Gå til hovedinnhold

Vald!

I helga har det vore landsmøte i Framstegspartiet. Og eg sto på val. Eg var innstilt av nominasjonskomiteen til nytt sentralstyremedlem. Dette var eigentleg ikkje planen min i det heile take, men når du får ein førespurnad frå valkomiteen om å bli med i leiinga av partiet du er medlem i, så seier du liksom ikkje nei.

Eg var nok ikkje heilt førebudd då eg takka ja om at det skulle bli kampvotering om plassane som sentralstyremedlem. Det vart det. Og det er bra. Det er ein grunn til at vi er tilhengarar av konkurranse på høgresida i politikken, og då må det vere konkurranse også om plassar i leiinga.

Men likevel vart det veldig vanskeleg sidan dette var ein posisjon eg ikkje har kjempa for i lang tid. Eg liker heller ikkje å kjempe for posisjonar, og det er denne personkonkurransen er alltid det eg har likt minst med politikken. Spelet, fraksjonering, kamp om plassar. No merka eg ikkje mykje til det denne gongen, og eg gjekk inn i det heile med haldninga; "Dei får stemme på meg viss dei liker meg".

Eg trudde ikkje eg skulle bli nervøs. Og i forkant av valet var eg overraskande roleg. Heilt til eg kom på talerstolen for å halde presentasjonstale. Det var ein augenblink der eg trudde eg både skulle besvime, spy eller helst begge delar. Det svartna for augo mine ein augeblink, og eg visste ærleg talt ikkje om eg skulle kome gjennom presentasjonen min. Det gjekk no bra då. Og eg klarte å gå ned ganske fatta.

Og valet gjekk bra. Eg vart vald. Saman med superordførar Helge A. Njåstad og byråd i Oslo, Sylvi Listhaug. Alle saman under 35 år, og alle tre frå Bygde-Noreg. Så det var moro.

No er eg i Oslo eit par dagar. Følte på at eg trengte nokre dagar med å vere anonym her i Oslo, berre rusle rundt og sjå på folk, og tenkje gjennom korleis eg skal påverke utviklinga av FrP og samfunnet i tida framover. Og ikkje minst oppleve den gleden som du finn i Oslo på nasjonaldagen. Det finst ikkje betre plass å feire 17.mai enn i Oslo. Og det seier eg sjølv om eg er ein tulling etter bygda. :)

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…