Gå til hovedinnhold

32: Gå på kino åleine i Noreg. Fullført 18.mars 2012

Det er no lenge sidan eg har gløtta på lista over 50 ting eg skal gjere før eg døyr. Men i dag var tida inne for å gjennomføre ein ting til. Eg er i Oslo, og i dag bestemte eg meg for at tida er overmoden for å gå på kino åleine (eg var på kino åleine i Denver då eg reiste åleine på tvers av USA, men det reknar eg ikkje med sidan settinga var heilt annleis).

Filmvalet var feigt, men enkelt. Eg har ikkje fått sett The Iron Lady endå, og det er jo liksom ein film eg berre MÅ sjå, som den gode liberalisten eg er. Og ja; eg veit det er ein film det kanskje er meir akseptabelt å gå åleine for å sjå, enn filmar i mange andre genre, men eg hadde lyst til å sjå denne filmen. Og ja, eg gjekk på framsyning klokka 13, men det var då eg hadde tid (og ja, sjølvsagt hadde det vore tøffare å kvinne seg opp for å sjå ei kveldsframsyning).

Det var mindre pinleg enn eg hadde frykta. Eg var stolt, så stolt då eg gjekk inn i kinosalen. Eg gjekk med heva hovud, kom inn presis klokka 13, midt under reklama. Titta litt på dei andre som var komen. Høg gjennomsnittalder, og mest folk i par. Men, eg la merke til at det også var eit par-tre andre som også var åleine på kino. Noko som får meg til å tru at det er meir vanleg å gå åleine på kino enn eg har trudd. Ingen stirra med medkjensle i blikket på meg heller. Ikkje som eg følte i alle fall. Men meget mogleg eg berre var så høg på meg sjølv at eg ikkje merka det.

Eg hadde heldigvis ingen ved sidan av meg i kinosalen hellar. Det var mange ledige plassar. Det gjorde nok at opplevinga vart lettare enn frykta.

Rett etter at ljoset var skrudd av, kjem det inn ein mann. Åleine som meg. Viss det hadde vore på film, hadde dette vore draumemannen, som hadde sett seg i det ledige setet ved sidan av meg. Saman hadde vi sippa til Jernkvinnen, og det hadde vore starten på ei fantastisk kjærleikshistorie. Men slikt skjer berre på film, og draumemannen tok plass tre seterader framfor meg.

Men sippe gjorde eg. Det fine med å vere åleine på kino er at du kan sippe utan at vener eller date ser på deg som ein soft person. Eg liker ikkje at folk ser meg grine, men åleine på kino er det lov. Ikkje hulke, men ha litt tårer i augekroken. Eg skratta høgt eit par gonger også. Det vart litt feil. Det er lettare å skratte høgt når du er saman med nokon. Men lettare å gråte når ein er åleine.

Alt i alt var dette ei knallfin oppleving. Det er ingen eg heller ville sett denne filmen med enn meg sjølv.

Eg kjenner likevel at det trengst litt meir mot til før eg går og ser ei romantisk komedie åleine. Eg tør ikkje risikere å havne midt mellom to par som sitt og kliner og skrattar gjennom heile filmen.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv. Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten. Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgon

Hanne tester trappene i Høyanger

Høyanger er visstnok kjend for sine trapper. Dette heng saman med vatnforsyning og industri (eg skal finne ut meir om dette når eg skal på industrimuseet seinare i veka). Det er to trapper i Høyanger. Ei med omlag 1250 trappetrinn og ei med 2500 trappetrinn. Optimistisk som eg er bestemte eg meg for å teste den lengste av dei. Dette bilete er take rett etter at eg har gått heimanfrå. Eg bur i eit bustadområde rett på venstresida av bileteramma. Trappa kan du sjå der langt framme på fjellet omtrent midt i biletet. Du ser det som ein grå strek som går oppover. Elva er også rett ved der eg bur, og eg såg mange fiskarar på vegen fram og attende (fisking rett utanfor stovedøra, bokstaveleg talt!). Høyanger sentrum ligg i motsatt retning, altså der elva renn ut i fjorden. No ser du at eg nærmar meg. Også eg begynner å tru at det er håp om at eg skal kome fram. Litt skeptisk på om det er lov til å gå inn på området nå, og tenkjer: "neinei, eg må snu!". Då ser

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år. Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg.  Terningkast: 2  Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt? Terningkast: 5  Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det.  Terningkast: 3 Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein