Gå til hovedinnhold

Og vi fortsett å prate om været..

-30 i Vågå kommune då eg kom på laurdag. Grisekaldt. Eg skal aldri flytte på vinteren meir (eigentleg vurderer eg å aldri flytte meir). Å flytte inn er definitivt meir moro enn å flytte ut. Har brukt helga til å dekorere leiligheten, skrive lister (over kva eg manglar) og ellers berre nyte stillheita. Eg har korkje tv eller internett enno. Og det er eigentleg ganske kjekt. Bilturen oppover gjekk som ein leik. Eg elskar bilen min. Han har fått lilla rattpels. Den er sååå fin!!

Fyrste dag på jobb i dag. Det fine med at det er kaldt, er at ein aldri går tom for samtaleemner med nye kollegar. Alle har liksom noko å prate med meg om når dei treffer denne nye jenta som attpåtil har bakgrunn i frå Framstegspartiet (skummelt, skummelt). Vi fikk ikkje prata så mykje om kulda. Eg fekk berre vore på kommunehuset i 1 1/2 time før eg og ordførar Øygard reiste til Lillehammer for å møte Staten sin forlenga arm i Oppland fylke.

No er eg attende på kontoret mitt. Her er det ganske tomt. Eg har fått kontor mitdt i Servicetorget, så eg kan ikkje isolere meg i ein korridor. Eg trur dette blir moro. Alle eg har møtt så langt, er kjempepositive. Og i morgon starter eg med å leggje planene.

(Og eg har fått mobilnummeret til Arne Brimi, og skal møte han i neste veke (han skal jo ha ei viss rolle i dette skuleprosjektet). Og eg som får panikk av kjendisar, kjem sikkert til å seie masse dumt og spørje om han er einig i at all mat blir god, berre ein tek på ost og gratinerar det i ovnen)

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…