Gå til hovedinnhold

Gøy på landet?

Reality-tv er tydeligvis det som skal redde bygda. Nyaste skot på stammen over "Bygde-reality" er "Gøy på landet" på TvNorge, som hadde premiere i dag.

Konseptet er slik: ein gjeng med jenter frå Oslo-området blir bussa rundt frå bygd til bygd. For å finne drømmemannen og drømmeplassen. Viss dei fell for sjarmoffensiven til bygda(som varar i fire dagar), kan dei velje å hoppe av bussen for å bli att der. Alle jentene skal visstnok ha lyst til å flytte frå byen til bygda.

Eg var skeptisk. Eg var skikkeleg skeptisk. Feministen i meg skrik; herregud, du treng vel ikkje ein mann for å flytte frå by til bygd? Er du lei av hovudstaden er det vel berre å flytte? Ta deg saman, jente!

Og eg tykkjer vel nokon av desse BygdeReality-programma har ein tendens til å byggje opp under fordommar og myter vi måtte ha om byen og bygda. Og er med på å forsterke bygda som ein harry plass der det luktar kumøkk, der folk går i FK-caps på butikken og det er umogleg å få tak i kaffi latte. Og vi som bur på bygda kan sjølvsagt ikkje pynte oss.

Dei fyrste fem minutta himla eg konstant med augo. Eg blir vel ikkje kjempebegeistra for den klisjéaktige innleiinga, som går noko slikt:

"Bygda ser ut som en nasjonalromantisk drøm, men det er mørke skyer som truer i horisonten. Fråflytting truer, og det er spesielt damene som flytter ut. Vi har proppa full en buss av eventyrlystne, deilige damer som står klare for å finne drømmemannen og drømmeplassen".

I løpet av dei fyrste fem minutta av programmet vart det sagt minst tre gonger at jentene flytter ut av bygda og at vi treng fleire jenter. Myten om at bygda er full av håplause ungkarar, vart slik ytterlegare forsterka. Noko som får meg til å lure på kva i alle dagar slike som meg gjer her.

Fyrste program besøker vi Audnedal. Der har ordførar og heile bygda møtt opp for å ønskje jentene velkomne. Eg blir positivt overraska då ei av jentene på bussen blir intervju og fyrst trekker fram at det er staden som må vere hyggeleg og flott for at ho skal bli - mannen kjem i andre rekke (verkar det som). Det overraska meg - fordi eg trudde at dette var jenter som ikkje ville flytte til bygda av redsel for å bli åleine, og var nøydd om å ha ein mann for å røre på seg.

Det skulle vise seg at det blei med denne overraskinga. Etter dette var det mest håplaus fnising og "small talk" der alt handla om "å finne nokon".

Vi møter ungkarane Erik, Tom Erik og Harald. Ungkarane skal liksom vere det beste bygda har å by på, og dei er nøye utvald - forstår vi. Dei skal vise fram bygda - men mest seg sjølv. Når jentene blir intervjua, er det ikkje naturen, atmosfæren, butikkane eller servicetilbodet dei blir spurt om, men kva dei tykkjer om "ungkarane".

Resten av programmet er som "Jakten på kjærligheten" all over again. Fordommar by og bygd har mot kvarandre blir bygd opp under, gjennom sitat som dette:

"De så ikke ut som bønder"

"Ei bydame for meg er ei som sitter på kafé og nipper til kaffe latte hele dagen".

Vi får ikkje vite om damene vil ha drømmeprinsen/drømmeplassen denne episoden. Vi må vente til i morgon.

Om eg kjem til å sjå på? Garantert!

Eg kjenner eg har eit veldig ambivalent forhold til dette konseptet. Eg tykkjer det er bra at Tv-kanalene våre prøver å få fleire innbyggjarar til bygda, men eg blir provosert over at dei bruker så mykje tid på å byggje opp under klisjeane om Bygde-Noreg (sjølv om eg veit dei må gjere dette for at det skal bli god tv). Også har eg vel ei kjensle av at det er minst like viktig for dei som er medå kome på tv, som å finne seg mann.

Og for guds skuld; du treng ikkje mann for å finne drømmeplassen. Finn drømmeplassen fyrst, så vil mannen kome etter kvart!

Seier eg. Som flytta frå Oslo til Vågå for 1 1/2 år sidan - og enno er singel. Til tross for at det liksom skulle vere kvinneunderskot her.

Vel..kanskje eg berre er blitt grinete og er misunneleg fordi eg sjølv ikkje har ein flokk med ungkarar som står på døra mi for å be meg om å bli her. Og fordi eg aldri aldri hadde turt å melde meg på Reality-tv.

PS: Øksekasting er ikkje ein vanleg leik på bygda.

Kommentarer

  1. Du tenkte omtrent som meg, ser eg. Og øksekasting? Kvar er det normalt?

    SvarSlett
  2. Du bur på feil side av Strynefjellet ;)
    Har hørt at karane er mykje kjekkare på framsida enn på baksida.

    Ikkje for å vere prikete, men røyndomsfjernsyn er eit mykje tøffare ord enn reality-TV.


    Oddvar

    SvarSlett
  3. likte denne :) MEN, konseptet handler om, som du er litt inne på, om å bli forelsket i Norge, og ikke absolutt finne seg en mann:) mesteparten av damene på bussen er med for turens skyld, for å oppleve det Norge har å by på...

    SvarSlett
  4. Hallo!!! Er både presse og publikum helt hjernedøde? Skjønner ingen at slike program er strengt regiserte? Hvordan tror dere det hadde gått hvis alle damene valgte å bli igjen på første stedet? Intet mer program. Finito; der og da. At folk og presse lar seg lure så lett. Det er selvsagt bestemt hvor mange man vil tillate å bli igjen på de enkelte stedene. Man må jo ha nok damer til å fullføre programmet. Jeg tipper; at kun de som truer med å hoppe av; blitt lei og vil hjem; er det som får lov "å bli igjen" på de første stedene. Og de blir ikke igjen på stedet. De reiser selvsagt rett hjem. Men med et såpass hjernedødt publikum og en tilsvarende lite oppegående presse, så lar det seg gjøre å lage slike lureprogram. Programmet i seg selv fungerer utmerket som god reklame for distriktnorge. Men dette med damene; det er bare lureri. God fornøyelse.

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…