Gå til hovedinnhold

Slår eit slag for palliativ behandling!

I valgkampen 2009, lærte eg meg at vi som vil imponere med å kunne mange framandord bruker ordet "palliativ behandling" om det folk flest kallar smertelindrande behandling. Då eg vart sendt ut i x antal debattar om aktiv dødshjelp, var det mange som brukte dette ordet for å sette meg ut, og sikkert ikkje trudde eg visste noko som helst. Eg svarte alltid med: "ja, sjølvsagt må den smertelindrande behandlinga bli betre, men i land der ein har innført aktiv dødshjelp, så har ein samtidig sett at den smertelindrande behandlinga har blitt betre fordi ein ser nødvendigheten av å gjere noko med dette". For ja; du førebur deg til debattar når du veit du skal diskutere med sinte leger som ser ut som dei vil drepe deg (eg skal ikkje nemne namn).

Vel - i helga fekk eg oppleve kva smerte er. Og kva enkel smertelindrande behandling kan gjere for både kropp og sjel.

Eg slit med tannverk. Skikkeleg tannverk. Det har vore slik av og på i nokre veker no, og eg har tenkt det går over. På onsdag kom det skikkeleg - og vart kjempevondt. Eg fekk surra meg til tannlegen på torsdag, som konkluderte med at: "det er sannsynlegvis ikkje tannkjøtbetennelse, og vi må sannsynlegvis rotfylle, men sidan eg vil unngå å rotfylle og det er dumt å rotfylle viss det er noko anna, så skal du prøve nokre dager med eit middel for å stoppe tannkjøtbetennelse".

På torsdag var det bra - på fredag kjende eg det allereie om morgonen av - då det det gjorde vondt å drikke kaffe. Det vart verre og verre utover dagen. Klokka 13 gjekk eg heim. Og så avlyste eg eit foredrag eg skulle halde på kvelden(det skal mykje til at eg avlyser ting!). Eg trur eg åt 10 paracet den kvelden, men ting vart berre verre og verre. Eg låg på golvet og skreik. Eg grein (eg grin nesten aldri). Litt fordi eg følte meg einsam, litt fordi eg syntest synd i meg sjølv, men mest fordi det gjorde så inni hampen vondt. Eg vurderte å ringe legevakta for å be om morfin (MORFIN NÅ!), men eg var så uttafor at eg tenkte eg måtte vente. Laurdagsmorgon kunne eg ikkje vente lengre. Eg ringte. Kom meg på legevakten i eit stort smertehelvete, og fekk reist heimatt og take reseptbelagt medisin.

Og som det hjalp! Ti minutt etter eg tok ein tablett, så var all smerta borte. Då hadde eg ikkje lenger lyst til å skyte meg sjølv. Og eg begynte å tenke klart att. Problemet med så store smerter er at du ikkje ein gong klarar å tenke. Det eineste du tenkjer er: "La meg få sleppe!! Eg gjer kva som helst!!!". Og vips; med smertestillande er alle slike dødstankar borte. Så jo; god smertelindrande behandling er viktig.

Men eg tok meg sjølv i å tenke: herregud, kva med dei med verkeleg store smerter? Kreftpasientar til dømes. Smerte konstant heilt tida, og du slepp ikkje unna det. Ikkje ein gong morfin hjelper. Då blir pingletannverken min ikkje mykje å klage over...Då eg begynte å tenke på dette, var då eg beslutta at eg skulle slutte å røyke.

Koss det går no? Faktisk blitt betre. No overlever eg utan smertestillande. Eg kjenner at noko ikkje er som det skal gå. Satsar på at det skal legast av seg sjølv. Hevelsen i halve trynet er også i ferd med å gå ned. Og eg har tenkt til å reise til Oslo i morgon for å halde foredrag om prosjektet vårt på onsdag. Men denne gongen har eg med meg den reseptbelagte palliative behandlinga i veska mi. Slik i alle tilfeller.

PS: Eg var så dum å google rotfylling. Det såg jævlig ut. Så googla eg "rotfylling + pris". Det var om mogleg meir jævlig. Eg såg tusenlappane flyge av gårde med vingar, og tenkte "det røyk ferieturen min ja". Så det kan kanskje vere difor eg har bestemt meg for at eg ikkje skal ha tannverk lenger, at det har gått over og at eg slettest ikkje må rotfylle.

Kommentarer

  1. Det hadde vore fint om du kunne omformulere deg i 5. avsnitt! "Då hadde eg ikkje lenger lyst til å skyte meg sjølv" er LANGT over gresa for korleis det er greit å formulere seg i ein blogg med såpass høgt lesartal! Tenk deg om -slike ting slår hardt ned på dei som er ramma av tankar om sjølvmord, eller sjølvmord i nær omgangskrets!

    SvarSlett
  2. Viss eg skulle tenke på alle som kan bli støtt av det eg skriv, så kunne eg ikkje skrive noko som helst. Så nei; eg har ikkje tenkt til å omformulere noko som helst. Det var dette eg tenkte, og eg skjønner ikkje det kan vere noko problem å skrive dette. Du får slutte å lese bloggen min om du har problem med det eg skriv.

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv. Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten. Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgon

Hanne tester trappene i Høyanger

Høyanger er visstnok kjend for sine trapper. Dette heng saman med vatnforsyning og industri (eg skal finne ut meir om dette når eg skal på industrimuseet seinare i veka). Det er to trapper i Høyanger. Ei med omlag 1250 trappetrinn og ei med 2500 trappetrinn. Optimistisk som eg er bestemte eg meg for å teste den lengste av dei. Dette bilete er take rett etter at eg har gått heimanfrå. Eg bur i eit bustadområde rett på venstresida av bileteramma. Trappa kan du sjå der langt framme på fjellet omtrent midt i biletet. Du ser det som ein grå strek som går oppover. Elva er også rett ved der eg bur, og eg såg mange fiskarar på vegen fram og attende (fisking rett utanfor stovedøra, bokstaveleg talt!). Høyanger sentrum ligg i motsatt retning, altså der elva renn ut i fjorden. No ser du at eg nærmar meg. Også eg begynner å tru at det er håp om at eg skal kome fram. Litt skeptisk på om det er lov til å gå inn på området nå, og tenkjer: "neinei, eg må snu!". Då ser

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år. Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg.  Terningkast: 2  Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt? Terningkast: 5  Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det.  Terningkast: 3 Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein