Gå til hovedinnhold

53 par sko og 49 kjolar

No er det ferie frå skulen og litt roligare dagar der eg faktisk er ferdig på jobb til klokka fire. Og kva kan ein bruke lange kveldar på då? Jo; rydde!! I løpet av dei fyrste dagane denne veka har eg rydda både bod og "walk in-closet". No er det endeleg ryddig og ikkje slik at eg må snuble over klesstativ, støvsuger, dyner og anna rot som eg berre har kasta i ein haug både her og der det siste året.

For moro skuld begynte eg å telle skoa mine. Eg kom til: 53 par sko. 49 kjolar har eg også. Og det var etter eg hadde lagt ein god del i haugen som skal til "Ting og tøy". Og enno er det einaste eg tenkjer på; vil ha meir klede!! Og: vil til Oslo for å shoppe!

Eg prøver også å rydde i livet mitt. Det vil seie økonomien. Desse bekymringane har eg putta inn i ein boks oppe i hovudet mitt i lang tid no, men no er det på tide å gripe fatt i det. Eg meiner..det er jo ikkje rart ein er blakk når formuen er bunden opp i sko og ræl. Men eg har ikkje tort å ta ein verdivurdering av klesskåpet mitt enno. Eg er forresten diverre redd det er stort sett der verdiane mine ligg, og at eg kanskje nettopp burde fått gjort akkurat det.

Verdivurdering skal eg imidlertid få gjort av bustaden i Oslo no i slutten av veka.

Men skal eg selge bustad kjem eg opp i eitt nytt dilemma. Selger eg ein leilighet ein plass burde eg eigentleg kjøpe noko nytt.

I dag begynte eg å sjå på ledige bustader for kjøp her i Vågå (noko eg aldri hadde tenkt til å vurdere ein gong då eg flytta hit).

Eg har nemlig veldig lyst på eit søtt lite gamaldags hus der eg kan kose meg - og der eg kan få plass til alle mine par sko, og der både dei og eg kan få stor plass å boltre oss på. Men så var det dette med fridomen då...og valet om kor ein skal bu når ein blir stor. Er eg der no? Eg veit ikkje. Men eg veit at eg, skoa mine og alle hyllerekkene med bøker som fortsatt står heime i Valdres har lyst til å vere saman.

Det var nok ikkje tilfeldig at eg fekk eit sjølvlagd kort, påteikna ein sko av elevane mine på siste skuledag. Kortet var sjølvsagt rosa. Så dei er nok blitt betre kjend med meg enn eg kanskje trur.

Eg var nesten på gråten då eg skulle seie adjø til dei fantastiske menneska eg har blitt kjend med dette halvåret. Og orda dei gav meg var mellom anna: "Du er snill", "Jeg kommer til å savne deg, den snille Hanne Maren" og "Du var ein strålande lærer". Eg trur eg konkluderer med det eg tenkte kom til å skje då eg starta som lærar i januar: Eg er den som har utvikla meg mest av alle dette halvåret. Eg? Snill? Det hadde eg aldri trudd var eit adjektiv folk ville bruke for å skildre meg! Men når eg tenkjer meg om, så er eg faktisk litt einig.

Og om ikkje anna, så har eg i alle fall lært elevane mine at det går an å vere snill - sjølv i høge heler!

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv. Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten. Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgon

Hanne tester trappene i Høyanger

Høyanger er visstnok kjend for sine trapper. Dette heng saman med vatnforsyning og industri (eg skal finne ut meir om dette når eg skal på industrimuseet seinare i veka). Det er to trapper i Høyanger. Ei med omlag 1250 trappetrinn og ei med 2500 trappetrinn. Optimistisk som eg er bestemte eg meg for å teste den lengste av dei. Dette bilete er take rett etter at eg har gått heimanfrå. Eg bur i eit bustadområde rett på venstresida av bileteramma. Trappa kan du sjå der langt framme på fjellet omtrent midt i biletet. Du ser det som ein grå strek som går oppover. Elva er også rett ved der eg bur, og eg såg mange fiskarar på vegen fram og attende (fisking rett utanfor stovedøra, bokstaveleg talt!). Høyanger sentrum ligg i motsatt retning, altså der elva renn ut i fjorden. No ser du at eg nærmar meg. Også eg begynner å tru at det er håp om at eg skal kome fram. Litt skeptisk på om det er lov til å gå inn på området nå, og tenkjer: "neinei, eg må snu!". Då ser

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år. Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg.  Terningkast: 2  Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt? Terningkast: 5  Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det.  Terningkast: 3 Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein