Absurd oppleving: MR-undersøking

Eg er i Oslo no. Ikkje for moro, men fordi eg har vore på Ullevål universitetssjukehus for å ta MR av hjartet mitt (nei, ikkje fordi eg har hjartesorg) og hovudpulsåra. Eg har visst ei innsnevra hovudpulsåre, og for at dei skal få utelukka med 100% sikkerheit at eg ikkje er dødssjuk, så ønskja dei vel å ta ei MR-undersøking.

Eg hadde ikkje peiling på kva MR er (og eg veit det eigentleg ikkje fortsatt), men eg innbilte meg at det hadde noko med eit rør å gjere. Og eg hadde rett. Etter å ha virra rundt omkring på sjukehusområdet (det er svært!!), fann eg etter kvart rett avdeling. Snill dame tok i mot meg, og ba meg ta på meg sjukehusmota (kvit slåbrok med raude prikkar og belte i livet). I sjukehusmota stod eg i ein korridor og venta. Og venta. Og venta. Sjukesenger med folk i vart trilla forbi, folk sprang fram og attende. Og eg stod der og venta. Til slutt kjem hyggeleg dame attende, og tek meg med inn på eit rom som har fått namnet "ovnsrøret". Eg tenkte med meg sjølv at det kanskje ikkje var det rette namnet viss dei skulle roe ned ungar før dei skulle inn i røret, menmen..(og ja, eg veit ovnsrøret er ein hund, men i denne samanheng såg eg for meg røyk og svidd jente).

Og det røret ein skal ligge inne i - det er mykje mindre enn på tv. Det ser lite ut frå utsida - og mykje mindre er det frå innsida. Før eg legg meg på benken, så får eg beskjed om at eg må ligge inne der i opptil ein time, det kjem til å bråke så mykje at eg må ha øyreklukko, eg skal få ført inn konstrastmiddel i blodet via ei kanyle i armen og eg skal ha svære magnetar på meg overalt. Men slapp av, seier dei, eg blir utstyrt med ein panikknapp som eg kan trykke på visss eg vil ut.

Så stikk dei meg i armen (eg hater verkeleg alt som innebærer stikking), putter på meg masse ledningar, sett på meg hørselsvern, trykker på ein knapp og så forsvinn eg inn i røret. Og det er mindre enn eg trudde! Det er så lite at eg ikkje får rørt armen min opp for å klø meg på nasin. Så kjem dama på øyra mitt, og seier at no begynner bråket. Og for eit bråk!!! Det høyres fyrst ut som den plingelyden som alltid kjem før toget kjem, så er det during frå kjøleskap ganga med hundre, og så durar det og pip og hyler. Og så skal ho ha meg til å halde pusten. Med jamne mellomrom må eg halde pusten i 15-30 sek medan toget kjem og kjøleksåpet durar X 100.

Det er også lange pauser. Då eg ikkje høyrer noko. Ikkje during. Ikkje piping. Ikkje dama. Då tenkjer eg: Kva skjer viss dei plutseleg går av vakt? Så blir eg liggjande her og ingen høyrer meg. Då kjem eg meg ikkje ut. Kva gjer eg då? Og kva er eigentleg det greiene dei fører inn i blodet mitt? Eg finn aldri svar på dette, men kjem til den konklusjon at vi stoler altfor mykje på sjukehustilsette.

Så omsider. Etter å ha halde pusten minst 30 gonger kjem eg ut av røret. Då riv dei ut kanyla, av alle klistrelappane og magnetane. Så husjar dei meg ut, og seier "Du finn vel vegen ut" (og no trur eg dei er i ferd med å gå av vakt). Ja, seier eg og smiler før eg får tid til å tenkje. Når eg får skifta til normale klede, så tenkjer eg: Korleis får eg vite resultatet? Får eg beskjed viss eg er dødssjuk? Og kor hamnar MR-undersøkinga mi hen? Men då er sjølvsagt alle damene borte, og eg har ingen å spørje om slike ting.

Eg får tru alt går bra viss eg ikkje høyrer noko, så inntil vidare har eg erklært meg sjølv frisk som ein fisk, og ei erfaring rikare!

Glasurgenerasjonen

Vi er late, vi er bortskjemte og vi er totalt øydelagt av foreldra våre.

