Gå til hovedinnhold

I like the way it hurts

Eg var på handballtrening i går. I dag klarer eg nesten ikkje å gå. Eg kjende det allereie etter å ha stått i mål i ti minutt at dette kjem til å gå ad undas. Etter ein times handballtrening ga eg opp, og brukte den siste halvtimen til å sitje på sidelinja der eg observerte og tøyde ut mine noko øydelagte bein. Eg hadde gløymt at det var så slitsomt å stå i mål. Enno no var vi tre keepere som bytta på, men eg var skutt. Beina mine er heilt ødelagt, enno eg følte eg ikkje bevega meg i det heile take. Men tydeligvis bevega eg nokre "musklar" som har fått kvile i 11 år.

MEN; det er jo godt å kjenne på at ein har brukt kroppen sin att. Det er vel ein god smerte, og eg har ikkje tenkt til å gje meg. Men eg trur ikkje eg skal gå på ein smell i starten av (hadde eg pressa meg sjølv hardare i går, hadde eg nok ikkje klart å gå i dag). Og etter kvart får eg kanskje meir overskot og glede av dette. Men akkurat no føler eg at eg ikkje får tid viss eg skal gjere jobben min skikkeleg (sjølv om eg vurderer å jobbe mindre, slik at innsats står i forhold til løn).

Ei smerte som ikkje er god, er den som er oppe i hjerna mi. Eg føler meg pressa frå alle kantar, og føler eg har null kontroll. Eg skriv referat, rapportar og organiserar, og har ikkje kontroll på noko som helst. Og i dag begynte eg å sjå om eg fann ledige stillingar i skuleverket i Spania, der eg kan undervise, og arbeidsdagen ender klokka 16, og det berre er varmt. Det er i alle fall lov å drømme! :)

Eg veit det går over, og 80% av dagane elskar eg jobben min, men det er tungt. Så tungt. Og eg treng nokre lyspunkt no. Heldigvis - for fyrste gong på laaang tid - skal eg ha ei helg utan festing og alkohol. Har store planer om å ligge mykje på sofaen, rydde kåken, vaske klede, og gjere unna alle dei arbeidsoppgåvene som heng over meg (som ikkje blir gjort viss eg ikkje gjer dei).

Og det finst lyspunkt: som ein kollega som ga meg ei flaske vin i dag før han gjekk heim. Det er hyggelege kollegaer det!! :)

God helg! :)

Kommentarer

  1. Du må ikkje slite deg ut (fysisk og mentalt) til Gagakonserten!


    - Din hemmelige beundrar ;)

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv. Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten. Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgon

Hanne tester trappene i Høyanger

Høyanger er visstnok kjend for sine trapper. Dette heng saman med vatnforsyning og industri (eg skal finne ut meir om dette når eg skal på industrimuseet seinare i veka). Det er to trapper i Høyanger. Ei med omlag 1250 trappetrinn og ei med 2500 trappetrinn. Optimistisk som eg er bestemte eg meg for å teste den lengste av dei. Dette bilete er take rett etter at eg har gått heimanfrå. Eg bur i eit bustadområde rett på venstresida av bileteramma. Trappa kan du sjå der langt framme på fjellet omtrent midt i biletet. Du ser det som ein grå strek som går oppover. Elva er også rett ved der eg bur, og eg såg mange fiskarar på vegen fram og attende (fisking rett utanfor stovedøra, bokstaveleg talt!). Høyanger sentrum ligg i motsatt retning, altså der elva renn ut i fjorden. No ser du at eg nærmar meg. Også eg begynner å tru at det er håp om at eg skal kome fram. Litt skeptisk på om det er lov til å gå inn på området nå, og tenkjer: "neinei, eg må snu!". Då ser

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år. Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg.  Terningkast: 2  Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt? Terningkast: 5  Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det.  Terningkast: 3 Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein