Gå til hovedinnhold

Ryddig! Endeleg..

I dag har eg brukt arbeidsdagen på å rydde kontoret mitt (ikkje rydde ut, men altså rydde opp), og det var godt. Eg har det siste halvåret slengt alle papir og dokument ned i ein svær skuff.


No fekk eg systematisert, sett inn i permar og fekk orden. Eg har også fått opp vitnemål for bachelorgrad, mastergrad og ppu på veggen. No føler eg at eg begynner å få eit triveleg kontor. Og som kjent gjev rot rundt meg rot i hovudet, så var vel på tide å få rydda opp.


Dette har vore ei god veke. Har arrangert to meget vellukka kursdagar i musikk for tilsette i regionen, og det er fantastisk å sjå lærarar gløde for faget sitt slik eg har sett desse to dagane. Det gjev i alle fall meg inspirasjon til å kjempe vidare i jobben!!

I kveld skal Jon Roar Bjørkvold inspirere i Vågå kulturhus, og i morgon skal han møte arbeidsgrupper i prosjektet vårt. Eg vil difor avvente stort tankearbeid til etter dagen i morgon, når mykje arbeid skal koordinerast, vi skal "tenke på tvers". Håper på fullt hus i kveld, og reknar med det blir inspirerande!!!

Eg har fått nokre bekymra meldingar frå folk rundt omkring etter nokre innlegg på bloggen min. Ikkje frå familie eller dei venene som kjenner meg best; dei veit at når Hanne skriv, så overdriv ho. Ho brukar ironi, og verkar det som ho heng ut andre folk, så heng ho eigentleg ut seg sjølv (som til tider er både sjølvsentrert, mangler perspektiv, trur verda ikkje klarar seg utan meg og så vidare). Slik har det alltid vore på bloggen.

Når eg skriv om meg sjølv som er sliten og begynner å gråte fordi eg slår foten min, og tenkjer at det er mest synd i meg i heile verda, då meiner eg ikkje det. Ja - eg tykkjer synd i meg sjølv, men slike reaksjonar er heilt normale når ein er sliten. Rekk opp handa alle dei som aldri er sliten, og aldri tenkjer at alt er fælt. Å tenkje destruktive tankar er heilt normalt (håper eg), men det er kanskje ikkje mange som skriv om at dei føler det slik. Og poenget mitt har alltid vore at eg (ikkje minst eg!) må bli flinkare til å setje ting i perspektiv.

Når eg skriv "for vaksne folk klarar seg jo ikkje utan meg - dei kan jo korkje skrive eller prate", så gjer eg sjølvsagt narr av meg sjølv som oppfører meg som om vaksne folk ikkje klarar seg utan meg. Eg veit at folk med lengre arbeidserfaring, høgare alder og høgare løn, fint klarar seg utan min hjelp. Nok ein gong; eg gjer narr av meg sjølv.

Når eg skriv om at eg drøymer om andre jobbar, så er det sant. Kven tenkjer ikkje i blant: "Herregud, eg skulle ønskja eg jobba i ein klesbutikk, og kunne gå heim klokka fire utan å tenkje meir på jobb" eller "Eg lurer på om eg skal flytte til Spania for å jobbe der" eller "Eg vil reise jorda rundt". Det er heilt normalt (trur eg), men det betyr ikkje at vi gjer det. For det er noko som får oss til å bli der vi er. I mitt tilfelle fordi eg elskar jobben min, gleder meg til å gå på jobb kvar dag og fordi jobben stort sett gjev meg energi (men nokre dagar er man sliten og tenkjer at alt går ad undas, men det er normalt).



Konklusjonen er at det ikkje er nokon grunn til bekymring. Eg vil helst ikkje at folk skal synes synd på meg. Eg er stor jente og klarar meg sjølv. Er eg ikkje fornøyd, så gjer eg noko med det. Eg var møkklei den førre jobben min, og då slutta eg. Det gjer eg her også om eg ikkje er nøgd. Eg lar ikkje ting gå på helsa laus, og eg trur eg aldri har vore lykkelegare enn no. Eg har ein jobb eg elskar, eg liker min nye heimplass, eg har ein arbeidsgjevar som gjer meg enorm fridom og tillit i det eg gjer (og som tvingar meg til å ta ferie), eg har gode vener, eg har begynt å spele handball att, eg har ein familie eg er glad i og eg er stort sett stabil. Så la meg då behalde drømmen om å reise jorda rundt - ein gong i blant når eg treng drømmen om noko anna. Og la meg få lov til å vere ærleg, ikkje pakke inn bodskapen og la meg få lov til å si det slik det følest og slik som det er. Hadde eg vore ulykkeleg, hadde eg ikkje skrive om det på bloggen. Så den gongen de skal vere mest bekymra, er viss bloggen oser av positivitet og alt virkar rosenrødt. Då er det fare på ferde!

For unge Blåfjelldal drømmer om andre stader og andre tider - eg overdramatiserer, gjer narr av meg sjølv (og nokon gonger andre), eg bruker ironi og sarkasme og ja, eg er litt bitter. Men det betyr ikkje at eg ikkje har det bra - snarare tvert i mot.

Kommentarer

  1. Bra det står bra til ;)

    Du har ikkje vurdert å betre symmetrien mellom vitnemåla dine, har du?


    Gaga-oh-la-la-ah...

    SvarSlett
  2. HÆ??? Er ikkje symmetrien bra nok? I så fall heng det saman med korleis eg er som person. Eg tykkjer det er stas å bryte normer og konvensjoner...

    SvarSlett
  3. Avstanden mellom det i midten og det til høgre er no verkeleg monaleg mindre enn mellom det i midten og det til venstre?

    Normbrytar du??? Haha.... :p

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv. Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten. Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgon

Hanne tester trappene i Høyanger

Høyanger er visstnok kjend for sine trapper. Dette heng saman med vatnforsyning og industri (eg skal finne ut meir om dette når eg skal på industrimuseet seinare i veka). Det er to trapper i Høyanger. Ei med omlag 1250 trappetrinn og ei med 2500 trappetrinn. Optimistisk som eg er bestemte eg meg for å teste den lengste av dei. Dette bilete er take rett etter at eg har gått heimanfrå. Eg bur i eit bustadområde rett på venstresida av bileteramma. Trappa kan du sjå der langt framme på fjellet omtrent midt i biletet. Du ser det som ein grå strek som går oppover. Elva er også rett ved der eg bur, og eg såg mange fiskarar på vegen fram og attende (fisking rett utanfor stovedøra, bokstaveleg talt!). Høyanger sentrum ligg i motsatt retning, altså der elva renn ut i fjorden. No ser du at eg nærmar meg. Også eg begynner å tru at det er håp om at eg skal kome fram. Litt skeptisk på om det er lov til å gå inn på området nå, og tenkjer: "neinei, eg må snu!". Då ser

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år. Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg.  Terningkast: 2  Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt? Terningkast: 5  Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det.  Terningkast: 3 Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein