Gå til hovedinnhold

Kommunen - det er meg (og deg)



Eg får berre unnskulde meg for manglande blogging den siste tida. Men det går i eitt om dagen. Denne veka har eg sprunge frå møte til møte, og fekk med nød og neppe skvisa inn episoda av Desperate Housewives på tysdag. Dei seier litt om ein travel kvardag. Og dykk som trur at vi har korte dager og ikkje gjer noko anna enn å flytte papir og stirre i dataskjermen, må nok tru om att. I dag har eg endeleg hatt tid til å sitte på kontoret, men heile dagen i dag går med til å skrive referat, få sortert notater og tankar, og ikkje minst starte arbeidet med å lage ein forprosjektplan (og planar er vi gode på i kommunen!).

Men denne veka og neste veke går i hovudsak med til lokalt forankringsarbeid, og til å møte personalet på skulane, foreldre og organisasjonar. Eg takkar ja til alle invitasjonar eg får for å orientere om prosjektet, og til å få innspel. Det er viktig at vi som jobber i kommunen er synlege i lokalsamfunnet, og ikkje berre blir "dei borte på kommuna".

Måndag møtte eg personalet på Vågåmo skule. Utruleg oppegåande folk, med mange gode innspel og kritiske spørsmål til prosjektet vårt. På kvelden møtte eg fyrst Lions Club Vågå, som er ein oppegåande gjeng som er oppteken av det som skjer i lokalsamfunnet (og internasjonalt!). På kvelden var det middag med nokre IKT-folk som kanskje er interessert i å gjere noko i Vågå.

Heile tysdag gjekk med til møte med IKT-folka. Og på kvelden var det møte med personalet på Lalm. Og der var det temperatur!! Fantastisk gjeng. Og eg har ikkje vanskeleg for å forstå at personalet er redde for endå fleire reformar og tiltak som blir tredd nedover hovudet deira. Frå Reform 97 til Kunnskapsløftet, og no kjem det noko dei er redd skal vere tilbake til Reform 97 med leik og moro i skulen. Men det må eg berre seie; vi skal ha med personalet på dette, og er dei ikkje enige i det vi gjer, blir ikkje prosjektet noko av.

Onsdag gjekk med til rektormøte, og eg må seie gjengen med rektorar er ein fantastisk flott samling, som eg gleder meg til å samarbeide med. På kvelden møtte eg FAU ved Vågåmo skule, som atter hadde fleire innspel. Foreldra er veldig positive til prosjektet, men er redd det skal bli eit "finkulturelt prosjekt" som ikkje tek utgangspunkt i Vågå-kulturen. Eg må berre seie: dette prosjektet skal ta utgangspunkt i den lokale kulturen her i Vågå!

I går var fyrste møte i prosjektgruppa, som er mine næraste samtalepartar i dette prosjektet. Og no er vi altså skikkeleg i gang med prosjektet. No manglar berre å få sett ned undergruppene som skal jobbe med dei fire hovudområdene i prosjektet, som er: 1. Estetiske fag 2. IKT 3. Matkultur og fysisk aktivitet 4. Det globale i det lokale.


I dag skriv eg referat frå alle møta. For alle kloke ord og innspel skal lagrast og bli med vidare i prosjektet. :) Og kommunen, det er ikkje ein grå kloss, det er mellom anna meg (som alldeles ikkje er så sur som eg ser ut, men som ikkje klarer å smile når eg tek bilete av meg sjølv (og ja, eg smiler meir når eg representerar kommunen)).

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

Korleis få trent når du er åleine med ein 1-åring heile dagen?

Dei siste månadene har trening vore min ultimate form for åleinetid og måte å hente overskot på. Anten det har vore i form av å springe ut ein kort tur, gjere nokre øvingar med kettlebell'n på gardsplassen eller stikke på treningsrommet i Heggenes. I Oslo har eg meldt meg inn hjå Sats Elixia, og eg har funne ut at eg verkeleg elskar å vere med på gruppetrening (som eg ikkje skjønner kvifor eg ikkje gjorde før når eg hadde masse tid?), og for ikkje å prate om dampbad eller badstue etterpå. Eller ein laaang dusj!


Den veka her er eg imidlertid åleine med Sigmund i Oslo for å ha vakt på jobben. Sidan eg blir sur og lei om eg ikkje får trent og får den åleinetida, var min store bekymring for korleis dette skulle gå denne veka. Korleis får dei som har eineomsorg for ungar eigentleg trent?


Eg har barnepass inkludert i Sats-medlemskapet mitt, men eg har ikkje hatt hjarte til å plassere han der den veka her, sidan eg har vore oppteken av at dette også skal bli "Hanne og Sigmund sin dr…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…