Gå til hovedinnhold

Feminist, fy skam deg!

Då eg var 18 år hadde eg mitt fyrste møte med ”Det annet kjønn”, og har vore feminist sidan.

Det var fyrst då eg las Simone De Beauvoir eg skjønte at eg sjølv var med på å medverke til undertrykkande strukturar i samfunnet.

Eg hugsar eg tenkte etter med meg sjølv: Kvifor har eg dårlegare sjølvtillit enn jamnaldrande gutar som alldeles ikkje er smartare enn meg? Kvifor har eg mykje lettare å godta at gutane gjer det betre enn meg enn at andre jenter gjer det? Over ti år etterpå, er dette enno haldningar eg jobbar med i meg sjølv. Eg kallar meg enno stolt feminist. For meg er feminisme å tru på like rettar for alle, men å erkjenne at det i samfunnet er høve som gjer at vi enno ikkje har oppnådd full likestilling.

Som feminist på høgresida får eg kjeft frå begge kantar. Eg får kjeft frå mine eigne fordi eg i det heile take kallar meg feminist, og fordi eg seier eg trur det er strukturar i samfunnet som gjer at vi ikkje har full likestilling i Noreg. Eg ser gutar ta ordet meir i forsamlingar og at dei er tøffare i lønsforhandlingar. Vi ser seksuell trakassering i skule og arbeidsliv. Ikkje kom her å seie at dette er biologisk eller at vi ikkje kan gjere noko med det. Det trur eg nemlig vi kan!

Eg får kjeft frå venstresida i politikken fordi eg ikkje trur på særeigne ordningar for jenter eller kvotering. Eg trur slike ordningar kan få kvinner til å tru vi er underlegne mannen. Eg trur ikkje vi jenter skal konkurrere mot kvarandre i eigne kategoriar. Kva vil det få den unge usikre jenta til å tru? At ho heile tida ikkje treng vere like flink som gutane, og at det er jenter ho fyrst og fremst skal konkurrere mot.

Vi jenter må bli tøffare, vi må slutte å vere så redde for å feile at vi ikkje tør å prøve og vi må bli flinkare til å unne kvarandre suksess. Dette er ein kamp vi må kjempe anten vi er foreldre, lærarar eller omgås barn og unge på andre måtar. Vi må slutte å ”dille og dalle” med jentene, og sette like tøffe krav til alle – uansett kjønn. Og vi må slå hardt ned på diskriminering og seksuell trakassering tidleg.

Eg meiner det må vere lov å seie at eg trur at det finst forskjellsbehandling i samfunnet. Men det må også vere lov å seie at eg ikkje trur lovreguleringar vil endre på dette – fordi samfunnsendring berre kan skje gjennom haldningsendring.

Publisert i Dagsavisen i spalta "Blåmandag", 16.august 2010.

Kommentarer

  1. Selvfølelig konkurrerer vi med kvinner! Jeg føler ikke at jeg har noe som helst plikt i å hjelpe andre kvinner frem fordi jeg er tilfeldigvis er en selv. I den setningen liker jeg ikke ordet feminist. For meg betyr det at som kvinne skal jeg ha noe til felles med andre kvinner. Jeg er indvidualist, forskjellig fra alle andre, uavhengig av kjønn. Det virker som du prøver å forklare eventuelle svakheter du har med statistiske tilfeldigheter. 5 av 7 partiledere er kvinner nå.

    Hvis du mener at kvinner skal stå sammen kan du ikke klandre "gutteklubber" for å stå sammen. Nei, dette er IKKE holdninger som representer FrP.

    SvarSlett
  2. Viss du les det eg skriv, så skriv eg vel nettopp at eg ønskjer individ skal "konkurrere" mot individ uansett om vi er gutar eller jenter:

    "Eg trur ikkje vi jenter skal konkurrere mot kvarandre i eigne kategoriar". Med dette meiner eg jo sjølvsagt at vi konkurrerer om mykje alle saman, men at vi ikkje skal ha eigne jente- eller guteklasser. Eg ser ikkje at det er i motstrid mot korkje liberalisme eller det FrP står for.

    Og eg har mange svakheiter eg ja, men eg forklarer dei ikkje med "statistiske tilfeldigheter". Ser ikkje kor du ser eg gjer det. Eg trur mine svakheiter har noko med oppdragelse/oppvekst å gjere + litt biologi. Men no er vi sikkert ikkje einige om kva som er ein svakheit..

    Og til slutt: eg bryr meg katten om du (som ikkje eing gong tør bruke namn) meiner eg ikkje har haldningar som representerer FrP. Eg har ikkje skrivi dette for å blidgjere FrP, men for å vere ærleg.

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…