Hardt lærarliv

Har vore ei flott fyrste veke i skuleverket, og eg har allereie lært veldig mykje. Og ikkje minst har det gått opp for meg kor dårleg førebudd eg er på læraryrket. Eg forstår verkeleg kva som meinast med praksissjokket. Eg visste lite om å lage planer, eg kan nesten ikkje ei undervisningsmetode, eg aner ikkje korleis eg skal tilpasse opplæringa og eg veit så å seie ingenting om korleis eg skal handtere konfliktar eller andre ting som dukkar opp på det mellommenneskelege plan.

Det er vel heller ikkje meininga vi skal vere utlært når vi startar. Det er omtrent som då eg tok førarkort. Eg var ein elendig sjåfør då eg fekk lappen, og det var fyrst då eg starta å køyre på eigen hand eg begynte å lære. Slik er det også i læraryrket. Eg blir stadig betre og betre, tryggare på meg sjølv og forhåpentligvis tør eg prøve ut fleire og fleire nye ting.

Det er hardt den fyrste veka, og eg begynner å skjønne eg har take meg vatn over hovudet når eg skal kombinere undervisningsstilling med prosjektleiarjobb. Men eg angrar ikkje. Så er det så bra at eg likar jobben min då. :)

Merkeleg dag i dag. Skyting og massedrag i gamle traktar; min gamle heimby Tucson. Skummelt. Verkeleg skummelt. Og ein kan lure på kva som er gale i mitt favorittland USA. For det er vel ingen tvil om at ein har mislukkast på grunnleggjande plan når ein opplever skyteepisoder som dette temmeleg ofte. Og eg har vel verkeleg slutta å tenke: "det skjer ikkje meg..". Når slikt kunne skje på eit kjøpesenter i Tucson, så veit eg at slikt fort kan skje på plassar eg også er.