Gå til hovedinnhold

Kor lenge skal du bli i Vågå?

Det går ikkje ei einaste veke utan at eg får ein eller annan variant av spørsmålet: "Kor lenge skal du eigentleg bli i Vågå?". Andre variantar av spørsmålet er: "Har du tenkt til å bli i Vågå, enn?", "Kor lenge har du eigentleg jobb i Vågå?" og "Skal du bli i Vågå enn?". Eg er drittlei. Møkklei er eg av å svare på dette spørsmålet. Eg er så lei at det er mogleg eg slår den neste som spør veldig hardt i hovudet (og ja, eg har slått folk før).

Det eg saknar mest med å bu i Oslo, er at eg aldri fekk spørsmålet "Kor lenge skal du bu i Oslo?". Det var ikkje ein einaste person som spurte meg om dette i dei over tre åra eg budde der.

No, når eg bur her, så føler eg at eg kvar einaste veke må stå skulerett å forsvare at eg har vald å busette meg oppe her. Eg må i tillegg tydeligvis vite kva eg har tenkt å gjere dei neste ti åra av livet mitt.

Dessuten tykkjer eg det er urettferdig. Så urettferdig. Fordi eg er ugift, barnlaus, innflyttar og jente, så må eg heile tida vere førebudd på å få spørsmålet om kor lenge eg skal bu i Vågå. Og eg må vere klar med smilefjes og dette svaret kvar einaste gong: "Eg veit ikkje kva eg gjer om tre år. For alt eg veit, så kan eg vere død". Det bruker å stoppe kjeften på folk.

Men til alle dykk som har lyst til å spørje. Eg skal oppsummere her:

1. Eg har ingen umiddelbare planar om å flytte frå Vågå. Eg trivst her.
2. Får eg eit jobbtilbod eg ikkje kan seie nei til, så er eg open for å flytte
3. Viss eg vinn pengar i Lotto, så kjem eg til å reise jorda rundt
4. Eg har tenkt til å bli lærar når eg blir stor
5. Ja, eg trivst i jobben min, men målet til ein prosjektleiar vil alltid vere å gjere jobben sin overflødig (ergo skal eg ikkje vere i same jobb for alltid)
6. Eg har ikkje seld leiligheten min i Oslo, og ja, det er ein grunn til det
7. Nei - det er ikkje slik at "vi må finne ein mann til deg, slik at du blir her". Det er ikkje så enkelt
8. GRRRR!!
9. Eg er ein rastlaus sjel
10. Eg er glad i Vågå og glad i folka her, men det betyr ikkje at eg er heilt sikker på at det er her eg skal bygge og bu

Så får de tolke desse svara akkurat som de vil!! Eg håper de forstår poenget mitt.

Kommentarer

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv. Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten. Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgon

Hanne tester trappene i Høyanger

Høyanger er visstnok kjend for sine trapper. Dette heng saman med vatnforsyning og industri (eg skal finne ut meir om dette når eg skal på industrimuseet seinare i veka). Det er to trapper i Høyanger. Ei med omlag 1250 trappetrinn og ei med 2500 trappetrinn. Optimistisk som eg er bestemte eg meg for å teste den lengste av dei. Dette bilete er take rett etter at eg har gått heimanfrå. Eg bur i eit bustadområde rett på venstresida av bileteramma. Trappa kan du sjå der langt framme på fjellet omtrent midt i biletet. Du ser det som ein grå strek som går oppover. Elva er også rett ved der eg bur, og eg såg mange fiskarar på vegen fram og attende (fisking rett utanfor stovedøra, bokstaveleg talt!). Høyanger sentrum ligg i motsatt retning, altså der elva renn ut i fjorden. No ser du at eg nærmar meg. Også eg begynner å tru at det er håp om at eg skal kome fram. Litt skeptisk på om det er lov til å gå inn på området nå, og tenkjer: "neinei, eg må snu!". Då ser

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år. Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg.  Terningkast: 2  Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt? Terningkast: 5  Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det.  Terningkast: 3 Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein