ESC (og eg tek her med eiga heimland).
10. Storbritannia (1 poeng)
Bonnie Tyler - Believe in me
Nei, resten av lista blir ikkje like kjendisprega. Men kven hadde trudd sjølvaste Bonnie Tyler skulle vere med i ESC? Ikkje eg!
Eg skulle verkeleg ønskje ho kom med ei litt betre låt. Denne er ikkje spesielt sterk. Ganske kjedeleg, eigentleg. Eg skal vel innrømme at Bonnie Tyler får poeng fordi ho er Bonnie Tyler. Og ja; eg er ganske sikker på ho kjem til å få fleire poeng frå Noreg enn eg gjev ho her.
9. Irland (2 poeng)
Ryan Dolan - Only love survives
Det mestvinnande landet i ESC-historia kjem nok ikkje til å vinne att i år. Men sjølvaste Ryan Dolan kan nok få ei fin-fin plassering. Med desse hjerta han lagar heile tida, så kjem sikkert også dette til å sjarmere nokon unge, og ikkje fullt så unge jenter.
8. Tyskland (3 poeng)
Cascada - Glorious
Ikkje min favorittsong av den tyske artisten Cascada (skal vel innrømme at ho blir flittig brukt på treningsmusikk-lister). Men det er såpass bra at det kjem inn på topp 10-lista. Veldig spent på korleis dette blir live.
7. Ungarn (4 poeng)
ByeAlex - Kedvesem
Låta blir slakta av veldig mange. Artisten får tyn og låt får tyn. Eg likar dette. Låta festar seg på hjerna mi. Eg skjønner ingenting av kva han syng om, men eg trur på han. Eg håper verkeleg ikkje det blir bye til ByeAlex i semifinalen, men at dette går vidare. (Dessverre ser eg at det ikkje går heilt bra på prøvene i Malmø, og at låta nok er betre innspelt enn live.)
6. Russland (5 poeng)
Dina Garipova - What if
Fyrste ballade. Handlar sjølvsagt om fred i verda. Og kjem frå Russland. Treng vel eigentleg ikkje seie meir.
Bortsett frå at du truleg ikkje likar låta fyrste gong du høyrer den. Eg tykte dette fyrst begynte å bli bra på sjette gjennomlytting (og då kan du jo tenkje deg kor mange gonger eg har høyrt låtane framfor denne på lista).
5. Sveits (6 poeng)
Takasa - You and Me
Rykta frå Malmø seier at dette heller ikkje er bra live. Eg kryssar fingrane i det lengste for at det skal høyrast bra ut frå scena. Eg elskar denne låta. Er fortsatt rimeleg forbanna for at eg ikkje finn låta på Spotify, slik at eg må på youtube for å høyre den. Men livet kunne vel kanskje vore verre...
4. Ukraina (7 poeng)
Zlata Ognevich - Gravity
Også ei låt som veks for kvar gong eg høyrer ho. Musikkvideoen er berre rar. Eg skjønner ingenting. Det kjem til å bli endå rarare på scena når bittevesle Zlata skal bli frakta inn på scena av ein kjempe. Eg trudde låta skulle vinne heilt til eg såg kjempen. No trur eg ikkje det lenger (kor dum går det an å bli liksom? Øydelegge ei flott låt med sirkus).
3. Danmark (8 poeng)
Emmelie De Forest - Only teardrops
Denne låta blir også betre og betre kvar gong eg høyrer ho. Det er Danmark som er storfavoritt til å vinne heile greia. Det trur eg kanskje dei gjer også. Og eg berre seier det; sist gong Danmark vann ESC var det i Sverige finala vart arrangert (det var i 2000, og eg såg ESC i russedress).
2. Norge (10 poeng)
Margaret Berger - I feed you my love
I love you, Margaret! Fantastisk låt. Fantastisk artist! Dette kan bli så bra som kva som helst!
1. San Marino (12 poeng)
Valentina Monetta - Crisalide
Eg kjem til å vifte med både norske flagg og flagg frå San Marino i årets ESC. Denne låta tykkjer eg er heilt fantastisk vakker. Tru det eller ei, men det er same artist som stilte med den pinlege facebook-songen i fjor. Klasseskilnad.
Solide 12 poeng frå meg!
No er det tre dagar att til fyrste semifinale, og dei aller fleste artistane har prøvd seg på scena i Malmø (manglar dei "fem store" og direktekvalifiserte). No er det på tide å rangere låtane. Dette er dei eg meiner er dei ti beste i årets ESC (og eg tek her med eiga heimland).
Here are the points from the Hanne Maren-jury:
10. Storbritannia (1 poeng)
Bonnie Tyler - Believe in me
Nei, resten av lista blir ikkje like kjendisprega. Men kven hadde trudd sjølvaste Bonnie Tyler skulle vere med i ESC? Ikkje eg!
Eg skulle verkeleg ønskje ho kom med ei litt betre låt. Denne er ikkje spesielt sterk. Ganske kjedeleg, eigentleg. Eg skal vel innrømme at Bonnie Tyler får poeng fordi ho er Bonnie Tyler. Og ja; eg er ganske sikker på ho kjem til å få fleire poeng frå Noreg enn eg gjev ho her.
9. Irland (2 poeng)
Ryan Dolan - Only love survives
Det mestvinnande landet i ESC-historia kjem nok ikkje til å vinne att i år. Men sjølvaste Ryan Dolan kan nok få ei fin-fin plassering. Med desse hjerta han lagar heile tida, så kjem sikkert også dette til å sjarmere nokon unge, og ikkje fullt så unge jenter.
8. Tyskland (3 poeng)
Cascada - Glorious
Ikkje min favorittsong av den tyske artisten Cascada (skal vel innrømme at ho blir flittig brukt på treningsmusikk-lister). Men det er såpass bra at det kjem inn på topp 10-lista. Veldig spent på korleis dette blir live.
7. Ungarn (4 poeng)
ByeAlex - Kedvesem
Låta blir slakta av veldig mange. Artisten får tyn og låt får tyn. Eg likar dette. Låta festar seg på hjerna mi. Eg skjønner ingenting av kva han syng om, men eg trur på han. Eg håper verkeleg ikkje det blir bye til ByeAlex i semifinalen, men at dette går vidare. (Dessverre ser eg at det ikkje går heilt bra på prøvene i Malmø, og at låta nok er betre innspelt enn live.)
6. Russland (5 poeng)
Dina Garipova - What if
Fyrste ballade. Handlar sjølvsagt om fred i verda. Og kjem frå Russland. Treng vel eigentleg ikkje seie meir.
Bortsett frå at du truleg ikkje likar låta fyrste gong du høyrer den. Eg tykte dette fyrst begynte å bli bra på sjette gjennomlytting (og då kan du jo tenkje deg kor mange gonger eg har høyrt låtane framfor denne på lista).
5. Sveits (6 poeng)
Takasa - You and Me
Rykta frå Malmø seier at dette heller ikkje er bra live. Eg kryssar fingrane i det lengste for at det skal høyrast bra ut frå scena. Eg elskar denne låta. Er fortsatt rimeleg forbanna for at eg ikkje finn låta på Spotify, slik at eg må på youtube for å høyre den. Men livet kunne vel kanskje vore verre...
4. Ukraina (7 poeng)
Zlata Ognevich - Gravity
Også ei låt som veks for kvar gong eg høyrer ho. Musikkvideoen er berre rar. Eg skjønner ingenting. Det kjem til å bli endå rarare på scena når bittevesle Zlata skal bli frakta inn på scena av ein kjempe. Eg trudde låta skulle vinne heilt til eg såg kjempen. No trur eg ikkje det lenger (kor dum går det an å bli liksom? Øydelegge ei flott låt med sirkus).
3. Danmark (8 poeng)
Emmelie De Forest - Only teardrops
Denne låta blir også betre og betre kvar gong eg høyrer ho. Det er Danmark som er storfavoritt til å vinne heile greia. Det trur eg kanskje dei gjer også. Og eg berre seier det; sist gong Danmark vann ESC var det i Sverige finala vart arrangert (det var i 2000, og eg såg ESC i russedress).
2. Norge (10 poeng)
Margaret Berger - I feed you my love
I love you, Margaret! Fantastisk låt. Fantastisk artist! Dette kan bli så bra som kva som helst!
1. San Marino (12 poeng)
Valentina Monetta - Crisalide
Eg kjem til å vifte med både norske flagg og flagg frå San Marino i årets ESC. Denne låta tykkjer eg er heilt fantastisk vakker. Tru det eller ei, men det er same artist som stilte med den pinlege facebook-songen i fjor. Klasseskilnad.
Solide 12 poeng frå meg!
lørdag 4. mai 2013
Høyanger vs. Vågå. Kva er best?
For om lag to år sidan laga ein bloggsak om kva som var beste plassen å bu av min dåverande heimplass, Vågåmo, og oppvekstplassen min, Bagn. Det er no på tide å lage ein sak om kva som er best av førre buplass, Vågåmo, og noverande buplass, Høyanger.
1. Shopping-moglegheiter
Vågmo har tre matbutikkar, sportsbutikk, Lugumstugu, klesbutikk, pol, to bensinstasjonar, alt-mogleg-butikk og Coop byggmiks. Bakeriet i Lom ein halvtime unna. Otta ein halvtime unna.
Høyanger har to matbutikkar, sportsbutikk, klesbutikk, to alt-mogleg-butikkar, pol, Narvesen, ingen bensinstasjonar. Førde ein times tid unna, Sogndal 1 1/2.
Ingen av plassane skal eg vel innrømme at eg har gjort store innkjøp (utanom mat og cava). Matbutikkane (samanlagt) er hakket betre i Vågåmo, men Coop Mega hakket betre i Høyanger. Stort pluss for nærleik både til Sogndal og Førde i Høyanger. Her er det altså eigentleg dei to byane i næleik til Høyanger som slår positivt ut - ikkje Høyanger i seg sjølv.
Knapp siger til Høyanger (men eigentleg er det Førde som skal ha poenget)
Høyanger: 1
Vågåmo: 0
2. Party-faktor
Hoho! Folk i Høyanger kan å feste. Det kan eigentleg folk i Vågåmo også, altså. Men festane der var litt mindre og litt roligare. Eg har nok vore på fleire festar mitt fyrste år i Høyanger enn eg var mitt fyrste år i Vågåmo.
Høyanger: 1
Vågåmo: 0
3. Kafé-liv
Eg har eigentleg ikkje gått på kafé i Høyanger. Eg var mykje meir "ute på byen" i Vågåmo enn eg var i Høyanger. Folk i Vågåmo kan å kose seg. Dei kan det der med å gå ut. Folk i Høyanger held seg heime. Klar siger til Vågåmo.
Høyanger: 0
Vågåmo: 1
4. Bibliotek
Eg er flittig brukar av bibliotek. Biblioteket i Høyanger er større og ope oftare enn i Vågå. Klar siger til Høyanger.
Høyanger: 1
Vågåmo: 0
5. Kulturelt tilbod
Eg har ikkje vore på kino nokon av plassane. Eg var ofte på kulturelle arrangement i Vågå (vel..alt er relativt). Kanskje hadde det noko med at eg jobba med kunst og kultur i Vågå og måtte vise interesse? Kanskje har eg ikkje nytta kulturtilboda i Høyanger ofte nok? Heilskapsinntrykket er likevel at dette var noko betre i Vågå. Eg følte det alltid skjedde noko der.
Høyanger: 0
Vågåmo: 1
6. Arbeidskollegaer
I Vågå hadde eg mange gode kollegaer, men følte ikkje eg tilhøyrte eit skikkeleg arbeidsfellesskap. Både oppvekstkontoret, skulane og barnehagane var arbeidsfellesskapen, men eg tilhøyrte liksom ikkje til nokon av plassane. Eg sprang berre rundt og prøvde å vere til nytte. Etter to år begynte eg å føle at eg høyrte til, men det tok lenger tid enn i Høyanger.
I Høyanger tok det ikkje meir enn eit par-tre månader før eg følte eg høyrte til. Eg har supre kollegaer i Høyanger. Det er heilt fantastisk. Eg hadde supre kollegaer i Vågå også, men det tok lenger tid å kome inn på folk. Difor; siger til Høyanger.
Høyanger: 1
Vågåmo: 0
7. Smile-faktor
Vanskeleg å seie. Eg har smilt meir dess eldre eg har blitt. Eg følte folk i Vågåmo smilte meir enn i Bagn. No er eg usikker. Kanskje fordi eg vart kjend med fleire folk i Vågåmo enn eg er blitt i Høyanger? I Vågå jobba eg rundt omkring i heile kommunen og vart kjend med "alle". Her i Høyanger kjenner eg berre dei som jobbar på skulen.
Eg har i tillegg ei kjensle av at folk i Vågå var lettare framme med "hei'inga" enn her i Høyanger. Her møter eg overraskande mange som ser berre bort eller ned i bakken når eg møter dei (eg prøver å helse på alle eg møter når eg er ute og går tur til dømes).
Under tvil, siger til Vågå og Vågåmo.
Høyanger: 0
Vågåmo: 1
8. Kjendis-faktor
Hoho. Denne er vanskeleg. Skal ein tenkje langsiktig eller kortsiktig?
Einar Førde er frå Høyanger. Folk har skrive biografi om Einar Førde. Einar Førde er ein legende.
Arne Brimi er frå Vågå (nei, ikkje Lom!) og har gjeve ut mange kokebøker. Arne Brimi er kjendis. Eg vaks opp med "Gutta på tur".
Folk har no også lært seg å knyte Vågå til eit anna namn, og ein annan sak. Går den saka inn i historia? Forhåpentlegvis ikkje. Eg håper Einar Førde, for Ap si skuld, vil stå sterkare i historia.
Under tvil; uavgjort.
Høyanger: 1
Vågåmo: 1
9. Nærleik til Oslo
I kilometer var Vågåmo nærmare Oslo. I opplevd avstand er Høyanger nærare. Vi har flyplass, for heaven's sake! Eller ikkje vi; Bringeland!
Eg føler faktisk eg bur meir sentralt her i Høyanger enn eg gjorde i Vågåmo. Liten siger til Høyanger.
Høyanger: 1
Vågåmo: 0
11. Hunks
Mannfolka er penare i Vågåmo. Sindige gudbrandsdøler. Jada! Punktum. Finale!
Høyanger: 0
Vågåmo: 1
12. Cava-utval
Eg har endå ikkje blitt spurt om å kome med tips om ny cava som polet bør ta inn her i Høyanger (det vart eg i Vågå). Eg blir fortsatt spurt om leg. på polet i Høyanger (jippi!). Det er fleire folk i Høyanger. Noko betre cavautval også.
Høyanger: 1
Vågåmo: 0
13. Vêr og skjønnheit
Vågå er vakkert. Høyanger er også vakkert, men det er vanskelegare å sjå skjønnheiten i Høyanger. Javisst er det dramatisk med høge fjell og fossane som slår nedover fjella. Høyanger i sol er vakkert (berre så dumt det er så sjeldan, så sjeldan; det er ein grunn til at dei la industri her i utgangspunktet). Men Høyanger i sol slår ikkje Vågå i sol.
Høyanger: 0
Vågåmo: 1
14. Sitt gode namn og rykte
Grunnen til at eg tok med denne kategorien, var at eg var hjå frisøren i Førde i dag. Ho hadde gått på vidaregåande skule i Høyanger. Fortalde om kor dårleg rykte Høyanger hadde då ho var ung. Der begynte folk med dop, dei slåss og dei var ufyselege.
Eg har skjønt, etter kvart, at Høyanger har litt av eit rykte utanfor Høyanger. Det er vanskeleg å sjå når du bur her sjølv, og ikkje mengar deg med folk utanfor bygda.
Vågå hadde eit godt rykte. Akkurat no er det ikkje lett å vere frå Vågå.
