Gå til hovedinnhold

Hijab-syndromet


Når det store politiske diskusjonstemaet innanfor skulepolitikken det siste året har vore for eller i mot hijab, då har vi resignert i den skulepolitiske debatten.


Det er mykje enklare for politikarene å diskutere symbolsaker som hijab enn dei store tinga i samfunnet. Då får dei jo oppmerksemd, og dei kan prate om prinsipp. Og som politikarane elskar å diskutere prinsipp! Anten det er for eller mot privatskuler eller for eller mot karakterar. Men ingenting av dette kjem til å redde kva vi likar å kalle ”Kunnskapsnasjonen Noreg”.

For vi har større utfordringar enn hijab. Ungdom er skuletrøtte og skjønner ikkje vitsen med skulen, og fleire og fleire ”hamnar på NAV”, for å seie det litt brutalt. Min påstand er at det er det offentlege Noreg, velferdsstat og oljerikdom som har påført skulen desse utfordringane, og i mindre grad lærarane.

Som liberalist burde eg vel ikkje hevde vi som individ er eit resultatet av systemet vi veks opp i, men eg gjer det likevel. Eg trur at dess meir vi har bygd ut velferdsstaten vår, dess meir har vi passivisert individa. Dette gjeld ikkje minst når det kjem til kunnskap. Kvifor i alle dagar skal ungdom gidde å bli smarte når dei veit dei klarer seg ok i samfunnet uansett? Kvifor velje ein jobb der ein må jobbe hardt og heile tida vise progresjon, når ein kan ligge på sofaen heime for å ta i mot offentlege kroner?

Velferdsstaten vår er bygd opp rundt at viss vi gjev barn og unge utdanning, så vil dei seinare jobbe for å gje noko attende til samfunnet. Eg meiner dette er eit ganske naivt utgangspunkt. Det funkar ikkje å seie: ”Viss du er flink på skulen, så går økonomien i Noreg betre”. Viss ein føler ein ikkje får meir ut av å vere flink og smart på skulen, enn ved å ikkje vere det, så passiviserer vi folk.

Vi har oppveksande generasjonar som forventar at staten skal fylle hjernen deira med kunnskap utan det minste innsats frå enkeltindividet sjølv, og vi skrik etter det offentlege kvar gong storsamfunnet møter på eit problem. I overflodssamfunnet Noreg blir ikkje kunnskap og personleg initiativ verdset slik det burde, og med mange millionar på bok, pratar få om systemendring. Då er det sjølvsagt lettare å gjere hijab til det store samfunnsproblemet – og slik få etterlengta tid i tv-ruta i same slengen.

Publisert i Dagsavisen i spalta "Blåmandag" 10.mai

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv. Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten. Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgon

Hanne tester trappene i Høyanger

Høyanger er visstnok kjend for sine trapper. Dette heng saman med vatnforsyning og industri (eg skal finne ut meir om dette når eg skal på industrimuseet seinare i veka). Det er to trapper i Høyanger. Ei med omlag 1250 trappetrinn og ei med 2500 trappetrinn. Optimistisk som eg er bestemte eg meg for å teste den lengste av dei. Dette bilete er take rett etter at eg har gått heimanfrå. Eg bur i eit bustadområde rett på venstresida av bileteramma. Trappa kan du sjå der langt framme på fjellet omtrent midt i biletet. Du ser det som ein grå strek som går oppover. Elva er også rett ved der eg bur, og eg såg mange fiskarar på vegen fram og attende (fisking rett utanfor stovedøra, bokstaveleg talt!). Høyanger sentrum ligg i motsatt retning, altså der elva renn ut i fjorden. No ser du at eg nærmar meg. Også eg begynner å tru at det er håp om at eg skal kome fram. Litt skeptisk på om det er lov til å gå inn på området nå, og tenkjer: "neinei, eg må snu!". Då ser

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år. Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg.  Terningkast: 2  Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt? Terningkast: 5  Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det.  Terningkast: 3 Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein