Gå til hovedinnhold

Neinei..det er eigentleg ikkje politikk.

Veldig mange folk: Eg ser du skal gjere comeback i politikken, Hanne.

Flau Hanne: Neinei...fylkespolitikk er vel eigentleg ikkje politikk. Eg gjer det berre fordi eg meiner det er viktig Vågå er representert i fylkestinget. Også må jo nokon sørge for Skogbygdsvegen (litt spøkefullt). Så dette er slettes ikkje noko å prate om.

Eg har liksom vore flau over at eg har take på meg å seie ja til eit folkevald verv att. Eg sa jo med brask og bram at eg skulle ta meg ein pause frå politikken for over eitt år sidan. Frå å ha politikk som jobb og hobby, og bruke stort sett kvar einaste helg til politikk, gjekk eg til å ikkje ha eitt einaste verv att. Det siste året har eg hatt frihelger, eg har funne meg sjølv - og eg meiner eg er blitt eit betre menneske. Eg stortrivst med å jobbe i kommuneadministrasjon og som lærar, og berre setje i kraft det andre bestemmer!

Eg tykkjer også det har vore så godt å ikkje måtte ha ein meining om absolutt alt!!

Og javisst ser ein annleis på verda når ein har ein "vanleg jobb" enn når ein jobbar som politisk rådgjevar på Stortinget og elles fyller fritida med politiske verv.

Kanskje nettopp difor er eg ønska til å medverke meir i politikken. No når eg har ein "vanleg jobb", lev eit "vanleg liv" og eigentleg har vinka adjø til politikken. JO! Kva skjer då??

Joda, eg er ønskja inn i Framstegspartiets sentralstyre! I leeinga av partiet!!

Eg er ønskja til å vere med Siv, Per Sandberg, Carl I. og Per Arne Olsen til å meisle ut strategiar for partiet, til å kome med forslag til betringar av politikk og organisasjon og til å vere med å forme politikken til FrP i tida framover.

I all beskjedenhet, trur eg nok eg er ønskja fordi eg skal vere ei stemme frå "grasrota" og frå oss som ikkje driv med politikk på heiltid. Ser ein på sentralstyret no, så er jo alle heiltidspolitikarar (og dit vil eg ikkje attende - berre så det er sagt!)

Hadde eg vore med i Idol, ville eg sagt det var "sinnssjukt". Eg meiner vel eigentleg at det mest er litt absurd. Eg trudde bokstaveleg talt eg skulle dette av stolen då eg i førre veke fekk spørsmål om eg ville vere kandidat til sentralstyret i FrP.

Eg gjekk meg ein to timers lang tur og tenkte gjennom ting. Det eg tenkte mest på, var: Vil eg vere ein sentral tillitsvald i FrP? Er du klar over kva som vil skje viss du gjer noko gale i tida framover, Hanne? Og har du gjort noko i fortida som VG plutseleg kan smelle opp på framsida?

Reint hypotetisk. Hanne Blåfjelldal drikk for mykje cava ein kveld, og må ut å køyre bil dagen etterpå. Unge Blåfjelldal blir stoppa av politiet og take i promillekontroll. Det ville vore flaut for "Vanleg-Hanne" og folk i Vågå ville sikkert ha mista tillit til meg når dei fekk vite det. Men kva ville skjedd med "Sentral tillitsvald i FrP-Hanne"?. Truleg eksponering i mange medium i heile Noreg, og eg ville blitt kjend att på Lillehammer som ho "fyllsvinet frå FrP".

Etter ein lang gåtur fann eg ut at eg berre for å vere på den trygge sida må slutte å drikke cava når eg må køyre bil dagen etterpå.

Men frå spøk til alvor; det er ikkje berre berre å ta på seg eit slikt verv. Gjer du feilskjær blir det mykje meir lagt merke til. Og det er slikt ein skal tenke nøye gjennom før du tek på deg å stille til val - anten det er i kommunepolitikk, på Stortinget eller i Sentralstyret.

Eg takka ja (sjølvsagt; eg klarar jo ikkje seie nei til noko som helst). Eg er no innstilt av valkomiteen som nytt sentralstyremedlem i Framstegspartiet.

Eg takka ja fordi eg trur og meiner eg ser verda på ein annleis måte no enn eg gjorde før. Eg takka ja fordi eg er beintøff og ikkje redd for å vere kritisk - slike menneske trur eg alle parti treng for å utvikle seg. Eg takka også ja fordi eg trur eg representerer mykje som ikkje er å finne i FrP sitt sentralstyre i dag - vi pratar tross alt om ei jente med stor tru på å bruke meir kunst og kultur i skulen, og som er medlem av Norsk lektorlag og Noregs mållag! :)

Det er val på landsmøtet 15.mai. Det blir spanande. Det er jo ikkje sikkert eg blir vald ein gong. Men blir eg vald, så kan eg nok kanskje ikkje lenger spøke bort mitt "comeback" i politikken. MEN; eg skal berre vere hobbypolitikar, altså! Så er det sagt!! :)

PS: Eg har endeleg fått kjøpt meg skikkeleg digitalkamera i dag. No blir det slutt å springe rundt med mobilkamera for å ta bilete. Så no les eg meg opp på blendaropning og lukkertid. Reknar med eg skal springe rundt i Vågå for å ta bilete i morgon, så de kan sjå fram til gode bilete på bloggen framover!! Og beklager alt dårleg ræl eg har publisert tidlegare...

Kommentarer

  1. Gratulerer med innstillinga! :)

    SvarSlett
  2. Eg gratulerer også!

    "Men frå spøk til alvor; det er ikkje berre berre å ta på seg eit slikt verv. Gjer du feilskjær blir det mykje meir lagt merke til. Og det er slikt ein skal tenke nøye gjennom før du tek på deg å stille til val - anten det er i kommunepolitikk, på Stortinget eller i Sentralstyret."

    Kloke ord.. lurer på om eg tenkte så mykje på dette da eg sa: Jada 12.plass på lista - 0 problem for 4 år sidan..

    Ikkje at kommunestyret er det mest skandaløse eg har rota meg borti. Men eg orkar ikkje meir politikk på lang lang tid, og synes trass i alt at det er bra at nokon går rundt med ditt pågangsmot.

    SvarSlett
  3. Takk for gratulasjonar frå begge to! Så får vi sjå korleis det går...

    Marianne: Eg trur nok ikkje vi tenker så mykje på kva vi seier ja til alltid. Og det er kanskje like bra - elles ville det vore umogleg å få folk til å vere med i kommunepolitikken. Og vi treng fleire folk her - ikkje færre. Så er det vel ingen tvil om at formen på desse politiske møta er så kjedeleg og så intetsigande at det ikkje akkurat oppmuntrar unge folk til å vere med meir enn ei periode..

    Synd du skal gje deg med kommunepolitikk då....eg har også vore skikkeleg metta på politikk (og er det til ein viss grad enno), men vi får då tross alt ikkje gjort politikken og politiske fora betre om vi ikkje er med der sjølv...for å vere snusfornuftig...

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…