Gå til hovedinnhold

Bygdetulling på veg ut i verda

Eg veit ikkje kva det skuldast, men eg er altfor sjeldan på tur ut i verda. Hovudgrunnen til dette er nok latskap, kombinert med at eg konstant er blakk. No skal eg ikkje klage altså, det finst folk på bygda som er mykje sjeldnare ute i verda enn det eg er.

Det som er fint er at det er mogleg å få EU-midlar til å få oss bygdetullingane ut i verda, og slik opne opp våre augo for at det finst ei verd der utanfor. Og EU-midlar har vi altså fått (no er ikkje det slik som berre kjem dumpande inn på kontoen din - ein må faktisk gjere ein innsats for å få dei, men det har vi altså gjort).

I morgon reiser eg, tre lærarar i Vågå og to frå Norsk Fjellmuseum i Lom til Bad Tölz i Bayern i Tyskland. I saman med regionen Bad Tölz, ei skule i Königsdorf og noko som heiter "Youth training center" skal vi dele og utvikle praktiske undervisningsmetoder knytt til natur. Dette er mykje innanfor den tradisjonen vi kallar uteskule i Noreg. Uteskule er altså undervisning utanfor klasserommet - gjerne knytt til nærmiljøet. Våre metoder skal då spesielt knytast opp mot den kunnskap dei sit med på Norsk fjellmuseum og i Klimapark 2469. Prosjektet skal vare i to år, og skal munne ut i ei handbok med idear til metodar som lærarar skal bruke.

Folk som kjenner meg veit jo at eg ikkje akkurat er ei friluftsjente. Eg er vel meir ei innandørsjente enn ei utandørsjente. Men eg må berre seie at eg har komme meg etter at eg flytta til Vågå. Då eg jobba som lærar i fjor, så lagde vi til og med i stand ei heil veke med uteskule. Og det var overraskande moro. Og gav meirsmak. Og ein treng ikkje vere heilproff for å ta i bruk uteskule som metode. Det gjeld berre å ta utgangspunkt i kva ein kan, kva som er rundt oss og så tenkje gjennom korleis dette kan brukast for at elevane skal oppnå kompetansemåla i Kunnskapsløftet.

Eg skal uansett innrømme at det i kofferten min er fleire kjolar enn Bergans-klede. Eg klarar liksom ikkje få meg til å reise på tur utan å ha med minst ein kjole til kvar dag. Sjølv om eg sjølvsagt er redd eg ikkje kjem til å få brukt alt eg har take med meg. Men då har eg i alle fall moglegheiten.

Då eg hadde uteskule med elevane var det ein av elevane som oppgitt spurte meg: "Skal du ha på gullsko når vi skal ha uteskule?". "Ja, sa eg - det er jo joggesko. Det er uteskule-skoa mine". Uansett, eg tenkjer det er viktig å behalde stilen uansett om ein er ute eller inne. Det er mitt mantra i livet. Anten eg er i Vågå eller i Bad Tölz.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…