Vi kan difor seie at begge slit med omdømmet sitt. På kvar sin måte, ja. Men omdømmeproblem har begge plassane - og begge har ein jobb å gjere for å få folk til å flytte til plassane.
Uavgjort
Høyanger: 1
Vågåmo: 1
Oppsummering
Høyanger: 8
Vågåmo: 7
Liten siger til Høyanger. Truleg prega av at det er her eg bur no, og at eg trivst godt. Kanskje også prega av kva for kategoriar eg har vald.
Sjå ikkje på dette som vitskap. Sjå på det som moro. For det er tross alt moro livet handlar om. Og moro hadde eg det i Vågå, og moro har eg det i Høyanger no.
1. Shopping-moglegheiter
Vågmo har tre matbutikkar, sportsbutikk, Lugumstugu, klesbutikk, pol, to bensinstasjonar, alt-mogleg-butikk og Coop byggmiks. Bakeriet i Lom ein halvtime unna. Otta ein halvtime unna.
Høyanger har to matbutikkar, sportsbutikk, klesbutikk, to alt-mogleg-butikkar, pol, Narvesen, ingen bensinstasjonar. Førde ein times tid unna, Sogndal 1 1/2.
Ingen av plassane skal eg vel innrømme at eg har gjort store innkjøp (utanom mat og cava). Matbutikkane (samanlagt) er hakket betre i Vågåmo, men Coop Mega hakket betre i Høyanger. Stort pluss for nærleik både til Sogndal og Førde i Høyanger. Her er det altså eigentleg dei to byane i næleik til Høyanger som slår positivt ut - ikkje Høyanger i seg sjølv.
Knapp siger til Høyanger (men eigentleg er det Førde som skal ha poenget)
Høyanger: 1
Vågåmo: 0
2. Party-faktor
Hoho! Folk i Høyanger kan å feste. Det kan eigentleg folk i Vågåmo også, altså. Men festane der var litt mindre og litt roligare. Eg har nok vore på fleire festar mitt fyrste år i Høyanger enn eg var mitt fyrste år i Vågåmo.
Høyanger: 1
Vågåmo: 0
3. Kafé-liv
Eg har eigentleg ikkje gått på kafé i Høyanger. Eg var mykje meir "ute på byen" i Vågåmo enn eg var i Høyanger. Folk i Vågåmo kan å kose seg. Dei kan det der med å gå ut. Folk i Høyanger held seg heime. Klar siger til Vågåmo.
Høyanger: 0
Vågåmo: 1
4. Bibliotek
Eg er flittig brukar av bibliotek. Biblioteket i Høyanger er større og ope oftare enn i Vågå. Klar siger til Høyanger.
Høyanger: 1
Vågåmo: 0
5. Kulturelt tilbod
Eg har ikkje vore på kino nokon av plassane. Eg var ofte på kulturelle arrangement i Vågå (vel..alt er relativt). Kanskje hadde det noko med at eg jobba med kunst og kultur i Vågå og måtte vise interesse? Kanskje har eg ikkje nytta kulturtilboda i Høyanger ofte nok? Heilskapsinntrykket er likevel at dette var noko betre i Vågå. Eg følte det alltid skjedde noko der.
Høyanger: 0
Vågåmo: 1
6. Arbeidskollegaer
I Vågå hadde eg mange gode kollegaer, men følte ikkje eg tilhøyrte eit skikkeleg arbeidsfellesskap. Både oppvekstkontoret, skulane og barnehagane var arbeidsfellesskapen, men eg tilhøyrte liksom ikkje til nokon av plassane. Eg sprang berre rundt og prøvde å vere til nytte. Etter to år begynte eg å føle at eg høyrte til, men det tok lenger tid enn i Høyanger.
I Høyanger tok det ikkje meir enn eit par-tre månader før eg følte eg høyrte til. Eg har supre kollegaer i Høyanger. Det er heilt fantastisk. Eg hadde supre kollegaer i Vågå også, men det tok lenger tid å kome inn på folk. Difor; siger til Høyanger.
Høyanger: 1
Vågåmo: 0
7. Smile-faktor
Vanskeleg å seie. Eg har smilt meir dess eldre eg har blitt. Eg følte folk i Vågåmo smilte meir enn i Bagn. No er eg usikker. Kanskje fordi eg vart kjend med fleire folk i Vågåmo enn eg er blitt i Høyanger? I Vågå jobba eg rundt omkring i heile kommunen og vart kjend med "alle". Her i Høyanger kjenner eg berre dei som jobbar på skulen.
Eg har i tillegg ei kjensle av at folk i Vågå var lettare framme med "hei'inga" enn her i Høyanger. Her møter eg overraskande mange som ser berre bort eller ned i bakken når eg møter dei (eg prøver å helse på alle eg møter når eg er ute og går tur til dømes).
Under tvil, siger til Vågå og Vågåmo.
Høyanger: 0
Vågåmo: 1
8. Kjendis-faktor
Hoho. Denne er vanskeleg. Skal ein tenkje langsiktig eller kortsiktig?
Einar Førde er frå Høyanger. Folk har skrive biografi om Einar Førde. Einar Førde er ein legende.
Arne Brimi er frå Vågå (nei, ikkje Lom!) og har gjeve ut mange kokebøker. Arne Brimi er kjendis. Eg vaks opp med "Gutta på tur".
Folk har no også lært seg å knyte Vågå til eit anna namn, og ein annan sak. Går den saka inn i historia? Forhåpentlegvis ikkje. Eg håper Einar Førde, for Ap si skuld, vil stå sterkare i historia.
Under tvil; uavgjort.
Høyanger: 1
Vågåmo: 1
9. Nærleik til Oslo
I kilometer var Vågåmo nærmare Oslo. I opplevd avstand er Høyanger nærare. Vi har flyplass, for heaven's sake! Eller ikkje vi; Bringeland!
Eg føler faktisk eg bur meir sentralt her i Høyanger enn eg gjorde i Vågåmo. Liten siger til Høyanger.
Høyanger: 1
Vågåmo: 0
11. Hunks
Mannfolka er penare i Vågåmo. Sindige gudbrandsdøler. Jada! Punktum. Finale!
Høyanger: 0
Vågåmo: 1
12. Cava-utval
Eg har endå ikkje blitt spurt om å kome med tips om ny cava som polet bør ta inn her i Høyanger (det vart eg i Vågå). Eg blir fortsatt spurt om leg. på polet i Høyanger (jippi!). Det er fleire folk i Høyanger. Noko betre cavautval også.
Høyanger: 1
Vågåmo: 0
13. Vêr og skjønnheit
Vågå er vakkert. Høyanger er også vakkert, men det er vanskelegare å sjå skjønnheiten i Høyanger. Javisst er det dramatisk med høge fjell og fossane som slår nedover fjella. Høyanger i sol er vakkert (berre så dumt det er så sjeldan, så sjeldan; det er ein grunn til at dei la industri her i utgangspunktet). Men Høyanger i sol slår ikkje Vågå i sol.
Høyanger: 0
Vågåmo: 1
14. Sitt gode namn og rykte
Grunnen til at eg tok med denne kategorien, var at eg var hjå frisøren i Førde i dag. Ho hadde gått på vidaregåande skule i Høyanger. Fortalde om kor dårleg rykte Høyanger hadde då ho var ung. Der begynte folk med dop, dei slåss og dei var ufyselege.
Eg har skjønt, etter kvart, at Høyanger har litt av eit rykte utanfor Høyanger. Det er vanskeleg å sjå når du bur her sjølv, og ikkje mengar deg med folk utanfor bygda.
Vågå hadde eit godt rykte. Akkurat no er det ikkje lett å vere frå Vågå.
Vi kan difor seie at begge slit med omdømmet sitt. På kvar sin måte, ja. Men omdømmeproblem har begge plassane - og begge har ein jobb å gjere for å få folk til å flytte til plassane.
Uavgjort
Høyanger: 1
Vågåmo: 1
Oppsummering
Høyanger: 8
Vågåmo: 7
Liten siger til Høyanger. Truleg prega av at det er her eg bur no, og at eg trivst godt. Kanskje også prega av kva for kategoriar eg har vald.
Sjå ikkje på dette som vitskap. Sjå på det som moro. For det er tross alt moro livet handlar om. Og moro hadde eg det i Vågå, og moro har eg det i Høyanger no.
Vårteikn i raudt, kvitt og blått
Viss eg skal velje meg ein favorittmånad, vel
eg meg mai. Viss du spør meg kva mai er farga i, svarar eg raudt, kvitt og
blått. Mai for meg betyr feiring av nasjonaldag, min eigen bursdag, russetid,
og ikkje minst det store høgdepunktet; finale i Eurovision Song Contest.
Eg er vakse opp i Valdres. Det sikraste
vårteiknet heimanfrå er lukta av gjødsel som vart spreidd utover jorda. Lukta
sette seg i alt eg hadde av klede, og den trengte seg gjennom både vindauge og
veggar. For meg var dette ein del av kulturen. Vårteikn som ikkje kan skildrast
med ord – berre opplevast med sansane. Minna av flagg i mai er i stor grad
knytt saman med minna av bondelukta.
Når eg no er busett i eit industriområde
på Vestlandet, er dette ei lukt eg saknar. Det er nokre få gardar her, og til
trass for nokre forsøk på å spreie ut lukta av jordbruk, kjem ikkje Høyanger i
nærleiken av Valdres på dette området. Likevel får eg her begge delar; eg får
lukta av industri blanda med lukta av jordbruk. Eg sett stor pris på begge
delar. Eg føler meg heime båe plassar.
Eg føler ikkje eg sviktar Valdres ved at
eg er glad i Høyanger. Eg blir ikkje mindre glad i Valdres sjølv om eg trivst
her. Å uttrykke kjærleik til ein ny heimplass betyr ikkje at eg elskar røtene
mine og bondekulturen i Valdres mindre. Hadde eg hatt moglegheit skulle eg laga
ein pin eller eit flagg som hadde både Høyanger og Valdres i seg. For å vise at eg føler meg heime båe plassar.
Føler eg at min norske kultur blir truga
av å sjå glade ungar med flagg frå Somalia, Pakistan eller Frankrike i det
norske 17.mai-toget? Føler eg at Noreg blir truga av utanlandske farger i lag
med dei norske? Snarare tvert i mot.
Akkurat som eg er stolt av å kome frå
Valdres her i Høyanger, forventar eg meg at folk frå andre land er stolte av
sitt heimland også i Noreg. Å bli ein del at eit nytt samfunn handlar ikkje om
å utslette minna frå der vi kjem frå. Det
handlar om å ta vare på det beste frå forskjellige kulturar.
Frå kulturen heime i Valdres har eg take
meg med jordnærheita, glede over natur og stoltheit over dialekt, musikk og
folkeliv. I Høyanger har eg møtt høgrøsta og direkte sogningar som er stolte
over si industrihistorie. Høyanger formar meg no som menneske, akkurat som
Valdres har forma meg i fortida. Eg blir ikkje meir integrert i Høyanger av å
gløyme Valdres.
Eg er så glad eg bur i eit land med
ytringsfridom. Av alle favorittfridomar, er nok det fridomen eg sett høgast. Eg
gleder meg også over at eg kjem frå ein heim der eg er lært opp til at alle
menneske er like mykje verdt. Dette er verdiar som betyr mykje for meg, og som
eg vil bruke heile livet mitt for å kjempe for.
Folk som mislikar desse verdiane går ikkje
i 17.mai-tog for å feire Noreg og Noregs grunnlov. Eg har ein mistanke om at
dei held seg heime. Trusselen mot Noreg og norske verdiar er ofte ikkje i symbol
vi ser i det offentlege, men heller skjult.
Regnbogeflagg eller flagg frå San Marino i
17.mai-toget er ikkje det som trugar norske verdiar eller norsk kultur. At folk
vil vere med å feire Noreg og vere ein del av fellesskapen vår i mai er difor
noko vi skal sette pris på; uansett korleis dei går kledd.
Eg ønskjer meg ein mai månad med mange
farger og mange lukter. For meg er det fantastisk når lukta frå industrien
blandar seg med lukta av jordbruk. Akkurat like mykje vil eg setje pris på at
raudt, kvitt og blått blandar seg med gult, grønt og svart i mai månad.
Innlegget var også å sjå på trykk i Nationen 3.mai 2013
søndag 14. april 2013
Eurovision song contest - desse er best!
No er det berre ein månad til Eurovision song contest. Det er utan tvil det eg gler meg mest til om dagen (med unntak av sommarferie, men det er jo lenge til). Det er, som vanleg, mykje ræl i årets ESC. Meir enn i fjor faktisk. Det er vanskeleg å finne gode låtar og ein klar favoritt.
Eg har likevel funne fram til nokre låtar deg ikkje får lyst til å rive av meg armen når eg høyrer. Det er nokon av dei (eg skal lage ein bloggpost med det største rælet seinare). Så her kjem lista over hørbare låtar med potensial for å få stemme frå meg i årets ESC.
Sveits - Takasa: "You and Me"
Ikkje av favorittane i årets konkurranse, men eg liker denne låta. Denne kan eg faktisk høyre på mens eg skriv, les eller berre rydder. Potensial for stemme frå meg.
San Marino - Valentina Monetta: "Crisalide"
Tenk at dette er same dama som deltok med "Social network song" i fjor. Frå makkverk av ein song til ein av dei verkeleg store favorittane mine i år. Dette er nyyydeleg. Det er italiensk. Det er stort. Det er mektig!
Ungarn - ByeAlex: "Kedvesem"
Eg skjønner ingenting av kva dei syng, men denne låta fester seg faktisk på hjernen min. Eg veit ikkje om det er eit teikn på kvalitet, men det funkar!
Danmark - Emmelie de Forest - "Teardrops"
Dette er storfavoritten i år. Eg tykkjer den er litt oppskrytt. Den er fin, men ikkje finast.
Norge - Margaret Berger - "I feed you my love"
Eg er vel ikkje heilt objektiv, men dette er den beste låta i år. Punktum. Finale.
Dei mest kjende artistane i år er nok Bonnie Tyler, Cascada og Anouk (hugsar du Nobody's wife?). Ingen av mine er på denne lista. Eg finn ingen av låtane spesielt interessante.
Kven trur eg vinn i år? Denne:
Ukraina - Zlata Ognevich: "Gravity"
Eg har likevel funne fram til nokre låtar deg ikkje får lyst til å rive av meg armen når eg høyrer. Det er nokon av dei (eg skal lage ein bloggpost med det største rælet seinare). Så her kjem lista over hørbare låtar med potensial for å få stemme frå meg i årets ESC.
Sveits - Takasa: "You and Me"
Ikkje av favorittane i årets konkurranse, men eg liker denne låta. Denne kan eg faktisk høyre på mens eg skriv, les eller berre rydder. Potensial for stemme frå meg.
San Marino - Valentina Monetta: "Crisalide"
Tenk at dette er same dama som deltok med "Social network song" i fjor. Frå makkverk av ein song til ein av dei verkeleg store favorittane mine i år. Dette er nyyydeleg. Det er italiensk. Det er stort. Det er mektig!
Ungarn - ByeAlex: "Kedvesem"
Eg skjønner ingenting av kva dei syng, men denne låta fester seg faktisk på hjernen min. Eg veit ikkje om det er eit teikn på kvalitet, men det funkar!
Danmark - Emmelie de Forest - "Teardrops"
Dette er storfavoritten i år. Eg tykkjer den er litt oppskrytt. Den er fin, men ikkje finast.
Norge - Margaret Berger - "I feed you my love"
Eg er vel ikkje heilt objektiv, men dette er den beste låta i år. Punktum. Finale.
Dei mest kjende artistane i år er nok Bonnie Tyler, Cascada og Anouk (hugsar du Nobody's wife?). Ingen av mine er på denne lista. Eg finn ingen av låtane spesielt interessante.
Kven trur eg vinn i år? Denne:
Ukraina - Zlata Ognevich: "Gravity"
Abonner på:
Innlegg (Atom)