Gå til hovedinnhold

Snart tid for norsk rakfiskfestival

Vi er i gong med å få til nokre verkeleg store ting i Valdres. Valdresidentiteten har stått sterkt lenge, men det er fyrst dei seinare åra at vi verkeleg har fått til ein del store arrangement, som Sol av Isfolket og Norsk Rakfiskfestival, og vi skal ikkje gløyme at vi også har eit fotballag i 2.divisjon, som hadde vore ganske utenkeleg for nokre år sidan.

Til helga er det klart for Norsk Rakfiskfestival, og eg gler meg allereie. Kritikarane vil kanskje kalle dette ein organisert fyllefest, men eg kallar det moro for alle penga. Og liv kjem det også til å bli på laurdag når Vassendgutane kjem. Eg gler meg stort, og kjem sikkert til å gaule "Ungkar med dobbeltseng" så høgt så høgt, som alle andre.

Slike arrangement og folkefester, håpar eg vi klarer å utvikle meir av i tida framover. Det avhenger av at kommunane faktisk klarer å stå saman, og at vi jobber vidare med å utvikle det som er særegent med Valdres. Eg håpar håpar håpar verkeleg at vi i løpet av dei neste åra klarer å gå nokre steg til mot kommunesammenslutning, slik at vi blir ei Valdres-kommune, og ikkje seks små kommunar ingen har høyrt om. Eg trur dei som skal på festival på Fagernes til helga, veit godt at dei er i Valdres, men kanskje ikkje at dei er i Nord-Aurdal kommune.

Skal vi få den kommunale økonomien til å gå rundt att, og skal vi klare å tiltrekke oss kompetanse til regionen, så avhenger det, slik eg ser det, at vi ikkje venter altfor lenge før vi slår oss saman til ein kommune. Min daugdraum er ein stor Valdres-kommune. Eg håper verkeleg at eg får oppleve den dagen der eg kan seie eg bur i kommuna Valdres og ikkje Sør-Aurdal. Eg håper verkeleg nokon er tøffe nok til å ta dette opp til debatt i løpet av denne stortingsperioda, og at det ikkje ender opp med det mageplasket det gjorde sist, då vi hadde folkeavstemning.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv. Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten. Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgon

Hanne tester trappene i Høyanger

Høyanger er visstnok kjend for sine trapper. Dette heng saman med vatnforsyning og industri (eg skal finne ut meir om dette når eg skal på industrimuseet seinare i veka). Det er to trapper i Høyanger. Ei med omlag 1250 trappetrinn og ei med 2500 trappetrinn. Optimistisk som eg er bestemte eg meg for å teste den lengste av dei. Dette bilete er take rett etter at eg har gått heimanfrå. Eg bur i eit bustadområde rett på venstresida av bileteramma. Trappa kan du sjå der langt framme på fjellet omtrent midt i biletet. Du ser det som ein grå strek som går oppover. Elva er også rett ved der eg bur, og eg såg mange fiskarar på vegen fram og attende (fisking rett utanfor stovedøra, bokstaveleg talt!). Høyanger sentrum ligg i motsatt retning, altså der elva renn ut i fjorden. No ser du at eg nærmar meg. Også eg begynner å tru at det er håp om at eg skal kome fram. Litt skeptisk på om det er lov til å gå inn på området nå, og tenkjer: "neinei, eg må snu!". Då ser

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år. Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg.  Terningkast: 2  Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt? Terningkast: 5  Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det.  Terningkast: 3 Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein