Gå til hovedinnhold

23: Lese "Anna Karenina". Fullført 11.august 2011

No har eg fullført nok ein ting av dei 50 tinga eg ønskjer å gjere før eg døyr. Eg har lese Leo Tolstoj sitt store kjærleiksverk; Anna Karenina.

Fyrst av alt; Anne Karenina er ikkje vanskeleg å lese. Verket er relativt lettlest - sjølv om det er på omlag tusen sider. Då eg starta på boka, så var eg faktisk veldig sjokkert over at det gjekk så lett. Boka var faktisk nesten slik eg har trudd at romanar av Jane Austen må vere.

Romanen Anna Karenina handlar altså om frua Anna Karenina, som var ei skikkeleg rik og fornem dame på slutten av 1800-talet i Russland. Ho er gift med ein fyr som er veldig important, men ikkje så veldig sympatisk og han er ein del eldre enn ho. Dei har ein son saman.

Romanen opnar med at vi møter Kitty, som er veldig forelska i Vrjonskij. Levin er forelska i Kitty, og frir til ho. Ho seier nei fordi ho trur Vronskij skal fri til ho. Men Vronskij berre leiker med ho. Den kvelden Kitty trur han skal fri, møter han Anna Karenina. Dei forelskar seg i kvarandre, og innleiar eit forhold.

Kitty blir knust. Det blir også Levin, som reiser ut på landet for å drive garden sin. Der syslar han med store tankar om korleis han skal få arbeidarane sine til å føle ansvar for den jobben dei gjer og yte enno meir. Han har store idear om landbrukssamvirket. Også er han veldig sint. Veldig ofte. Og tenkjer litt for masse. Og til slutt bestemmer han seg for å fri til Kitty. Dei giftar seg til slutt, men eg tykkjer ikkje dei verkar spesielt lykkelege.

Verket handlar like mykje om Levin som det handlar om Anna Karenina. Anna Karenina og Levin møter kvarandre berre ein gong. Også Levin blir nesten forelska i Anna Karenina då han treffer ho. Og Kitty blir kjempesjalu (i det heile take tykkjer eg folk er veldig mykje sjalu i denne boka).

Anna Karenina går frå mannen sin for å leve med Vronskij. Men ho får ikkje skilsmisse. Og ho får ikkje med seg sønnen sin. Eg liker Anna Karenina i starten. Men etter kvart tykkjer eg ho blir meir og meir survete. Og sjalu. Og masete. Vronskij, som eg i starten tykte var ein skikkeleg glatt tulling, får eg litt meir sympati med etter kvart. Dei to får forresten også ein unge saman. Men den ungen vil ikkje Anna Karenina vite av - for ho driv berre og maser om sønnen sin.

I alle fall; Anna Karenina mistar trua på at Vronskij elskar henne. Og difor blir ho gnagete og kjip, noko som får Vronskij til å elske ho enno mindre. Så kan ein jo diskutere kva som kjem fyrst; begynner han å miste interessen fordi ho er masete, eller blir ho masete fordi han har mista interessen? Spørsmålet har fått meg til å tenkje gjennom mitt eige liv, og mitt forhold til menn. I alle fall.

Det ender med at Anna Karenina kaster seg framover eit tog. For det såg ho nokon gjorde heilt i starten av verket. Og då må liksom berre ho gjere det same. Slik heng romanen saman på ein måte.

Boka er fin altså. Mange bra sitat! Og eg er blitt litt klokare. Det mest slitsomme er vel eigentleg alle namna; kvar person har minst tre ulike namn, som blir brukt i ulike samanhengar. Også har desse russarane ein tendens til å prate fransk når dei skal vere fine. Merkelege greier..


Gode sitat frå boka, er:

Han gikk ned mot isen og lot være å se på henne lenge ad gangen, slik man ser på solen, men han så henne, akkurat som man ser solen, også når man ikke ser på henne (Levin tenkjer når han ser Kitty)

Jeg har prøvet og innser nå at jeg ikke kan utrette noenting (Levin)

Enten er du så innskrenket at du ikke har oversikt over alt som står i din makt å utrette, eller så vil du ikke oppgi din ro, din forfengelighet, jeg vet ikke hva jeg skal kalle det, for å utrette noe (Ein fyr til Levin)

Jeg tror at ingen virksomhet kan være velfundert om den ikke bygger på personlig interesse (Levin)

Jeg vil ikke bevise noe som helst, jeg vil rett og slett leve, ikke volde andre enn meg selv vondt (Anna Karenina)

Jeg har bestandig vært glad i deg og er man glad i noen, så er man glad i hele mennesket slik som det er og ikke slik jeg skulle ønske det var (Anna Karenina)

Og min desiderte favoritt (som eg trur det var Anna Karenina som tenkte):

Respekt er noe som er oppfunnet for å dekke over det tomme stedet hvor kjærlighet skulle ha vært.

Kommentarer

  1. Hei!
    Har altid tenkt på å lese en av de russiske klassikerene, og litteratur i alle formater er et "must",men nå ble jeg så fornøyd med din kortversjon av Anna Karenina at jeg regner det oppgaven som løst :-)

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv. Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten. Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgon

Hanne tester trappene i Høyanger

Høyanger er visstnok kjend for sine trapper. Dette heng saman med vatnforsyning og industri (eg skal finne ut meir om dette når eg skal på industrimuseet seinare i veka). Det er to trapper i Høyanger. Ei med omlag 1250 trappetrinn og ei med 2500 trappetrinn. Optimistisk som eg er bestemte eg meg for å teste den lengste av dei. Dette bilete er take rett etter at eg har gått heimanfrå. Eg bur i eit bustadområde rett på venstresida av bileteramma. Trappa kan du sjå der langt framme på fjellet omtrent midt i biletet. Du ser det som ein grå strek som går oppover. Elva er også rett ved der eg bur, og eg såg mange fiskarar på vegen fram og attende (fisking rett utanfor stovedøra, bokstaveleg talt!). Høyanger sentrum ligg i motsatt retning, altså der elva renn ut i fjorden. No ser du at eg nærmar meg. Også eg begynner å tru at det er håp om at eg skal kome fram. Litt skeptisk på om det er lov til å gå inn på området nå, og tenkjer: "neinei, eg må snu!". Då ser

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år. Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg.  Terningkast: 2  Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt? Terningkast: 5  Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det.  Terningkast: 3 Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein