Leik vs. læring

I den politiske debatten så blir det ofte framstilt som ein anten er for eller mot leik i skulen. Spesielt høgresida skylder venstresida for berre å vere oppteken av "leik" i skulen som dei ofte kallar det (og venstresida har vel like håplause angrep om at høgresida er opptatt av jerndisiplin og vil attende til kateter og læraren som dunker kunnskap inn i hovudet til dei stakkars små ved hjelp av pugging).

Ein kan ofte få inntrykk av at det er eit motsetnadsforhold mellom å lære og det å leike. Dette tek debatten i feil retning. Det er ikkje slik at tradisjonell klasseromsundervisning fører til meir læring, men det kan sjølvsagt funke betre enn mange dårlege andre opplegg. Kva det ikkje er tvil om, er at elevane er ganske lei tavlegjennomgang, jobbe med oppgåver og så oppsummering. Dei vil bli utfordra, og dei vil bruke alle sansane sine.

Eg har fått den store ære av å vere med på å observere mykje god undervsining, og eg har sett mykje bra. Ikkje minst mange av pedagogane her i Vågå, som syng, "leikar" ved hjelp av konkretiseringmateriell og tek utgangspunkt i kva elevane allereie kan og tykkjer er moro, for at dei skal lære meir.

Å påstå at ein ikkje kan lære gjennom leik meiner eg er ein tullete påstand, og eg håper vi ikkje høyrer slikt meir i den politiske debatten. Det kjem an på korleis ein leikar, og så lenge elevane lærer og når måla i læreplanverket, så har leik sin plass. Og ingen kan forvente at glade, blide energifulle ungar skal sitte ved pulten sin time ut og time inn - då får vi robotar, og ikkje engasjerte gagns menneske som vi ønskjer..

Les meir om temaet og sjå bilete av undervsining her.

Landsmøtemelankoli

I helga har det verkeleg gått opp for meg at eg er ferdig med politikk (eller har ei pause, som kanskje er det korrekte å seie sidan eg ikkje veit kva framtida vil bringe), sidan eg ikkje er til stades på landsmøtet, noko eg har vore dei siste ti åra (bortsett frå eit år då eg studerte i USA, men då var eg i fridomens land, og trur ikkje eg brydde meg særleg).



Sett utanfrå, så ser det ut som landsmøtet i år har vore dominert av "vraking" av Terje Søviknes, krangel om det er verst å vere for bompeng eller for eigedomsskatt og eit besøk av ein slags amerikans grasrotsekt som meiner Obama står i ledetog med muslimane.

Politiske kommentatorar meiner landsmøtet har vore eit langt gjesp, og eg kan i hvert fall konstatere at landsmøtet totalt har drukna for ei svensk utropskapsskandale. Det er merkeleg eigentleg - for i følge undersøkingar eg har lest, så har dei aller fleste vore utro sjølv (ein eller annan gong), men nesten alle er like fordømmande når det skjer med kjendisar, eller kanskje er det fordi det er veldig frigjerande for dei fleste å oppdage at til og med dei perfekte er like feilbare som oss andre?

Men det eg skulle skrive om var landsmøtet til FrP. Eg har tenkt lenge og vel på om eg saknar å vere til stades der det skjer. Og svaret er; ja eg skulle gjerne vore der. Men ikkje fordi eg føler hjerna mi får bryna seg så mykje på politiske saker på slike møte, men fordi det er frykteleg mange hyggelege mennesker der, som eg saknar og som eg tykkjer det er trist eg ikkje kjem til å treffe lenger. Gamle FpUarar, kollegaer i andre fylker, gamle arbeidskollegaer frå Stortinget - alle folk eg møtte samla ein gong i året på landsmøtet tidlegare. No er eg ikkje lenger til stades på nokon arenaer der eg kan møte desse folka. Det er kva som er trist. Og jada..eg saknar å stå på ein talerstol, kjefte på nokon, vere artig og få oppmersemd. For som eg liker oppmerksemd!



Men eg trur eg som menneske har godt av å gjere noko anna. Få utvikla hjerna mi på andre arenaer (for det trengs etter mange år i politikken), tenke nytt, vere med på å skape utvikling frå grasrotnivå, få møte menneske med ulike haldningar og meningar og få vere med på å skape noko på tvers av politiske standpunkt, bakgrunn og haldningar. Eg kjenner eg veks på det eg gjer, så då får det heller vere at eg ein gong i blant vil savne den politiske nerva, spenningen, folka og tempoet. No får eg utruleg masse erfaring som eg aldri ville fått i politikken, og eg er overtydd om at eg gjorde rett val då eg rett etter stortingsvalet tok avgjerda om å slutte med politikk, og kome meg ut i den verkelege verda. Så får det heller vere at eg saknar mange av dei fantastiske folka som vart mine vener etter ti år blant folk flest..

Galskap tur-retur Bergen

Ingen skal vel påstå at eg alltid har ei veldig realitisk innstilling til livet - og kanskje aller minst til mi eiga tid (viss eg seier ja til alt, så trur eg nemlig at alle liker meg og at jobben blir tusen gonger betre). Og mange vil påstå det var galskap å flytte til Vågå, og innstille seg sjølv på ein svipptur til Bergen slik omlag annankvar veke for å risikere livet (du skjønner kva eg meiner viss du har hatt gleden av å vere med meg når eg køyrer bil) og vettet for eit eksemplar av desse skapningane vi kaller guttungar. Som no i helga når eg full av optimisme og glede la ut på dei 420 km til Bergen via Beitostølen og Lærdal. Passe sint når eg må stå 45 minutt i kø før Lærdal - enno meir sint når eg må vente over to timar i Bergen på at guttungen skal bli ferdig i eit eller annan greier. I ferd med å miste vettet bestemmer eg meg for at eg aldri skal reise til Bergen att (sjølv om eg til tross for hagl, regn og snø hadde fått rein bil), og held fast på den avgjerda i omlag to sekund.

Valdreflya stengt på søndag når eg skal heim til Vågå. Då må eg køyre om Stryn. På veg ut av Bergen er eg stuptrøtt og sliten, og då eg ser at GPS'en viser 440 km til Vågå bestemmer eg meg nok ein gong for at dette er siste gong eg køyrer til Bergen. Heretter får visse andre (som ikkje har førarkort, og som difor overlet alt ansvar for logistikken til meg) ta buss til Vågå. Blir litt oppmuntra når eg faktisk klarer å ta ferge (eg var redd eg skulle bomme og havne i vatnet) og også treff kjentfolk på ferga (verda er liten og folk flest er overalt). Redd eg har køyrt feil og at GPSen har klikka når eg kjem nærmare og nærmare Ålesund og ikkje aner kor eg er. Eg skjønner eg har sett for lite av verda når eg køyrer på veger som er smalare enn Besseggen ein eller annan plass før Stryn. Skjønner eg kanskje ikkje har gått glipp av mykje skjønnheit i verda, når eg for fyrste gong i mitt liv køyrer gjennom Stryn. Og livredd når eg er mutters åleine på Strynefjellet og ser eit hotell som liknar på "The Shining".

Men det er merkeleg...når eg såg Lom kome meg i møte, og GPS'en viser at det er 30 km til Vågåmo. Då følte eg at eg nettopp hadde starta, at eg tross alt hadde lært mykje på turen (meir enn av å sitje foran tven som eg elles ville gjort) og at vegen til Bergen slettes ikkje er så aller verst lang.

Men eg kjenner det også skal bli godt å parkere bilen på Otta på onsdag. Ta toget til Oslo (skal på konferanse to dagar). Og møte jentene (som eg saknar så mykje) for cava, sladder og galskap. For det er det fine med vår og veninner i hovudstaden. Ein blir aldri irritert av sladder og cava, og vi bekymrer oss korkje om ondskap, avstandar eller framtida.

Og når alt kjem til alt så blir det heller sikkert ikkje så lenge til eg full av optimisme set meg i bilen på veg til Bergen att heller..

Fyrste gong på kappleik, og eigen blogg for Vågå-prosjektet

No har det blitt oppretta ein eigen blogg for skule- og utviklingsprosjektet vårt i Vågå, der eg vil skrive om framdrift i forprosjektet vårt og der du kan følge utviklinga frå veke til veke (og så kan eg då skrive blogg i arbeidstida). Der vil det vere mogleg å diskutere og kome med innspel og spørsmål til prosjektet vårt. Vi har blogg for prosjektet fordi vi meiner terskelen er litt lågare for å kome med spørsmål og innspel på ein blogg enn å sende ein mail, kome innom kommunehuset eller ringe meg.

Bloggen kan du finne her: http://www.noregsbesteskule.blogspot.com

På denne bloggen vil eg frå no skrive mest om andre ting, men enkelte ting vil eg truleg dobbeltpublisere. Dei som forventer eg skal vere partipolitisk her, blir skuffa. Eg er ferdig med det. Men eg skal frå og med mai vere spaltist i Dagsavisen-spalta "Blåmandag" ein gong i månaden, og då får eg moglegheit til å vere litt politisk om ikkje anna. Så heilt heilt ferdig er eg ikkje med politikk og med å ha eigne private politiske meiningar, men eg kjem ikkje til å vere partipolitikar så sant eg ikkje blir kalla inn på Stortinget. :)

I helga er det Gudbrandsdalskappleik i Vågå. Og eg skal ned for å sjå og for å høyre på. Og ikkje si det til nokon: men det er fyrste gong i mitt liv eg skal på ein kappleik...