Gå til hovedinnhold

Landsmøtemelankoli

I helga har det verkeleg gått opp for meg at eg er ferdig med politikk (eller har ei pause, som kanskje er det korrekte å seie sidan eg ikkje veit kva framtida vil bringe), sidan eg ikkje er til stades på landsmøtet, noko eg har vore dei siste ti åra (bortsett frå eit år då eg studerte i USA, men då var eg i fridomens land, og trur ikkje eg brydde meg særleg).



Sett utanfrå, så ser det ut som landsmøtet i år har vore dominert av "vraking" av Terje Søviknes, krangel om det er verst å vere for bompeng eller for eigedomsskatt og eit besøk av ein slags amerikans grasrotsekt som meiner Obama står i ledetog med muslimane.

Politiske kommentatorar meiner landsmøtet har vore eit langt gjesp, og eg kan i hvert fall konstatere at landsmøtet totalt har drukna for ei svensk utropskapsskandale. Det er merkeleg eigentleg - for i følge undersøkingar eg har lest, så har dei aller fleste vore utro sjølv (ein eller annan gong), men nesten alle er like fordømmande når det skjer med kjendisar, eller kanskje er det fordi det er veldig frigjerande for dei fleste å oppdage at til og med dei perfekte er like feilbare som oss andre?

Men det eg skulle skrive om var landsmøtet til FrP. Eg har tenkt lenge og vel på om eg saknar å vere til stades der det skjer. Og svaret er; ja eg skulle gjerne vore der. Men ikkje fordi eg føler hjerna mi får bryna seg så mykje på politiske saker på slike møte, men fordi det er frykteleg mange hyggelege mennesker der, som eg saknar og som eg tykkjer det er trist eg ikkje kjem til å treffe lenger. Gamle FpUarar, kollegaer i andre fylker, gamle arbeidskollegaer frå Stortinget - alle folk eg møtte samla ein gong i året på landsmøtet tidlegare. No er eg ikkje lenger til stades på nokon arenaer der eg kan møte desse folka. Det er kva som er trist. Og jada..eg saknar å stå på ein talerstol, kjefte på nokon, vere artig og få oppmersemd. For som eg liker oppmerksemd!



Men eg trur eg som menneske har godt av å gjere noko anna. Få utvikla hjerna mi på andre arenaer (for det trengs etter mange år i politikken), tenke nytt, vere med på å skape utvikling frå grasrotnivå, få møte menneske med ulike haldningar og meningar og få vere med på å skape noko på tvers av politiske standpunkt, bakgrunn og haldningar. Eg kjenner eg veks på det eg gjer, så då får det heller vere at eg ein gong i blant vil savne den politiske nerva, spenningen, folka og tempoet. No får eg utruleg masse erfaring som eg aldri ville fått i politikken, og eg er overtydd om at eg gjorde rett val då eg rett etter stortingsvalet tok avgjerda om å slutte med politikk, og kome meg ut i den verkelege verda. Så får det heller vere at eg saknar mange av dei fantastiske folka som vart mine vener etter ti år blant folk flest..

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv. Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten. Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgon

Hanne tester trappene i Høyanger

Høyanger er visstnok kjend for sine trapper. Dette heng saman med vatnforsyning og industri (eg skal finne ut meir om dette når eg skal på industrimuseet seinare i veka). Det er to trapper i Høyanger. Ei med omlag 1250 trappetrinn og ei med 2500 trappetrinn. Optimistisk som eg er bestemte eg meg for å teste den lengste av dei. Dette bilete er take rett etter at eg har gått heimanfrå. Eg bur i eit bustadområde rett på venstresida av bileteramma. Trappa kan du sjå der langt framme på fjellet omtrent midt i biletet. Du ser det som ein grå strek som går oppover. Elva er også rett ved der eg bur, og eg såg mange fiskarar på vegen fram og attende (fisking rett utanfor stovedøra, bokstaveleg talt!). Høyanger sentrum ligg i motsatt retning, altså der elva renn ut i fjorden. No ser du at eg nærmar meg. Også eg begynner å tru at det er håp om at eg skal kome fram. Litt skeptisk på om det er lov til å gå inn på området nå, og tenkjer: "neinei, eg må snu!". Då ser

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år. Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg.  Terningkast: 2  Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt? Terningkast: 5  Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det.  Terningkast: 3 Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein