Gå til hovedinnhold

Rar valkveld

Eg kjenner at "valkveld-stemninga" er i ferd med å kome innover meg no. Men dette er heilt annleis enn det har vore tidlegare val for min del - her eg sitt åleine foran tv'en forkjøla og smådårleg med eit glas raudvin.

Eg hugsar stortingsvalet for to år sidan. Då eg var kampkandidat, og hadde vore inne på meiningsmålingane heilt fram til ei veke før valet. Då valdagen kom var eg utslitt. Eg hadde gitt alt. Eg var heilt tom. Men allereie då valdagsmålingane kom, visste eg innerst inne at det ikkje ville gå vegen. Sjølv om eg hadde eit ørlite håp. Eg var nervøs, hadde det vondt og det var presse på alle kantar. Alle skulle ha ein kommentar på at det ikkje gjekk vegen, og eg måtte sette ord på skuffelsen min.

Eg hugsar kommunevalet for fire år sidan. Det var fyrste gong vi stilte med liste i Sør-Aurdal, eg var 1.kandidat og eg følte nesten at valet handla om meg som person. Det var eg som hadde stått bak opprettinga av laget, det var eg som var frontfigur og eg var så nervøs. Og så spent! Og eg drakk vin til den store gullmedaljen. Resultatet kom tidleg, og viste at vi hadde fått 16,8% oppslutnad og fire representantar inn. Det var veldig bra! Og enno gladare vart eg då eg nokre dagar seinare fann ut at eg hadde fått personstemmer frå 100 av 271 som stemte på oss. Og at eg fekk nest-mest slengarar etter ordføraren. Då var eg stolt! Det betydde mykje for meg (eg veit det høyrast ut som eg er høg på meg sjølv no, men eg må berre skildre korleis eg følte det då). Og eg følte i alle fall at eg gjekk inn i kommunepolitikken med eit klart mandat. Nesten tre år seinare meldte eg overflytting til Vågå, og sa frå meg både plass i formannskap og kommunestyre.

Eg hugsar fylkestingsvalet for åtte år sidan. Då eg vart vald inn i Fylkestinget og fekk mitt fyrste folkevalde verv. Då var eg også stolt. Eg var ungdomskandidat og hadde verkeleg kjempa hardt for å kome inn - med eigen brosjyre og greier og greier. Eg skulle jo redde verda! Og det gjennom fylkespolitikken. Fire år seinare trakk eg meg frå fylkespolitikk - fordi eg skulle satse på kommunepolitikk.

No - i år 2011 - har eg knapt nok drive valkamp (har berre hatt ein tv-debatt og vore på nokre få valgstands). Det er lenge sidan eg har hatt ein så roleg valkamp. Og eg er veldig roleg. Visstnok kjenner eg at eg er spent. Og eg kjenner at det blir moro å følgje med på resultat rundt omkring i landet. Eg er spent på Oslo. Eg er veldig spent på Oslo. Mykje fordi det er hovudstaden og mykje fordi eg har gode vener som står på liste der, og som eg håper kjem inn i bystyret. Eg ser også spent på vår sentrale valvake frå Oslo, ser mange vener og folk eg er glad i. Og skulle ønskje eg var der saman med dei.

Eg er spent på om dyktige ordførar blir gjenvalgt. Eg er spent på Austevoll mellom anna, der min gode sentralstyrekollega, Helge André, står på val. Han er drivande dyktig, og eg håper verkeleg han blir gjenvald.

Eg er spent på Nord-Aurdal og Øystre Slidre kommune her i Oppland. Eg traff FrP sin fyrstekandidat, Kjell Eggen, frå Øystre Slidre fyrste gong på laurdag. Og for ein mann! Tidlegare rådmann i Øystre Slidre stiller til val for FrP. Det tykkjer eg er tøft! Eg er sjølvsagt også spent på Sør-Aurdal, og håper dei gjer eit like bra val som då eg var 1.kandidat for fire år sidan.

Kommunestyreval handlar mykje om at velgjarane skal få seie sitt. Men det handlar også mykje om kven som klarar å samarbeide med kven. Difor kan vi få rare situasjonar der der partiet som får klart flest stemmer blir halde utanfor makt.

I Vågå er ikkje valet så spanande. Her kjem ordføraren også dei fire neste åra til å heite Rune Øygard. Og AP kjem til å få reint fleirtal. Det vedder eg ganske mykje på.

Eg? Jo..eg står på val eg også! Til fylkestingsvalet(!) Det har eg ein tendens til å gløyme - fordi eg føler kommunepolitikk er viktigare enn fylkespolitikk. Så joda...viss ikkje veljarane vil det heilt annleis, så kan eg om ikkje lenge kalle meg fylkestingsrepresentant. Som eg også stolt kunne kalle meg den spanande valnatta åtte år attende.

Kommentarer

  1. Trur nok du kan ta mykje personleg ære for valet i Sør-Aurdal sist gong! Og no er du truleg igjen i posisjon til å redde verda via Fylkeskommunen! Håpar du blir ein av dei frå Frp som kjem inn der:) Helsing Karen M. Kvåle Garthus

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…