Hippie-Hanne støtter ikke "sånne companies"

Eg har alltid hatt ein hemmeleg draum om å vere hippie. Eller i alle fall ein draum om å kle meg som ein hippie. Meg sjølv i lange flagrande kjoler, hårband, fjør i øyro og peace-merke rundt halsen. Det er mitt indre bilete av meg sjølv.
Det finst ingen betre plass å vere hippie enn på Grünerløkka. Det har eg fått bekrefta etter ein Oslotur no i helga. Grünerløkka på sundager er eit mekka for hippiar. Marked i Birkelunden og folk som ser ut som dei kjem rett ut frå ein second hand-butikk. Og avslappa eteplassar der folk ser ut som dei ikkje har nokon bekymringar - what so ever.

Saman med gode vener var eg ute for å ete som ein hippie på Grünerløkka no på sundag. Då gjekk det opp for meg at eg rett og slett ikkje har ein hippie-personlegheit. Kva er det som er obligatorisk ein sundag? Jo, pepsi max med masse isbitar. Vi spurte om pepsi max på eteplassen. Servitøren såg ut som vi skulle sagt noko alldeles grusomt. Det blir stille ein augenblink og ho ser på oss med DET blikket. Før ho seier: "Vi støtter ikke sånne companies". Men ho understreka at dei hadde mykje anna godt. Som til dømes rabarbrabrus og ein haug med ting frå "Whole earth foods".
Då er spørsmålet. Kva er det med pepsi som gjer dei til eit "sånt company" vi ikkje vil støtte? Er det fordi dei er kapitalistiske og folk tener pengar på det? Er det fordi dei ikkje er økologiske? Eg har vore inne på heimesidene til Whole earth foods og til importøren hit til Noreg. Eg finn ingenting om at eigarane ikkje tek ut utbytte, men dei er altså økologiske. Så å vere slemt company handlar då truleg ikkje om kapitalisme, men om at dei ikkje driv økologisk. Men kva er så økologisk mat?

Eg finn fram google. Og eit kjapt ukritisk søk gjev meg følgjande svar: I økologisk landbruk betrakter man naturen som en helhet, hvor samspillet og balansen mellom jord, planter, dyr og mennesker er svært viktig. Derfor tar man spesielle hensyn til miljø, renhet og kvalitet gjennom hele produksjonen, fra jord til bord.

Eg får fort fram ein nyheit frå ABC-nyheiter også der det blir hevda at økologisk mat er rein bløff: – Det er en myte at økologisk mat både er sunnere og mer miljøvennlig enn annen mat, sier seniorforsker Arne Grønlund ved Bioforsk.

Hippie-Hanne er like forvirra som då eg var student i USA, og folk på instituttet ikkje drakk coca cola fordi coca cola var onde. Eg fekk aldri noko godt svar på kvifor, men fekk vite at dei tykte alt i Europa var fantastisk og alt i USA var ondt. Eg spurte om dei nokon gong hadde vore i Europa - det hadde dei ikkje. Det fekk meg til å tenkje at det er mykje lettare å elske ting viss ein ikkje kjenner det så godt.

Image is everything? Kva må eg gjere for å bli ein skikkeleg god hippie er då spørsmålet. Må eg kvitte meg med bilen min, nespresso-maskina mi og slutte å drikke pepsi max? Kva med cavaen eg drikk mykje av; er det lov? Og er det lov å kjøpe nye klede viss dei får meg til å sjå ut som ein hippie?

Eg skal bruke sommaren på å finne svar på desse spørsmåla. Inntil vidare, så skal eg kose meg i mine flagrande kjoler, peacemerke-smykke og mine fine hårband. Og vurdere om eg skal lage min eigen hippie-røyrsle på bygda, som kan bli eit gjennomført alternativ til Grünerløkka-hippiane.

53 par sko og 49 kjolar

No er det ferie frå skulen og litt roligare dagar der eg faktisk er ferdig på jobb til klokka fire. Og kva kan ein bruke lange kveldar på då? Jo; rydde!! I løpet av dei fyrste dagane denne veka har eg rydda både bod og "walk in-closet". No er det endeleg ryddig og ikkje slik at eg må snuble over klesstativ, støvsuger, dyner og anna rot som eg berre har kasta i ein haug både her og der det siste året.

For moro skuld begynte eg å telle skoa mine. Eg kom til: 53 par sko. 49 kjolar har eg også. Og det var etter eg hadde lagt ein god del i haugen som skal til "Ting og tøy". Og enno er det einaste eg tenkjer på; vil ha meir klede!! Og: vil til Oslo for å shoppe!

Eg prøver også å rydde i livet mitt. Det vil seie økonomien. Desse bekymringane har eg putta inn i ein boks oppe i hovudet mitt i lang tid no, men no er det på tide å gripe fatt i det. Eg meiner..det er jo ikkje rart ein er blakk når formuen er bunden opp i sko og ræl. Men eg har ikkje tort å ta ein verdivurdering av klesskåpet mitt enno. Eg er forresten diverre redd det er stort sett der verdiane mine ligg, og at eg kanskje nettopp burde fått gjort akkurat det.

Verdivurdering skal eg imidlertid få gjort av bustaden i Oslo no i slutten av veka.

Men skal eg selge bustad kjem eg opp i eitt nytt dilemma. Selger eg ein leilighet ein plass burde eg eigentleg kjøpe noko nytt.

I dag begynte eg å sjå på ledige bustader for kjøp her i Vågå (noko eg aldri hadde tenkt til å vurdere ein gong då eg flytta hit).

Eg har nemlig veldig lyst på eit søtt lite gamaldags hus der eg kan kose meg - og der eg kan få plass til alle mine par sko, og der både dei og eg kan få stor plass å boltre oss på. Men så var det dette med fridomen då...og valet om kor ein skal bu når ein blir stor. Er eg der no? Eg veit ikkje. Men eg veit at eg, skoa mine og alle hyllerekkene med bøker som fortsatt står heime i Valdres har lyst til å vere saman.

Det var nok ikkje tilfeldig at eg fekk eit sjølvlagd kort, påteikna ein sko av elevane mine på siste skuledag. Kortet var sjølvsagt rosa. Så dei er nok blitt betre kjend med meg enn eg kanskje trur.

Eg var nesten på gråten då eg skulle seie adjø til dei fantastiske menneska eg har blitt kjend med dette halvåret. Og orda dei gav meg var mellom anna: "Du er snill", "Jeg kommer til å savne deg, den snille Hanne Maren" og "Du var ein strålande lærer". Eg trur eg konkluderer med det eg tenkte kom til å skje då eg starta som lærar i januar: Eg er den som har utvikla meg mest av alle dette halvåret. Eg? Snill? Det hadde eg aldri trudd var eit adjektiv folk ville bruke for å skildre meg! Men når eg tenkjer meg om, så er eg faktisk litt einig.

Og om ikkje anna, så har eg i alle fall lært elevane mine at det går an å vere snill - sjølv i høge heler!

Flomdebutant - og sentralstyredebutant!

Takke meg til gode gamle Valdresekspressen. No sitt eg på bussen gjennom skogkledde Begnadalen. For kva er løysinga når E6 står under vatn og jernbanen gjennom Gudbrandsdalen er øydelagt på 30 stader, og du berre MÅ på ditt fyrste møte i FrP sitt sentralstyre?

Jo sjølvsagt; vakre, varierte, Valdres. Det er godt Vågå ligg så sentralt til at det berre er ein drøy times køyring til Beitostølen. Der kan ein kaste seg på Valdresekspressen, og vips; etter fire timar er ein i Oslo. Litt lengre enn med tog, men så mykje flottare då! Så no sitt eg på bussen, med strømuttak, pc og ein kilo smågodt (ikkje rart politikarar blir tjukke!). Litt heimlengsel medan eg køyrer gjennom Valdres, og vil helst ikkje at vi skal krysse grensa til Buskerud og Ringerike.

Det var fyrst då elevane frå Lalm vart sendt heimatt frå energikampen i Vågåmo av frykt for at vegen skulle bli øydelagt, at eg skjønte alvoret. Fram til då, så var eg berre sint på regnet. Høyrte noko greier om at det kanskje var flom, men tenkte liksom at det ikkje var så ille. Tenkte berre: "Bra det skjer litt oppi her".

Etter arbeidsdagen fredag tok eg meg ein køyretur. Luftsportssenter var (og er) totalt under vatn, rundballer her og der, hus under vatn og vatn som fossa over vegane våre. På tv såg eg bilete av shoppingmekkaet mitt Otta der sentrum låg totalt under vatn. Då begynte eg å skjønne at det var alvor, og ikkje berre noko du ser på tv, som følast ut som det er langt unna. Det var faktisk mine sambygdingar det dreide seg om. Ikkje "nokon andre".

I går tok eg meg ein tur til Otta for å sjå. Nedanfor ser du fyrst bilete frå flomstøtta på Lalm, som viser nivået på flommen. I følgje folk stod vatnet på 1938-nivå på det verste.Frå Otta ser du fortsatt litt vatn i sentrum, som minner om at vatnet har fart ganske kraftig fram, og dekt heile parkeringsplassen på mellom anna Ottatunet kjøpesenter.





Så joda....i Valdres fekk vi aldri flommar som dette. Så i helga har eg vore flomdebutant. I morgon debuterer eg i sentralstyret til Framstegspartiet. Eg har store ambisjonar om verkeleg å jobbe - ikkje berre "sitte" i Sentralstyret. No har eg lest grundig sakspapir på turen gjennom Valdres. Eg har også mine meiningar om kva partiet mitt kan gjere annleis og betre. Men det har eg førebels tenkt til å diskutere innad, så får vi sjå om vi legg ut ein sak her etter kvart. Inntil vidare tek eg gjerne i mot synspunkt og innspel - både når det gjeld flom og politikk!

(Snart) sprek og ettertrakta.

I helga var eg ein plass der ingen som kjenner meg truleg trudde eg nokon gong kom til å vere. Halv sju laurdagsmorgon reiste eg frå Vågå til Beitostølen for å delta under "Fjelleventyret".

Eg reiste dit av ulike grunnar: 1. Eg har fått med nokre gale spreke vener her i Vågå som skulle springe halvmaraton og som spurte om eg ville vere med 2. Eg har ikkje noko liv 3. Eg er nysgjerrig på livet andre har

Eg trudde jo aldri at eg skulle finne meg sjølv i ei samling full av menneske i panikkalderen som reiser rundt frå plass til plass heile året for å springe maraton. Det er forresten ikkje berre dei der..du har også jentegjengar i rosa t-skjorter der det står "Siv's løpegruppe" eller noko liknande (ALLTID med aprostrof framom s'en). Og som mest er med fordi det blir ein bra fest etterpå, og fordi det er den eineste helga i året dei kan feste med veninnene.

Dit reiste altså eg. Eg som hater å springe, og som alltid har gjort slik halvvegs narr av desse galne sprekingane som ikkje har noko anna liv enn springinga. Og ikkje nok med det; eg var med som deltakar. Til og med med startnummer. Eg sprang ikkje halvmaraton, men eg kjende litt på kjensla av at det hadde vore greitt å vore i form til å gjere det. For samtidig som eg litt misliker desse sprekingane, har eg litt respekt for dei. Eg beundrar dei litt også. Også er eg litt redd desse folka fordi eg føler meg så utrent og dum i det selskapet.

Eg gav meg ut på ei distanse utan tidtaking, og utan at eg trengte gå over målstreken med folk som såg på rundt (eg sneik meg ut av løypa før mål). Sluttida mi vart 1 time og 20 minutt på 10 km terrengløp. Og det utan å springe ein einaste meter (bortsett frå då eg måtte springe fort på smal sti slik at eg ikkje vart sprunge ned av desse galningane som deltok i konkurransa). Men eg må innrømme eg var frykteleg stolt då eg stod ved målet og såg mine to veninner springe over målstreken etter ein halvmaraton. Eg var mektig imponert!

Eg vart mobba av mine sporty venner av ulike grunnar: 1. Eg troppa opp med skinnhansker 2. Eg hadde bimbosolbriller og ikkje sporty solbriller 3. Min haldning om at eg ikkje gidd å springe ein einaste meter fordi då blir eg luktande vondt.

No har dei fått meg til å: 1. Kjøpe løpehansker 2. Vurdere å kjøpe sporty solbriller 3. Love at eg skal melde meg på den såkalla "Fjellbukken" med tidtaking neste gong, og at eg skal springe på under ein time (noko som, tru meg, vil vere litt av ein prestasjon for meg).

Ikkje berre skjedde dette i helga. Eg vart også vald inn i styret i Bufar Norge A/S. Mitt fyrste styreverv i det private næringsliv. Det tykkjer eg er kult, og gler meg til å ta fatt på arbeidet.

Og i dag var Nationen her og skulle gjere eit portrettintervju med meg. Eg er ikkje komfortabel med å vandre rundt i heile Vågåmo med kamera på slep. Mitt indre bygdedyr seier berre: "Neinei Hanne. Dette er berre klysete og folk trur at du trur du er noko no". Men så er eg også opplært til at ein alltid skal takke ja til media...Vel...det er jo moro å vise fram Vågåmo..og eg merkar at eg er meir oppteken av å prate om jobben min og Vågå enn eg er av politikk. Veit ikkje korleis eg skal tolke det..

Vel alt bra her..og så er det berre å håpe det sluttar å regne slik at eg kjem meg ut på "joggetur". Ein plass må grensa gå, og for meg så går han ved regn..