Gå til hovedinnhold

Bryllaupsgalskap

Eg skal vere forlovar. For besteveninne Cecilie. Ho må verkeleg vere gal. For ho har ikkje bare vald meg til forlovar, men også nummer to av katastrofer på to bein, Bettina.

Desse to fantastiske jentene var på besøk hos meg i Vågå i helga (Cecilie til venstre på bilete - eg i midten - Bettina til høgre). Heavy råning i kvit Fiat 500 - mellom anna fram og attende over ei ferist for å gjere som dei gjer i reklamen.... Det blir ikkje artigare enn ein gjer det til sjølv på bygda.

Vi fekk vite vi skulle vere forlovarar på fredagskveld, og kom fort i gang med planlegging. Og cavadrikking. Og etter ei helg saman vart det vel konkludert med at vi to nok ikkje kom til å bli vald som fadrar for eventuelle ungar.

Men det kjem til å bli ei fantastisk oppleving. Bryllaupet til Cecilie og Vidar er ikkje før neste sommar (jippi for dei), og innan den tid skal vi på ei rekkje shoppingsturar for å finne kjoler og stæsj, ha ein rekke festar saman, ha ei rekkje artige opplevingar saman - og ikkje minst oppleve eit utdrikkingslag saman. Og Cecilie; du har berre vald dei to beste festplanleggarane i heile verda til forlovarar.

Eg er fantastisk glad i desse to jentene her. Og dei er og blir den viktigaste grunnen til at eg enkelte gonger har veeeldig lyst til å flytte attende til Oslo.

Kommentarer

  1. Å så kosleg da:-)

    hahaha....fæ ikkje meir moro el `n låggå sjøl;-) å um du tek døm me d på ei skikkele rundtur i Vågå kommune neste gong så bli d maaaaaange ferister;-) hahaha....

    SvarSlett
  2. Hahaha, du er fantastisk! :)

    Mulig jeg er gal, mulig jeg rett og slett har blitt vant til å omgås katastrofer på to bein. Jeg ser frem til dette med skrekkblandet fryd - det kommer til å bli kjempegøy og jeg er så heldig!

    PS: Det er mye mer praktisk for planleggingen om du flytter tilbake til Oslo!

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…