Sur

Eg tykkjer frykteleg synd i meg sjølv om dagen, og må difor bruke bloggen som terapi. Her kan du sjå korleis eg ser ut no:

På onsdag, kom eg passe seint heim att. Dreg meg bort til kjøkkenet for å gjere eit forsøk på å lage mat. Tykkjer i utgangspunktet ganske synd i meg sjølv fordi eg var så sliten og hadde jobba så hardt. Så skjer det!! Eg sparker bort i stolen, får kjempevondt og legg meg rett ned på golvet og begynner å grine. Då skjønner du at du er sliten! Og når du tenkjer at du har det verst i heile verden, tenkjer du at du verkeleg har perspektiv på ting..

I går var eg på gråten att. Kjende eg begynte å bli forkjøla. Tykkjer så synd i meg sjølv, at eg røyker to sigaretter etter kvarandre. Tenkjer: kan ikkje bli sjuk no! Verda går under viss eg blir sjuk. Kven skal planlegge alt som skal planlaggast? Då går alt skeis! Og skal eg droppe personalfesten i morgon? Då kjem jo alle til å sakne meg! Heldigvis kjennast det betre ut i dag, slik at alle får glede av meg på personalfesten.

I dag; må opp tidleg fordi skuleverket starter inn i granskauen tidleg. Personalmøte på Lalm klokka 0730. Klarer ikkje prate skikkeleg når eg møter dei, stokker orda og seier feil. Men på eitt eller anna vis klarte vi no å kommunisere. Tykkjer kjempesynd på meg sjølv som er så trøtt og sliten..

Møte i to undergrupper rett etterpå. Likt. Veldig synd i meg som må springe frå gruppe til gruppe (for vaksne folk klarar seg jo ikkje utan meg - dei kan jo korkje skrive eller prate) for å få med meg kva som skjer. Tykkjer det går for sakte, og ikkje slik eg vil. Tykkjer kjempesynd i meg sjølv. Held på å å bryte saman når eit av medlemma seier at ein av dei tilsette hadde spurt ho: "det skuleprosjektet - er det lagt på is??". Begynner nesten å gråte mens eg hyler: "Eg gjer så godt eg kan, og så får ikkje folk med seg kva vi gjer! ER EG SÅ HÅPLAUS ELLER ER FOLK DUMME???"

I tillegg slit eg med organisering av ei musisk veke med påmeldingar til to kursdagar i musikk. Eg får ikkje så mange påmeldingar som eg ønskjer frå dei andre kommunane, og blir sint på folk som ikkje melder seg på, og tenkjer: idiotar!!! Her arrangerer Vågå kurs for heile regionen, og så gidd dei ikkje melde seg på! Og dei to påfølgande dagane kjem Jon Roar Bjørkvold, og det krever sitt av annonsering og å få ut informasjon (som tydeligvis aldri blir bra nok). Tykkjer synd i meg sjølv fordi folk rundt meg ikkje tykkjer det her er like viktig som eg gjer..

I tillegg alle rapportar eg må føre i penn, referat og all galskap. Er det rart eg synes synd på meg sjølv?? Er det rart eg tenkjer at eg har den verste jobben i verda og at alt ville gått under utan meg? Og då ser eg slik ut:


Vel...alt ser nok lysare ut i morgon. Eg klagde i min førre jobb fordi eg følte det eg gjorde var meiningslaust og at eg ikkje utgjorde nokon forskjell. No trur eg at eg utgjer ein kjempeforskjell. Det er vel då ein må lære seg å sleppe taket, og skjønne at Vågå klarte seg fint også før eg kom hit...