Gå til hovedinnhold

Verdsmeister Hanne

Dei som kjenner meg, veit at eg etter litt (eller mykje) vin kan bli ganske høg på meg sjølv. Som eg elskar å prate om Hanne og kor fantastisk eg er! Også er eg verdsmeister i alt. For litt under to veker sidan, fekk eg ei teksmelding frå ei veninne i Vågå, der det står: "Håndballtrening i morgon. Du kan sitje på. Vi køyrer klokka sju frå Vågå". Då demrer det for meg at eg truleg på ein fest har prata om at eg er knallgod i håndball, og at det er eit hån mot håndballsporten at eg ikkje speler håndball lenger. Då vart eg redd, og sendte melding attende om at knebeskyttarane mine låg i Valdres, og at eg skulle bli med når eg fekk henta heim dei.

No er eg heime i Valdres, og har funne knebeskyttarar og håndballbukse md nummeret "73" på. Utstyret er ikkje blitt brukt på over 10 år. Eg var då håndballkeeper på Fagernes sitt J16-lag. Eg var tøff i trynet og tjukk, og difor stod eg i mål. No er eg ikkje tjukk lengre, men har fiskebollearmar og nikotinkondis. Ikkje kan eg gå ned i spagaten lengre heller. Tøff i trynet er eg enno. Eg trur ikkje eg tør. Otta sitt damelag spelar i 3.divisjon, og eg tenkjer det er litt for høgt nivå for meg. Dessuten er eg livredd for å vere elendig, bli gjort narr av, vere redd ballen og ikkje klare noko som helst. I mitt huggu, er eg nemlig like god no som det eg ein gong var. Når eg tenkjer rasjonelt, skjønner jo også eg at eg ikkje er det, og at det vil ta litt tid å trene seg oppatt. Og at eg kanskje heller burde starta med bedriftshandball.

Men no tek eg i alle fall med meg knebeskyttarar attende til Vågå. Så får vi sjå om eg tør å bli med på ei trening. Dessverre, så vakna eg laurdagsmorgon med ein hoven fot etter å tråkka over ein eller annan plass på veg heimatt frå personalfest. Så kanskje blir den hovne foten eg pådrog meg etter litt for mykje vin i Jutulheimen, grunnen til at det blir med tanken om å gjere handballcomeback...

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv. Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten. Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgon

Hanne tester trappene i Høyanger

Høyanger er visstnok kjend for sine trapper. Dette heng saman med vatnforsyning og industri (eg skal finne ut meir om dette når eg skal på industrimuseet seinare i veka). Det er to trapper i Høyanger. Ei med omlag 1250 trappetrinn og ei med 2500 trappetrinn. Optimistisk som eg er bestemte eg meg for å teste den lengste av dei. Dette bilete er take rett etter at eg har gått heimanfrå. Eg bur i eit bustadområde rett på venstresida av bileteramma. Trappa kan du sjå der langt framme på fjellet omtrent midt i biletet. Du ser det som ein grå strek som går oppover. Elva er også rett ved der eg bur, og eg såg mange fiskarar på vegen fram og attende (fisking rett utanfor stovedøra, bokstaveleg talt!). Høyanger sentrum ligg i motsatt retning, altså der elva renn ut i fjorden. No ser du at eg nærmar meg. Også eg begynner å tru at det er håp om at eg skal kome fram. Litt skeptisk på om det er lov til å gå inn på området nå, og tenkjer: "neinei, eg må snu!". Då ser

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år. Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg.  Terningkast: 2  Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt? Terningkast: 5  Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det.  Terningkast: 3 Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein