Gå til hovedinnhold

Glasurgenerasjonen


Vi er late, vi er bortskjemte og vi er totalt øydelagt av foreldra våre.


Glasurgenerasjonen kallar dei oss. Det er vi som lev godt på det tidlegare generasjonar har bygd opp, og som er lite innstilt på å skape nye verdiar. Skremmande rapportar dei siste vekene tyder også på at glasurgenerasjonen stadig blir latare og latare, og dei som er yngre enn meg har no fått namnet ”Divagenerasjonen”. Lærlingbedrifter rapporterer om lærlingar som får foreldre til å ringe for å seie at dei må sove ein time ekstra, talet som meiner ein treng skule for å kome seg fram i livet blir mindre og mange tåler ikkje meir enn sekstimars dag fordi dei er i elendig fysisk form.

Eg er den fyrste til å innrømme det. Når det kjem inn ein edderkopp i bustaden min, så ringer eg Mamma. Mamma er 160 km unna, men enno ventar eg at ho skal ta bort edderkoppen for meg. Det har ho alltid gjort. Når noko dett ned frå veggen eller vasken lekk, så ringer eg Pappa. Han bur 320 km unna. Han lover å komme om eit halvt år. Då blir den øydelagde tingen liggjande der i eit halvt år – for eg klarer ikkje fikse sjølv, men ventar på at nokon andre skal ordne opp for meg.

Når noko går gale i livet mitt, så kontaktar eg foreldra mine. Dei stiller stort sett alltid opp for meg. Eg er likevel glad eg har foreldre som aldri køyrte meg til skulen (eg måtte gå!), som ikkje tolererte dårleg oppførsel, som sende meg ut for å plukke tomflasker viss eg ville ha godteri og som aldri skreiv melding til skulen om at eg var sjuk, viss eg ville sleppe unna skitur.

Eg er difor blitt ganske sjølvstendig – heilt til det kjem til praktiske ting som å skifte dekk, stoppe lekkasjar eller fjerne edderkoppar. Eg skulle i blant ønskje at Mamma i barndommen fortalte meg at eg fekk fjerne edderkoppen sjølv. Eg ville grått, eg ville hyla, men eg ville nok fjerna han til slutt, og då ville livet vore lettare, no når eg bur åleine.

Foreldre gjer sine unge ei bjørneteneste ved å vere for snille, for ettergivande og ikkje sette krav til dei unge. Difor har vi no ein oppveksande generasjon som i stor grad forventar at andre skal ordne opp når noko går gale i kvardagen vår – og viss foreldra ikkje er i nærleiken, så er denne ”andre” ofte offentleg sektor, anten det er prat om skule, helsevesen eller NAV.


Publisert i Dagsavisen i spalta "Blåmandag", 21.juni.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv. Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten. Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgon

Hanne tester trappene i Høyanger

Høyanger er visstnok kjend for sine trapper. Dette heng saman med vatnforsyning og industri (eg skal finne ut meir om dette når eg skal på industrimuseet seinare i veka). Det er to trapper i Høyanger. Ei med omlag 1250 trappetrinn og ei med 2500 trappetrinn. Optimistisk som eg er bestemte eg meg for å teste den lengste av dei. Dette bilete er take rett etter at eg har gått heimanfrå. Eg bur i eit bustadområde rett på venstresida av bileteramma. Trappa kan du sjå der langt framme på fjellet omtrent midt i biletet. Du ser det som ein grå strek som går oppover. Elva er også rett ved der eg bur, og eg såg mange fiskarar på vegen fram og attende (fisking rett utanfor stovedøra, bokstaveleg talt!). Høyanger sentrum ligg i motsatt retning, altså der elva renn ut i fjorden. No ser du at eg nærmar meg. Også eg begynner å tru at det er håp om at eg skal kome fram. Litt skeptisk på om det er lov til å gå inn på området nå, og tenkjer: "neinei, eg må snu!". Då ser

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år. Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg.  Terningkast: 2  Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt? Terningkast: 5  Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det.  Terningkast: 3 Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein