Gå til hovedinnhold

Klar for ei heil veke med uteskule

Eg er ganske sikker på at eg aldri hadde høyrt omgrepet "Uteskule" før eg starta i jobben min i Vågå for litt over eitt år sidan. No er eg ein stor fan. Ikkje det at eg er nokon ekspert, men eg har lyst til å bli. Og i neste veke gjev vi det heile eit stort forsøk med ei heil veke med uteskule. Vi skal på bedriftsbesøk, på gardsbesøk og rundt omkring for å lære om både natur og kultur.

I tillegg til at vi skal vere utanfor skulen sitt område ei heil veke, skal i tillegg kvar enkelt elev bli utstyrt med kvart sitt kamera. I Vågå kommune har vi investert i eit klassesett med digitale kamera, sidan foto og visuell kunst er eit av satsingsområda våre. Gjennom dei siste månadane har ungar i barnehage og elevar i skulen take sine eigne bilete av "Mitt Vågå". Det heile skal ende opp i ei utstilling under Vågå-Dågå i juni. Kvar elev skal stille ut eitt bilete, og det vil også bli kåra vinnarar basert på stemmer frå publikum.

Uteskule treng ikkje vere skikkeleg avansert. Uteskule er eigentleg berre å flytte skuleverksemden ut i nærområdet. Folk som har skikkeleg peiling veit korleis dei skal få til matematikk, engelsk, norsk og samfunnsfag på ein artig og lærerik måte utanfor klasserommet. Eg er meir amatør, men tenkjer at ein må starte ein plass. Om ikkje anna skal eg klare å forklare forskjell på eit grantre og eit furutre, og kanskje eg til og med kjenner til nokre dyrespor. Eg er vel meir amatør når det kjem til å drepe fisk. Eller tre på ein mark på kroken. Slikt kjem eg aldri til å klare (bra innstilling, unge Blåfjelldal!).

Vel - det som er viktig er å vere nysgjerrig trur eg. I lag med elevane. Vi må også tørre å prøve. Tørre å flytte klasserommet ut. Også må vi sjølvsagt ta utgangspunkt i det vi som lærarar er gode på. Mine styrker er vel at eg er nysgjerrig, impulsiv, ikkje redd for å dumme meg ut og at eg er veldig glad i å fantasere og lage historier om alt eg ser. Slikt tenkjer eg også er viktig.

Og viss elevane spør meg om "Kva for dyr er det som har slik bæsj?" og eg ikkje har peiling, så tenkjer eg det er greitt vi har med kamera. Då kan eg seie: "Det må du finne ut av sjølv. Ta bilete av det, så sjekker vi på internett når vi kjem attende". Elevar som forskerpirar er tross alt viktigare enn at eg som lærar er eit levande leksikon som gjev elevane alle svara.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…