Gå til hovedinnhold

Det nærmar seg...

26 minusgrader i Bagn. Rapportane seier det er -34 i Vågå. For to dagar sidan kom eg heim frå Gran Canaria, der det var 26 grader. Eg skulle berre ha blitt der. Eg hatar kulde! Eg kunne forresten skrivi eit langt innlegg om Gran Canaria. Du har verkeleg ikkje vore i Syden før du har vore der. Det levde opp til forventningane, og meir enn som så! :)

I dag skal eg hente min søte lille nye bil. Ein svart toyota Rav4 med spoiler og stigbrett. Bil er ein dyr fornøyelse. Berre i forsikring og lån vil det koste meg fire tusen kroner i månaden. Fyttirakkern. Eg er ung og enslig, med over to millioner i gjeld. Ikkje bra. Ikkje bra. Mitt forsikringsselskap TrygVesta tok forresten kaka. Dei skulle ha 30 000 i året for å forsikre bilen min. Så mykje for å allereie vere kunde der (altså, så blir ikkje bilen min forsikra der).

I morgon reiser eg til Vågå. Huff som eg gruer meg. Til å reise altså. Til å flytte. Til å måtte vere ute i over tretti minus. Og til eit kaldt husvære utan internett og tv-signal. Ikkje har eg mann som kan hjelpe meg med det heller (eg skal ærlig innrømme at når det gjeldt praktiske ting, så er eg ein dårleg feminist).

Eg må ha rosa rattpels til nye bilen min. Så no brukar eg tida til å finne ut kor eg kan få kjøpt det. Rosa rattpels er min måte å vise at eg er ein moderne feminist. Som eig min eigen bil. Og min eigen leilighet. Og mitt eige lån. Og som er avhengig av godvilje frå banken.

Eg debuterer i ny jobb med å ha møte med Fylkesmannen. Det er kva eg skal bruke fyrste arbeidsdag til. Prat om å bli kasta ut i det. Men årets kommuneprofil, Rune Øygard, skal sjølvsagt bli med, så vi får tru det går bra.

Men som eg gler meg til å komme i gang no. Prosjektet er ambisiøst. Prosjektet er utypisk bygde-noreg. Men er det ei kommune som kan klare å lage ei knakande god skule, og utvikle sin eigen skulemodell, så er det Vågå. Så får vi sjå om vi etter kvart kan kalle skulen Noregs beste. :)

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv. Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten. Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgon

Hanne tester trappene i Høyanger

Høyanger er visstnok kjend for sine trapper. Dette heng saman med vatnforsyning og industri (eg skal finne ut meir om dette når eg skal på industrimuseet seinare i veka). Det er to trapper i Høyanger. Ei med omlag 1250 trappetrinn og ei med 2500 trappetrinn. Optimistisk som eg er bestemte eg meg for å teste den lengste av dei. Dette bilete er take rett etter at eg har gått heimanfrå. Eg bur i eit bustadområde rett på venstresida av bileteramma. Trappa kan du sjå der langt framme på fjellet omtrent midt i biletet. Du ser det som ein grå strek som går oppover. Elva er også rett ved der eg bur, og eg såg mange fiskarar på vegen fram og attende (fisking rett utanfor stovedøra, bokstaveleg talt!). Høyanger sentrum ligg i motsatt retning, altså der elva renn ut i fjorden. No ser du at eg nærmar meg. Også eg begynner å tru at det er håp om at eg skal kome fram. Litt skeptisk på om det er lov til å gå inn på området nå, og tenkjer: "neinei, eg må snu!". Då ser

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år. Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg.  Terningkast: 2  Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt? Terningkast: 5  Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det.  Terningkast: 3 Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein