Gå til hovedinnhold

53 par sko og 49 kjolar

No er det ferie frå skulen og litt roligare dagar der eg faktisk er ferdig på jobb til klokka fire. Og kva kan ein bruke lange kveldar på då? Jo; rydde!! I løpet av dei fyrste dagane denne veka har eg rydda både bod og "walk in-closet". No er det endeleg ryddig og ikkje slik at eg må snuble over klesstativ, støvsuger, dyner og anna rot som eg berre har kasta i ein haug både her og der det siste året.

For moro skuld begynte eg å telle skoa mine. Eg kom til: 53 par sko. 49 kjolar har eg også. Og det var etter eg hadde lagt ein god del i haugen som skal til "Ting og tøy". Og enno er det einaste eg tenkjer på; vil ha meir klede!! Og: vil til Oslo for å shoppe!

Eg prøver også å rydde i livet mitt. Det vil seie økonomien. Desse bekymringane har eg putta inn i ein boks oppe i hovudet mitt i lang tid no, men no er det på tide å gripe fatt i det. Eg meiner..det er jo ikkje rart ein er blakk når formuen er bunden opp i sko og ræl. Men eg har ikkje tort å ta ein verdivurdering av klesskåpet mitt enno. Eg er forresten diverre redd det er stort sett der verdiane mine ligg, og at eg kanskje nettopp burde fått gjort akkurat det.

Verdivurdering skal eg imidlertid få gjort av bustaden i Oslo no i slutten av veka.

Men skal eg selge bustad kjem eg opp i eitt nytt dilemma. Selger eg ein leilighet ein plass burde eg eigentleg kjøpe noko nytt.

I dag begynte eg å sjå på ledige bustader for kjøp her i Vågå (noko eg aldri hadde tenkt til å vurdere ein gong då eg flytta hit).

Eg har nemlig veldig lyst på eit søtt lite gamaldags hus der eg kan kose meg - og der eg kan få plass til alle mine par sko, og der både dei og eg kan få stor plass å boltre oss på. Men så var det dette med fridomen då...og valet om kor ein skal bu når ein blir stor. Er eg der no? Eg veit ikkje. Men eg veit at eg, skoa mine og alle hyllerekkene med bøker som fortsatt står heime i Valdres har lyst til å vere saman.

Det var nok ikkje tilfeldig at eg fekk eit sjølvlagd kort, påteikna ein sko av elevane mine på siste skuledag. Kortet var sjølvsagt rosa. Så dei er nok blitt betre kjend med meg enn eg kanskje trur.

Eg var nesten på gråten då eg skulle seie adjø til dei fantastiske menneska eg har blitt kjend med dette halvåret. Og orda dei gav meg var mellom anna: "Du er snill", "Jeg kommer til å savne deg, den snille Hanne Maren" og "Du var ein strålande lærer". Eg trur eg konkluderer med det eg tenkte kom til å skje då eg starta som lærar i januar: Eg er den som har utvikla meg mest av alle dette halvåret. Eg? Snill? Det hadde eg aldri trudd var eit adjektiv folk ville bruke for å skildre meg! Men når eg tenkjer meg om, så er eg faktisk litt einig.

Og om ikkje anna, så har eg i alle fall lært elevane mine at det går an å vere snill - sjølv i høge heler!

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…