Gå til hovedinnhold

32: Gå på kino åleine i Noreg. Fullført 18.mars 2012

Det er no lenge sidan eg har gløtta på lista over 50 ting eg skal gjere før eg døyr. Men i dag var tida inne for å gjennomføre ein ting til. Eg er i Oslo, og i dag bestemte eg meg for at tida er overmoden for å gå på kino åleine (eg var på kino åleine i Denver då eg reiste åleine på tvers av USA, men det reknar eg ikkje med sidan settinga var heilt annleis).

Filmvalet var feigt, men enkelt. Eg har ikkje fått sett The Iron Lady endå, og det er jo liksom ein film eg berre MÅ sjå, som den gode liberalisten eg er. Og ja; eg veit det er ein film det kanskje er meir akseptabelt å gå åleine for å sjå, enn filmar i mange andre genre, men eg hadde lyst til å sjå denne filmen. Og ja, eg gjekk på framsyning klokka 13, men det var då eg hadde tid (og ja, sjølvsagt hadde det vore tøffare å kvinne seg opp for å sjå ei kveldsframsyning).

Det var mindre pinleg enn eg hadde frykta. Eg var stolt, så stolt då eg gjekk inn i kinosalen. Eg gjekk med heva hovud, kom inn presis klokka 13, midt under reklama. Titta litt på dei andre som var komen. Høg gjennomsnittalder, og mest folk i par. Men, eg la merke til at det også var eit par-tre andre som også var åleine på kino. Noko som får meg til å tru at det er meir vanleg å gå åleine på kino enn eg har trudd. Ingen stirra med medkjensle i blikket på meg heller. Ikkje som eg følte i alle fall. Men meget mogleg eg berre var så høg på meg sjølv at eg ikkje merka det.

Eg hadde heldigvis ingen ved sidan av meg i kinosalen hellar. Det var mange ledige plassar. Det gjorde nok at opplevinga vart lettare enn frykta.

Rett etter at ljoset var skrudd av, kjem det inn ein mann. Åleine som meg. Viss det hadde vore på film, hadde dette vore draumemannen, som hadde sett seg i det ledige setet ved sidan av meg. Saman hadde vi sippa til Jernkvinnen, og det hadde vore starten på ei fantastisk kjærleikshistorie. Men slikt skjer berre på film, og draumemannen tok plass tre seterader framfor meg.

Men sippe gjorde eg. Det fine med å vere åleine på kino er at du kan sippe utan at vener eller date ser på deg som ein soft person. Eg liker ikkje at folk ser meg grine, men åleine på kino er det lov. Ikkje hulke, men ha litt tårer i augekroken. Eg skratta høgt eit par gonger også. Det vart litt feil. Det er lettare å skratte høgt når du er saman med nokon. Men lettare å gråte når ein er åleine.

Alt i alt var dette ei knallfin oppleving. Det er ingen eg heller ville sett denne filmen med enn meg sjølv.

Eg kjenner likevel at det trengst litt meir mot til før eg går og ser ei romantisk komedie åleine. Eg tør ikkje risikere å havne midt mellom to par som sitt og kliner og skrattar gjennom heile filmen.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…