Gå til hovedinnhold

Slår eit slag for palliativ behandling!

I valgkampen 2009, lærte eg meg at vi som vil imponere med å kunne mange framandord bruker ordet "palliativ behandling" om det folk flest kallar smertelindrande behandling. Då eg vart sendt ut i x antal debattar om aktiv dødshjelp, var det mange som brukte dette ordet for å sette meg ut, og sikkert ikkje trudde eg visste noko som helst. Eg svarte alltid med: "ja, sjølvsagt må den smertelindrande behandlinga bli betre, men i land der ein har innført aktiv dødshjelp, så har ein samtidig sett at den smertelindrande behandlinga har blitt betre fordi ein ser nødvendigheten av å gjere noko med dette". For ja; du førebur deg til debattar når du veit du skal diskutere med sinte leger som ser ut som dei vil drepe deg (eg skal ikkje nemne namn).

Vel - i helga fekk eg oppleve kva smerte er. Og kva enkel smertelindrande behandling kan gjere for både kropp og sjel.

Eg slit med tannverk. Skikkeleg tannverk. Det har vore slik av og på i nokre veker no, og eg har tenkt det går over. På onsdag kom det skikkeleg - og vart kjempevondt. Eg fekk surra meg til tannlegen på torsdag, som konkluderte med at: "det er sannsynlegvis ikkje tannkjøtbetennelse, og vi må sannsynlegvis rotfylle, men sidan eg vil unngå å rotfylle og det er dumt å rotfylle viss det er noko anna, så skal du prøve nokre dager med eit middel for å stoppe tannkjøtbetennelse".

På torsdag var det bra - på fredag kjende eg det allereie om morgonen av - då det det gjorde vondt å drikke kaffe. Det vart verre og verre utover dagen. Klokka 13 gjekk eg heim. Og så avlyste eg eit foredrag eg skulle halde på kvelden(det skal mykje til at eg avlyser ting!). Eg trur eg åt 10 paracet den kvelden, men ting vart berre verre og verre. Eg låg på golvet og skreik. Eg grein (eg grin nesten aldri). Litt fordi eg følte meg einsam, litt fordi eg syntest synd i meg sjølv, men mest fordi det gjorde så inni hampen vondt. Eg vurderte å ringe legevakta for å be om morfin (MORFIN NÅ!), men eg var så uttafor at eg tenkte eg måtte vente. Laurdagsmorgon kunne eg ikkje vente lengre. Eg ringte. Kom meg på legevakten i eit stort smertehelvete, og fekk reist heimatt og take reseptbelagt medisin.

Og som det hjalp! Ti minutt etter eg tok ein tablett, så var all smerta borte. Då hadde eg ikkje lenger lyst til å skyte meg sjølv. Og eg begynte å tenke klart att. Problemet med så store smerter er at du ikkje ein gong klarar å tenke. Det eineste du tenkjer er: "La meg få sleppe!! Eg gjer kva som helst!!!". Og vips; med smertestillande er alle slike dødstankar borte. Så jo; god smertelindrande behandling er viktig.

Men eg tok meg sjølv i å tenke: herregud, kva med dei med verkeleg store smerter? Kreftpasientar til dømes. Smerte konstant heilt tida, og du slepp ikkje unna det. Ikkje ein gong morfin hjelper. Då blir pingletannverken min ikkje mykje å klage over...Då eg begynte å tenke på dette, var då eg beslutta at eg skulle slutte å røyke.

Koss det går no? Faktisk blitt betre. No overlever eg utan smertestillande. Eg kjenner at noko ikkje er som det skal gå. Satsar på at det skal legast av seg sjølv. Hevelsen i halve trynet er også i ferd med å gå ned. Og eg har tenkt til å reise til Oslo i morgon for å halde foredrag om prosjektet vårt på onsdag. Men denne gongen har eg med meg den reseptbelagte palliative behandlinga i veska mi. Slik i alle tilfeller.

PS: Eg var så dum å google rotfylling. Det såg jævlig ut. Så googla eg "rotfylling + pris". Det var om mogleg meir jævlig. Eg såg tusenlappane flyge av gårde med vingar, og tenkte "det røyk ferieturen min ja". Så det kan kanskje vere difor eg har bestemt meg for at eg ikkje skal ha tannverk lenger, at det har gått over og at eg slettest ikkje må rotfylle.

Kommentarer

  1. Det hadde vore fint om du kunne omformulere deg i 5. avsnitt! "Då hadde eg ikkje lenger lyst til å skyte meg sjølv" er LANGT over gresa for korleis det er greit å formulere seg i ein blogg med såpass høgt lesartal! Tenk deg om -slike ting slår hardt ned på dei som er ramma av tankar om sjølvmord, eller sjølvmord i nær omgangskrets!

    SvarSlett
  2. Viss eg skulle tenke på alle som kan bli støtt av det eg skriv, så kunne eg ikkje skrive noko som helst. Så nei; eg har ikkje tenkt til å omformulere noko som helst. Det var dette eg tenkte, og eg skjønner ikkje det kan vere noko problem å skrive dette. Du får slutte å lese bloggen min om du har problem med det eg skriv.

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…