Gå til hovedinnhold

Kva slags perverse folk er det som mishandlar dyr?

Det går nesten ikkje ei veke utan at eg kan lese groteske oppslag om dyremishandling i anten riksaviser eller i lokalaviser. I lokalmiljøet her kan ein ofte høyre om husdyr som ikkje får mat, vatn eller blir forsømt på andre måtar. Også kjæledyra sine er folk slemme mot.

På VG-nett i dag kan vi lese om katten Thelma som har blitt mishandla på det grovaste. Det eine auga var stukke ut, bakbeina var skåre av, og katten var ikkje til å kjenne att.

 Katteeigarane fryktar no at det er ein kattemishandlar laus på Raufoss. Også ein annan katt har fått bakbeina skåre av - den levde så vidt, men måtte avlivast.

Det er knapt noko som får meg til å bli meir lei meg og sint enn mishandling av uskuldige. Anten det er menneske eller dyr. Og dyra er heilt avhengig av at vi menneska er snille mot dei. Dei kan ofte ikkje kjempe i mot. Difor er det så lett for forskrudde folk å la sin aggresjon eller perverse fantasiar gå utover desse stakkars dyra.

Og politiet har ikkje ressursar til å etterforske slikt. Sakene blir henlagt nesten like raskt som dei blir levert inn.

Og kva i alle dagar gjer vi med slikt? Korleis forebygger vi? Korleis hindrar vi at vi får ungdom til å mishandle kjældyr på det grovaste? Kva er det med menneskesynet deira?

Eg er full av spørsmål som eg ikkje veit om eg klarar å finne svaret på.

Det som er sikkert er at vi må gjere noko, og dette er ei politisk oppgåve. Eg ønskjer difor attendemelding og innspel på kva vi skal gjere.

- Kva skal vi gjere for å hindre dyremidhandling?
- Kva for type folk er det som driv med dyremidhandling?
- Kva er passande straff for å midhandle dyr?
- Kva kan vi gjere for å betre dyrevelferden i samfunnet vårt?

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…