Gå til hovedinnhold

Mistar snart kontrollen...

Eg er fullstendig i ferd med å miste kontrollen. På passord og sakspapir. Det var i ferd med å utvikle seg til eit komplett mareritt ein gong i løpet av dei to siste dagane - når eg var i mitt fyrste Fylkesting i perioda 2011-2015. Då fekk eg enno ei ny e-post-adresse og enno ein ny konto til reiserekningssystem. Eg hadde sakspapir både her og der - i ørten ulike bunker. Og ein haug med ARK med koder, epostkontoinformasjon og anna greier eg måtte vite.

Til sentralstyre- og landsstyremøte no i helga har eg ørten dokument på papir og nokon elektronisk. Eg har mista oversikt for lenge sidan.

No har eg tre plassar eg må sørgje for å få utbetalt tapt arbeidsforteneste frå. Så no må eg halde oversikt over at eg får etterbetalt all lønna eg blir trekt frå Vågå kommune frå dei plassane eg har tillits- og folkevalde verv (og tru meg; eg må halde oversikt og passe på at feil ikkje blir gjort (for det blir nemleg gjort feil) - for elles kjem eg til å bli ein fattiglus). Også må eg lage reiserekningar eg må sende ørten plassar. Og det er FIRE ulike system!!

Eg har privat epost, arbeidsepost, oppland.org-epost og frp-epost. Og altså fire ulike plassar eg lagar reiserekningar til. Med ULIKE kilometergodtgjersle og ulike måtar å rekne ut diett på.

Eg har ikkje ein gong begynt å telle kor mange koder og passord eg må halde styr på.

Eg har hatt eit stort behov for å samle saman alt dette i ein haug og kaste det inn i veggen. Mens eg skrik høgt: DET ER IKKJE DIFOR EG ER SAMFUNNSENGASJERT!!! Eg er i ferd med å klikke. Og eg trur eg kjem til å gjere det ein vakker dag. Det er ikkje synd på meg altså. Eg er berre ein kontrollfreak, og er no i ferd med å føle eg mistar kontrollen. Det følast ikkje godt.

Og kanskje - berre kanskje - har eg for fyrste gong i mitt liv take på meg altfor mykje. Tenktenktenk kor godt eg eigentleg hadde det i det drøye året som vanleg tilsett i Vågå kommune der eg ikkje hadde eit einaste tillitsverv. Det var eigentleg fint. Også er det eigentleg ei god kjensle å kjede seg. Gud, som eg saknar å kjede meg!

Å ja...beklager, beklager at eg har vore elendig til å blogge og elendig til å svare på innlegg på bloggen min. Fyrst av alt; alle innspel eg har fått om kva som gjekk gale for FrP og kvifor vi fekk eit dårleg valresult, er blitt lese. Dei blir også take med til evalueringa av valet vi skal ha på sentralstyremøte og landsstyremøte no i helga. Og for det andre; eg skal svare på alle kommentarar eg har fått frå dykk. Eg håper eg skal få gjort det på togturen frå Otta til Oslo i morgon.

PS: Eg håper at iPad'en vi får utdelt på neste fylkestingssamling skal hjelpe til med å lage eit system for meg. Det hadde vore litt fint, tenkjer eg.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…