Gå til hovedinnhold

Klar for ei heil veke med uteskule

Eg er ganske sikker på at eg aldri hadde høyrt omgrepet "Uteskule" før eg starta i jobben min i Vågå for litt over eitt år sidan. No er eg ein stor fan. Ikkje det at eg er nokon ekspert, men eg har lyst til å bli. Og i neste veke gjev vi det heile eit stort forsøk med ei heil veke med uteskule. Vi skal på bedriftsbesøk, på gardsbesøk og rundt omkring for å lære om både natur og kultur.

I tillegg til at vi skal vere utanfor skulen sitt område ei heil veke, skal i tillegg kvar enkelt elev bli utstyrt med kvart sitt kamera. I Vågå kommune har vi investert i eit klassesett med digitale kamera, sidan foto og visuell kunst er eit av satsingsområda våre. Gjennom dei siste månadane har ungar i barnehage og elevar i skulen take sine eigne bilete av "Mitt Vågå". Det heile skal ende opp i ei utstilling under Vågå-Dågå i juni. Kvar elev skal stille ut eitt bilete, og det vil også bli kåra vinnarar basert på stemmer frå publikum.

Uteskule treng ikkje vere skikkeleg avansert. Uteskule er eigentleg berre å flytte skuleverksemden ut i nærområdet. Folk som har skikkeleg peiling veit korleis dei skal få til matematikk, engelsk, norsk og samfunnsfag på ein artig og lærerik måte utanfor klasserommet. Eg er meir amatør, men tenkjer at ein må starte ein plass. Om ikkje anna skal eg klare å forklare forskjell på eit grantre og eit furutre, og kanskje eg til og med kjenner til nokre dyrespor. Eg er vel meir amatør når det kjem til å drepe fisk. Eller tre på ein mark på kroken. Slikt kjem eg aldri til å klare (bra innstilling, unge Blåfjelldal!).

Vel - det som er viktig er å vere nysgjerrig trur eg. I lag med elevane. Vi må også tørre å prøve. Tørre å flytte klasserommet ut. Også må vi sjølvsagt ta utgangspunkt i det vi som lærarar er gode på. Mine styrker er vel at eg er nysgjerrig, impulsiv, ikkje redd for å dumme meg ut og at eg er veldig glad i å fantasere og lage historier om alt eg ser. Slikt tenkjer eg også er viktig.

Og viss elevane spør meg om "Kva for dyr er det som har slik bæsj?" og eg ikkje har peiling, så tenkjer eg det er greitt vi har med kamera. Då kan eg seie: "Det må du finne ut av sjølv. Ta bilete av det, så sjekker vi på internett når vi kjem attende". Elevar som forskerpirar er tross alt viktigare enn at eg som lærar er eit levande leksikon som gjev elevane alle svara.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv. Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten. Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgon

Hanne tester trappene i Høyanger

Høyanger er visstnok kjend for sine trapper. Dette heng saman med vatnforsyning og industri (eg skal finne ut meir om dette når eg skal på industrimuseet seinare i veka). Det er to trapper i Høyanger. Ei med omlag 1250 trappetrinn og ei med 2500 trappetrinn. Optimistisk som eg er bestemte eg meg for å teste den lengste av dei. Dette bilete er take rett etter at eg har gått heimanfrå. Eg bur i eit bustadområde rett på venstresida av bileteramma. Trappa kan du sjå der langt framme på fjellet omtrent midt i biletet. Du ser det som ein grå strek som går oppover. Elva er også rett ved der eg bur, og eg såg mange fiskarar på vegen fram og attende (fisking rett utanfor stovedøra, bokstaveleg talt!). Høyanger sentrum ligg i motsatt retning, altså der elva renn ut i fjorden. No ser du at eg nærmar meg. Også eg begynner å tru at det er håp om at eg skal kome fram. Litt skeptisk på om det er lov til å gå inn på området nå, og tenkjer: "neinei, eg må snu!". Då ser

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år. Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg.  Terningkast: 2  Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt? Terningkast: 5  Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det.  Terningkast: 3 Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein