I like the way it hurts

Eg var på handballtrening i går. I dag klarer eg nesten ikkje å gå. Eg kjende det allereie etter å ha stått i mål i ti minutt at dette kjem til å gå ad undas. Etter ein times handballtrening ga eg opp, og brukte den siste halvtimen til å sitje på sidelinja der eg observerte og tøyde ut mine noko øydelagte bein. Eg hadde gløymt at det var så slitsomt å stå i mål. Enno no var vi tre keepere som bytta på, men eg var skutt. Beina mine er heilt ødelagt, enno eg følte eg ikkje bevega meg i det heile take. Men tydeligvis bevega eg nokre "musklar" som har fått kvile i 11 år.

MEN; det er jo godt å kjenne på at ein har brukt kroppen sin att. Det er vel ein god smerte, og eg har ikkje tenkt til å gje meg. Men eg trur ikkje eg skal gå på ein smell i starten av (hadde eg pressa meg sjølv hardare i går, hadde eg nok ikkje klart å gå i dag). Og etter kvart får eg kanskje meir overskot og glede av dette. Men akkurat no føler eg at eg ikkje får tid viss eg skal gjere jobben min skikkeleg (sjølv om eg vurderer å jobbe mindre, slik at innsats står i forhold til løn).

Ei smerte som ikkje er god, er den som er oppe i hjerna mi. Eg føler meg pressa frå alle kantar, og føler eg har null kontroll. Eg skriv referat, rapportar og organiserar, og har ikkje kontroll på noko som helst. Og i dag begynte eg å sjå om eg fann ledige stillingar i skuleverket i Spania, der eg kan undervise, og arbeidsdagen ender klokka 16, og det berre er varmt. Det er i alle fall lov å drømme! :)

Eg veit det går over, og 80% av dagane elskar eg jobben min, men det er tungt. Så tungt. Og eg treng nokre lyspunkt no. Heldigvis - for fyrste gong på laaang tid - skal eg ha ei helg utan festing og alkohol. Har store planer om å ligge mykje på sofaen, rydde kåken, vaske klede, og gjere unna alle dei arbeidsoppgåvene som heng over meg (som ikkje blir gjort viss eg ikkje gjer dei).

Og det finst lyspunkt: som ein kollega som ga meg ei flaske vin i dag før han gjekk heim. Det er hyggelege kollegaer det!! :)

God helg! :)