Gå til hovedinnhold

Bryllaupsgalskap

Eg skal vere forlovar. For besteveninne Cecilie. Ho må verkeleg vere gal. For ho har ikkje bare vald meg til forlovar, men også nummer to av katastrofer på to bein, Bettina.

Desse to fantastiske jentene var på besøk hos meg i Vågå i helga (Cecilie til venstre på bilete - eg i midten - Bettina til høgre). Heavy råning i kvit Fiat 500 - mellom anna fram og attende over ei ferist for å gjere som dei gjer i reklamen.... Det blir ikkje artigare enn ein gjer det til sjølv på bygda.

Vi fekk vite vi skulle vere forlovarar på fredagskveld, og kom fort i gang med planlegging. Og cavadrikking. Og etter ei helg saman vart det vel konkludert med at vi to nok ikkje kom til å bli vald som fadrar for eventuelle ungar.

Men det kjem til å bli ei fantastisk oppleving. Bryllaupet til Cecilie og Vidar er ikkje før neste sommar (jippi for dei), og innan den tid skal vi på ei rekkje shoppingsturar for å finne kjoler og stæsj, ha ein rekke festar saman, ha ei rekkje artige opplevingar saman - og ikkje minst oppleve eit utdrikkingslag saman. Og Cecilie; du har berre vald dei to beste festplanleggarane i heile verda til forlovarar.

Eg er fantastisk glad i desse to jentene her. Og dei er og blir den viktigaste grunnen til at eg enkelte gonger har veeeldig lyst til å flytte attende til Oslo.

Kommentarer

  1. Å så kosleg da:-)

    hahaha....fæ ikkje meir moro el `n låggå sjøl;-) å um du tek døm me d på ei skikkele rundtur i Vågå kommune neste gong så bli d maaaaaange ferister;-) hahaha....

    SvarSlett
  2. Hahaha, du er fantastisk! :)

    Mulig jeg er gal, mulig jeg rett og slett har blitt vant til å omgås katastrofer på to bein. Jeg ser frem til dette med skrekkblandet fryd - det kommer til å bli kjempegøy og jeg er så heldig!

    PS: Det er mye mer praktisk for planleggingen om du flytter tilbake til Oslo!

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…