Glasurgenerasjonen kallar dei oss. Det er vi som lev godt på det tidlegare generasjonar har bygd opp, og som er lite innstilt på å skape nye verdiar. Skremmande rapportar dei siste vekene tyder også på at glasurgenerasjonen stadig blir latare og latare, og dei som er yngre enn meg har no fått namnet ”Divagenerasjonen”. Lærlingbedrifter rapporterer om lærlingar som får foreldre til å ringe for å seie at dei må sove ein time ekstra, talet som meiner ein treng skule for å kome seg fram i livet blir mindre og mange tåler ikkje meir enn sekstimars dag fordi dei er i elendig fysisk form.

Eg er den fyrste til å innrømme det. Når det kjem inn ein edderkopp i bustaden min, så ringer eg Mamma. Mamma er 160 km unna, men enno ventar eg at ho skal ta bort edderkoppen for meg. Det har ho alltid gjort. Når noko dett ned frå veggen eller vasken lekk, så ringer eg Pappa. Han bur 320 km unna. Han lover å komme om eit halvt år. Då blir den øydelagde tingen liggjande der i eit halvt år – for eg klarer ikkje fikse sjølv, men ventar på at nokon andre skal ordne opp for meg.

Når noko går gale i livet mitt, så kontaktar eg foreldra mine. Dei stiller stort sett alltid opp for meg. Eg er likevel glad eg har foreldre som aldri køyrte meg til skulen (eg måtte gå!), som ikkje tolererte dårleg oppførsel, som sende meg ut for å plukke tomflasker viss eg ville ha godteri og som aldri skreiv melding til skulen om at eg var sjuk, viss eg ville sleppe unna skitur.

Eg er difor blitt ganske sjølvstendig – heilt til det kjem til praktiske ting som å skifte dekk, stoppe lekkasjar eller fjerne edderkoppar. Eg skulle i blant ønskje at Mamma i barndommen fortalte meg at eg fekk fjerne edderkoppen sjølv. Eg ville grått, eg ville hyla, men eg ville nok fjerna han til slutt, og då ville livet vore lettare, no når eg bur åleine.

Foreldre gjer sine unge ei bjørneteneste ved å vere for snille, for ettergivande og ikkje sette krav til dei unge. Difor har vi no ein oppveksande generasjon som i stor grad forventar at andre skal ordne opp når noko går gale i kvardagen vår – og viss foreldra ikkje er i nærleiken, så er denne ”andre” ofte offentleg sektor, anten det er prat om skule, helsevesen eller NAV.


Publisert i Dagsavisen i spalta "Blåmandag", 21.juni.

Eit betre menneske

Hendingar den siste tida har fått meg til verkeleg å reflektere over livet, og kor eg står hen i verda. Dette kan kanskje høyres litt dramatisk ut, og er eigentleg ikkje det, men når ein på kort tid har mista eller gjeve slepp på dei faste haldepunkta eg har hatt i livet mitt til no, så får det ein til å reflektere.

Eg har vore litt redd. Eg har gjeve slepp på politikken, på jobben min, har flytta frå vener i Oslo og har blitt singel att. No er eg i eit framand miljø på bygda med ein krevande jobb. Det gjer meg redd. Men eg er lykkeleg, og eg er eit betre menneske no enn då eg flytta til Vågå. I helga vart eg invitert med på fest for å feire svenskebryllaup saman med nokre gærne jenter frå Vågå. Fantastiske herlege menneske er dei, og eg er så glad eg har "blitt tatt vare på" av slike folk her i Vågå. Utan vener og sosial omgangskrets føler ein seg ikkje som eit heilt menneske, men det ser ut til å gå over all forventing i Vågå. Eg har møtt utruleg mange fantastiske folk her, og når ein kjem som ny til ein liten plass, betyr det også at ein må gje ein del av seg sjølv. Og ein må ikkje minst tvinge seg sjølv til å vere imøtekomande, og legge vekk alt ein har av sosial angst. Eg er på god veg, og eg meiner med meg sjølv at eg er blitt hyggelegare etter at eg kom til Vågå, men det er stort sett ikkje nokon sak når ein er i eit veldig positivt miljø.


Her ser du eit knippe fantastiske Vagværer i finstasen. Og kva gjer ein når ein treng eit gruppebilete av alle? Ringer naboen sjølvsagt, som kjem over for å ta bilete som det er den naturlegaste ting i heile verda. Skjønt!



Her er meg og Gunn O. Ei av dei fyrste eg vart kjend med etter eg kom til Vågå, og som aldri har vore noko anna enn positiv, og som tok kontakt med meg og inviterte meg på vin ei av dei fyrste vekene eg var i Vågå. Veldig hyggeleg!

No er eg i Trondheim. Sit på hotellrommet etter å ha vandra litt rundt i byen. Hugser meg sjølv som student i denne byen. Yngre, meir usikker, mindre nøgd med meg sjølv og ikkje så klok. Ein del år har gått, og eg er glad for dit eg har komen i dag, men ville ikkje vore tre studieår her forutan. Også desse åra og opplevingane her har gjort meg til den personen eg er i dag. Og eg er stort sett ganske nøgd med meg sjølv i dag.

Bussen til Dragvoll gjekk fortsatt frå samme plass, togstasjonen er den same, Rick's er bygd oppatt og nokre andre ting på "branntomta", men elles er det ganske likt her no, som då eg budde her. Og så skal eg opp på Dragvoll i morgon. Gammal studieplass. Det blir rart...sjølv om eg no har eit heilt anna ærend der oppe enn å studere til gode eksamenar...

Fagforeninga og meg

No har eg fagorganisert meg. No har eg sendt inn innmeldinga mi i Norsk lektorlag, som også er med i paraplyorganisasjonen "Akademikerne". Eg er vel litt fin på det, så Utdanningsforbundet passar ikkje for meg. Dessuten føler eg vel at eg er litt meir på linje, slik politisk, med Norsk lektorlag. Og at dei som kan ivareta mine interesser best, er nettopp Norsk lektorlag. Usynleg i den offentlege debatten, ja, men at dei står for mykje bra, er det ingen tvil om.

Men eg hadde ikkje trudd det skulle koste så mykje peng å fagorganisere seg. 390 kroner i månaden. Det er mykje peng for ein stakkars offentleg tilsett. No får eg riktignok trekt av dette på skatten, men...Og så lenge eg ikkje er tilsett i skulen og ikkje følger tariffavtale, så er eg vel usikker på kor mykje eg får att for det - reint økonomisk.

Men no føler eg at eg er ein del av ein heilskap, og solidaritet og heile pakka, er vel viktig det også. Sjølv om det er litt rart. På høgresida er vi liksom framstilt som vi ikkje liker fagforeningar, og vi tykkjer individuelle forhandlingar er det beste (og då eg var aktiv, så følte eg at det var enkelte fagorganiserte som var ute etter å ta meg heile tida). Vel...eg tykkjer det er greit for å kjempe for betre løn og betre rettigheitar saman med folk eg har noko til felles med. Men eg er redd eg blir det einaste medlemmet av Norsk lektorlag i Vågå, så mykje samhald og solidaritet blir det kanskje ikkje lell..

Endeleg lektor!!

Så har eg klart det. Klart å bli ferdig med Praktisk Pedagogisk Utdanning, og er no utdanna lektor. Eg skal ærleg innrømme eg trudde eg aldri skulle bli ferdig då eg starta på deltidsutdanninga for to år sidan, og det var tider då eg tenkte at eg måtte vere gal som friviljug utdannar meg til pedagog, og som sette meg på skulebenken igjen etter seks år med universitetsutdanning. Men på fredag hadde eg min siste eksamen i norsk fagdidaktikk, og eg bestod med glans!

Eg må få takke arbeidsgjevar då eg starta, FrP si stortingsgruppe, som såg nytta av at eg gjorde dette, og som ga meg lønna permisjon til både samlingar og praksis. Og noverande arbeidsgjavar vidareførte ordninga. Og det har vore lærerikt og nyttig! Utan studiet og dei 12 vekene med praksis frå skuleverket, ville eg ikkje hatt den kunnskapen eg har om læreplanar, skulekvardagen og elevkvardagen. Og ja, eg veit eg på langt nær er utlært, og at det er fyrst når eg startar i skulen at læringskurva blir bratt, men eg har fått erfaring med både lærarutdanning og skuleverk gjennom dette. Noko som også kjem til nytte i den jobben eg har i dag.

Eg føler meg ikkje som ein lektor. Men eg gler meg til eg skal ut i skuleverket. Eg har så mange idear som eg ønskjer å gjennomføre i klasserommet. I jobben eg er i no, skal eg forsøke å få noverande pedagogar til å sette i verk ei rekkje tiltak i klasserommet, men mest av alt har eg lyst til å prøve og feile i klasserommet sjølv. Eg veit mi tid kjem, men eg må berre fullføre den jobben eg har i dag. For vi skal lage Noregs beste skule der alle skal bruke alle sansane sine, og vi skal oppdra heilskapelege menneskje. Og vi treng også felles mål for ei kommune, og god overordna styring for å få til dette. Og den oppgåva er også viktig, så får vi håpe eg klarar å gjere den oppgava til tross for lita erfaring frå norske klasserom!