Gå til hovedinnhold

23: Lese "Anna Karenina". Fullført 11.august 2011

No har eg fullført nok ein ting av dei 50 tinga eg ønskjer å gjere før eg døyr. Eg har lese Leo Tolstoj sitt store kjærleiksverk; Anna Karenina.

Fyrst av alt; Anne Karenina er ikkje vanskeleg å lese. Verket er relativt lettlest - sjølv om det er på omlag tusen sider. Då eg starta på boka, så var eg faktisk veldig sjokkert over at det gjekk så lett. Boka var faktisk nesten slik eg har trudd at romanar av Jane Austen må vere.

Romanen Anna Karenina handlar altså om frua Anna Karenina, som var ei skikkeleg rik og fornem dame på slutten av 1800-talet i Russland. Ho er gift med ein fyr som er veldig important, men ikkje så veldig sympatisk og han er ein del eldre enn ho. Dei har ein son saman.

Romanen opnar med at vi møter Kitty, som er veldig forelska i Vrjonskij. Levin er forelska i Kitty, og frir til ho. Ho seier nei fordi ho trur Vronskij skal fri til ho. Men Vronskij berre leiker med ho. Den kvelden Kitty trur han skal fri, møter han Anna Karenina. Dei forelskar seg i kvarandre, og innleiar eit forhold.

Kitty blir knust. Det blir også Levin, som reiser ut på landet for å drive garden sin. Der syslar han med store tankar om korleis han skal få arbeidarane sine til å føle ansvar for den jobben dei gjer og yte enno meir. Han har store idear om landbrukssamvirket. Også er han veldig sint. Veldig ofte. Og tenkjer litt for masse. Og til slutt bestemmer han seg for å fri til Kitty. Dei giftar seg til slutt, men eg tykkjer ikkje dei verkar spesielt lykkelege.

Verket handlar like mykje om Levin som det handlar om Anna Karenina. Anna Karenina og Levin møter kvarandre berre ein gong. Også Levin blir nesten forelska i Anna Karenina då han treffer ho. Og Kitty blir kjempesjalu (i det heile take tykkjer eg folk er veldig mykje sjalu i denne boka).

Anna Karenina går frå mannen sin for å leve med Vronskij. Men ho får ikkje skilsmisse. Og ho får ikkje med seg sønnen sin. Eg liker Anna Karenina i starten. Men etter kvart tykkjer eg ho blir meir og meir survete. Og sjalu. Og masete. Vronskij, som eg i starten tykte var ein skikkeleg glatt tulling, får eg litt meir sympati med etter kvart. Dei to får forresten også ein unge saman. Men den ungen vil ikkje Anna Karenina vite av - for ho driv berre og maser om sønnen sin.

I alle fall; Anna Karenina mistar trua på at Vronskij elskar henne. Og difor blir ho gnagete og kjip, noko som får Vronskij til å elske ho enno mindre. Så kan ein jo diskutere kva som kjem fyrst; begynner han å miste interessen fordi ho er masete, eller blir ho masete fordi han har mista interessen? Spørsmålet har fått meg til å tenkje gjennom mitt eige liv, og mitt forhold til menn. I alle fall.

Det ender med at Anna Karenina kaster seg framover eit tog. For det såg ho nokon gjorde heilt i starten av verket. Og då må liksom berre ho gjere det same. Slik heng romanen saman på ein måte.

Boka er fin altså. Mange bra sitat! Og eg er blitt litt klokare. Det mest slitsomme er vel eigentleg alle namna; kvar person har minst tre ulike namn, som blir brukt i ulike samanhengar. Også har desse russarane ein tendens til å prate fransk når dei skal vere fine. Merkelege greier..


Gode sitat frå boka, er:

Han gikk ned mot isen og lot være å se på henne lenge ad gangen, slik man ser på solen, men han så henne, akkurat som man ser solen, også når man ikke ser på henne (Levin tenkjer når han ser Kitty)

Jeg har prøvet og innser nå at jeg ikke kan utrette noenting (Levin)

Enten er du så innskrenket at du ikke har oversikt over alt som står i din makt å utrette, eller så vil du ikke oppgi din ro, din forfengelighet, jeg vet ikke hva jeg skal kalle det, for å utrette noe (Ein fyr til Levin)

Jeg tror at ingen virksomhet kan være velfundert om den ikke bygger på personlig interesse (Levin)

Jeg vil ikke bevise noe som helst, jeg vil rett og slett leve, ikke volde andre enn meg selv vondt (Anna Karenina)

Jeg har bestandig vært glad i deg og er man glad i noen, så er man glad i hele mennesket slik som det er og ikke slik jeg skulle ønske det var (Anna Karenina)

Og min desiderte favoritt (som eg trur det var Anna Karenina som tenkte):

Respekt er noe som er oppfunnet for å dekke over det tomme stedet hvor kjærlighet skulle ha vært.

Kommentarer

  1. Hei!
    Har altid tenkt på å lese en av de russiske klassikerene, og litteratur i alle formater er et "must",men nå ble jeg så fornøyd med din kortversjon av Anna Karenina at jeg regner det oppgaven som løst :-)

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…