Verdsmeister Hanne

Dei som kjenner meg, veit at eg etter litt (eller mykje) vin kan bli ganske høg på meg sjølv. Som eg elskar å prate om Hanne og kor fantastisk eg er! Også er eg verdsmeister i alt. For litt under to veker sidan, fekk eg ei teksmelding frå ei veninne i Vågå, der det står: "Håndballtrening i morgon. Du kan sitje på. Vi køyrer klokka sju frå Vågå". Då demrer det for meg at eg truleg på ein fest har prata om at eg er knallgod i håndball, og at det er eit hån mot håndballsporten at eg ikkje speler håndball lenger. Då vart eg redd, og sendte melding attende om at knebeskyttarane mine låg i Valdres, og at eg skulle bli med når eg fekk henta heim dei.

No er eg heime i Valdres, og har funne knebeskyttarar og håndballbukse md nummeret "73" på. Utstyret er ikkje blitt brukt på over 10 år. Eg var då håndballkeeper på Fagernes sitt J16-lag. Eg var tøff i trynet og tjukk, og difor stod eg i mål. No er eg ikkje tjukk lengre, men har fiskebollearmar og nikotinkondis. Ikkje kan eg gå ned i spagaten lengre heller. Tøff i trynet er eg enno. Eg trur ikkje eg tør. Otta sitt damelag spelar i 3.divisjon, og eg tenkjer det er litt for høgt nivå for meg. Dessuten er eg livredd for å vere elendig, bli gjort narr av, vere redd ballen og ikkje klare noko som helst. I mitt huggu, er eg nemlig like god no som det eg ein gong var. Når eg tenkjer rasjonelt, skjønner jo også eg at eg ikkje er det, og at det vil ta litt tid å trene seg oppatt. Og at eg kanskje heller burde starta med bedriftshandball.

Men no tek eg i alle fall med meg knebeskyttarar attende til Vågå. Så får vi sjå om eg tør å bli med på ei trening. Dessverre, så vakna eg laurdagsmorgon med ein hoven fot etter å tråkka over ein eller annan plass på veg heimatt frå personalfest. Så kanskje blir den hovne foten eg pådrog meg etter litt for mykje vin i Jutulheimen, grunnen til at det blir med tanken om å gjere handballcomeback...