Gå til hovedinnhold

Vegen vidare

Det er ingen som er meir kritiske ovanfor Framstegspartiet enn Framstegspartiet sjølv.

I helga har vi i vårt landsstyre evaluert valkampen, diskutert situasjonen Framstegspartiet står i, og begynt å diskutere strategien vår framover. Det er ingen enkel jobb vi har framfor oss.

Vi gjorde eit dårleg val. Og tida etter valet har heller ikkje vore lett – med fallande oppslutnad på meiningsmålingane og nye skandalar vi har mått hanskast med.

Tidlegare veljarar rapporterer om eit parti som verkar både famlande når vi skal takle vanskelege organisatoriske sakar, og famlande når det gjeld politikk. Folk seier dei ikkje veit kva Framstegspartiet står for lengre, og at dei ikkje har tru på at vi skal klare å styre landet.

«Den viktigste grunnen er oss selv. Det er vi som har ansvaret når det går dårlig». Det sa Siv Jensen i helga. Det trur eg vi alle er einige i, og vi er no klare for å endre det ved oss sjølve som ikkje appellerer til veljarane.

Eg meldte meg inn i Framstegspartiet fordi eg har ei grunnleggjande tru på at enkeltmennesket er i stand til å ta vare på seg sjølv. Eg ønskjer lågare skattar og avgifter og eg ønskjer mindre offentlege inngrep.

Skal folk få behalde meir av inntektene sine, betyr dette sjølvsagt at vi må ha ein mindre offentleg sektor. Dette må vi våge å seie.

Vi må våge å seie at vi ønskjer at det offentlege skal ha færre oppgåver, og ikkje fleire. Dette er vanskeleg i ei tid der politikarar overbyr kvarandre i gode formål dei vil gje pengar til.

Vi må vere tydelegare enn vi har vore det siste året. Vi må klare å gje folk svar på dei utfordringane folk har i kvardagen, og vi må prate til folk. Vi må formidle at politikken vår heng saman. Det folk oppfattar no, er eit parti som seier ja til alt, og då blir Frp eit for utrygt val for folk.

Vi skal tørre der andre tiar, og vi skal stille spørsmål ved dei systema vi har i Noreg i dag. Vi skal vise ein grunnleggjande tru på enkeltmennesket, og prate meir om folk enn om system. Fordi vi har meir tru på folk flest enn det vi har på systema.

Problemet i dag er ikkje løysingane våre eller politikken vår, men retorikken vår. I dag har nok nemleg mange ei oppfatning av at Frp-arar og Frp skapar fleire problem enn det vi klarar å løyse. Det er dette vi må søke å endre i tida framover.


Publisert i spalta "Blåmandag" i Dagsavisen, 24.oktober.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv. Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten. Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgon

Hanne tester trappene i Høyanger

Høyanger er visstnok kjend for sine trapper. Dette heng saman med vatnforsyning og industri (eg skal finne ut meir om dette når eg skal på industrimuseet seinare i veka). Det er to trapper i Høyanger. Ei med omlag 1250 trappetrinn og ei med 2500 trappetrinn. Optimistisk som eg er bestemte eg meg for å teste den lengste av dei. Dette bilete er take rett etter at eg har gått heimanfrå. Eg bur i eit bustadområde rett på venstresida av bileteramma. Trappa kan du sjå der langt framme på fjellet omtrent midt i biletet. Du ser det som ein grå strek som går oppover. Elva er også rett ved der eg bur, og eg såg mange fiskarar på vegen fram og attende (fisking rett utanfor stovedøra, bokstaveleg talt!). Høyanger sentrum ligg i motsatt retning, altså der elva renn ut i fjorden. No ser du at eg nærmar meg. Også eg begynner å tru at det er håp om at eg skal kome fram. Litt skeptisk på om det er lov til å gå inn på området nå, og tenkjer: "neinei, eg må snu!". Då ser

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år. Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg.  Terningkast: 2  Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt? Terningkast: 5  Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det.  Terningkast: 3 Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein