Gå til hovedinnhold

Ingen er meir kritiske ovanfor FrP enn FrP sjølv

Eg sitt no på toget den lange vegen attende til Vågå etter å ha vore på både sentralstyremøte og landsstyremøte i helga. Der har vi evaluert valet og diskutert strategi framover. I tillegg har vi vedteken nye etiske og organisatoriske retningsliner.

Vi har gjort eit dårleg val - og vi har heller ikkje vore i medvind etter valet. Du treng ikkje vere professor for å skjønne at vi må endre oss. Folk har
mista tilliten til oss, og trur ikkje vi er dei rette til å løyse dei problema dei har i kvardagen. Ei heller har folk tillit til at vi kan klare å styre landet. Vi oppfattast ikkje som eit trygt val. Det er heller ikkje "kult" å stemme Frp (nokon vil sikkert påstå det aldri har vore kult å stemme Frp, men no er det meir ukult enn nokon gong).

Så kva har vi gjort gale? Det har vi forsøkt å svare på i helga. Og lat oss seie det slik; det er ingen som er meir kritiske mot FrP enn FrP sjølv. Det viste vi også rett før helga då vårt eige utval la fram rapporten sin om handteringa av Birkedal-saken og forslag til nye etiske retningsliner. "Brutalt ærleg" var ord som vart brukt om den rapporten.

Brutalt ærlege har vi også vore i helga. Og det har vore nyttig. Skal vi kome oss vidare må vi vite kva vi har gjort gale i fortida.

Tusen takk for alle innspel eg har fått på førespurnaden min om å få attendemeldingar på kva FrP har gjort gale. Eg har fått innspel her på bloggen, på facebook og på mail. Innspela eg har fått på kva Frp gjer feil grupperer seg inn i tre:

1. Vi må slutte å framstille oss som offer
2. Vi må slutte "å måle fanden på veggen" i form av å skulde mykje på islam. Vi kan ikkje setje likheitstrekk mellom religion og kultur, og vi må ikkje verke livande redde for at norsk kultur skal bli øydelagt
3. Manglande tillit til våre lokale kandidatar

Dette er innspel eg har take med i debatten, så tusen takk for alle som har vore til hjelp for meg.

No startar arbeidet med å lage strategi for tida framover. Det blir ein tøff jobb. Eg gler meg. Mine synspunkt på dette, kan du lese meir om i Dagsavisen i morgon også.

Også må eg berre seie at eg trur det var særs fornuftig av Frp å velje inn ein slik person som meg i Sentralstyret. Eg merkar i alle fall at eg ser veldig annleis på organisasjonskultur, politikken vår og korleis partiet framstår, no når eg bur i Vågå. Då eg hadde politikk som jobb og hobby, og var i FrP-miljø stort sett heile tida, evna eg nok ikkje å sjå partiet på ein så objektiv måte som eg gjer no.

Men det er innihampen langt mellom Vågå og Oslo - har enno ikkje komen til Lillehammer og det blir nesten midnatt før eg er attende. Og slike vanlege folk som meg har ein vanleg jobb som ventar i morgon tidleg klokka 08:00.

Kommentarer

  1. Når det gjelder islam så er vel religion og kultur i land som i århundrer har vært dominert av den religionen så sammenvevd at det er vanskelig å skille.
    Kanskje derfor at uttrykket "islamsk kultur" også brukes, og at folk ofte ser religonen og kulturen som ett og det samme?

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…