Gå til hovedinnhold

32: Gå på kino åleine i Noreg. Fullført 18.mars 2012

Det er no lenge sidan eg har gløtta på lista over 50 ting eg skal gjere før eg døyr. Men i dag var tida inne for å gjennomføre ein ting til. Eg er i Oslo, og i dag bestemte eg meg for at tida er overmoden for å gå på kino åleine (eg var på kino åleine i Denver då eg reiste åleine på tvers av USA, men det reknar eg ikkje med sidan settinga var heilt annleis).

Filmvalet var feigt, men enkelt. Eg har ikkje fått sett The Iron Lady endå, og det er jo liksom ein film eg berre MÅ sjå, som den gode liberalisten eg er. Og ja; eg veit det er ein film det kanskje er meir akseptabelt å gå åleine for å sjå, enn filmar i mange andre genre, men eg hadde lyst til å sjå denne filmen. Og ja, eg gjekk på framsyning klokka 13, men det var då eg hadde tid (og ja, sjølvsagt hadde det vore tøffare å kvinne seg opp for å sjå ei kveldsframsyning).

Det var mindre pinleg enn eg hadde frykta. Eg var stolt, så stolt då eg gjekk inn i kinosalen. Eg gjekk med heva hovud, kom inn presis klokka 13, midt under reklama. Titta litt på dei andre som var komen. Høg gjennomsnittalder, og mest folk i par. Men, eg la merke til at det også var eit par-tre andre som også var åleine på kino. Noko som får meg til å tru at det er meir vanleg å gå åleine på kino enn eg har trudd. Ingen stirra med medkjensle i blikket på meg heller. Ikkje som eg følte i alle fall. Men meget mogleg eg berre var så høg på meg sjølv at eg ikkje merka det.

Eg hadde heldigvis ingen ved sidan av meg i kinosalen hellar. Det var mange ledige plassar. Det gjorde nok at opplevinga vart lettare enn frykta.

Rett etter at ljoset var skrudd av, kjem det inn ein mann. Åleine som meg. Viss det hadde vore på film, hadde dette vore draumemannen, som hadde sett seg i det ledige setet ved sidan av meg. Saman hadde vi sippa til Jernkvinnen, og det hadde vore starten på ei fantastisk kjærleikshistorie. Men slikt skjer berre på film, og draumemannen tok plass tre seterader framfor meg.

Men sippe gjorde eg. Det fine med å vere åleine på kino er at du kan sippe utan at vener eller date ser på deg som ein soft person. Eg liker ikkje at folk ser meg grine, men åleine på kino er det lov. Ikkje hulke, men ha litt tårer i augekroken. Eg skratta høgt eit par gonger også. Det vart litt feil. Det er lettare å skratte høgt når du er saman med nokon. Men lettare å gråte når ein er åleine.

Alt i alt var dette ei knallfin oppleving. Det er ingen eg heller ville sett denne filmen med enn meg sjølv.

Eg kjenner likevel at det trengst litt meir mot til før eg går og ser ei romantisk komedie åleine. Eg tør ikkje risikere å havne midt mellom to par som sitt og kliner og skrattar gjennom heile filmen.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Korleis få trent når du er åleine med ein 1-åring heile dagen?

Dei siste månadene har trening vore min ultimate form for åleinetid og måte å hente overskot på. Anten det har vore i form av å springe ut ein kort tur, gjere nokre øvingar med kettlebell'n på gardsplassen eller stikke på treningsrommet i Heggenes. I Oslo har eg meldt meg inn hjå Sats Elixia, og eg har funne ut at eg verkeleg elskar å vere med på gruppetrening (som eg ikkje skjønner kvifor eg ikkje gjorde før når eg hadde masse tid?), og for ikkje å prate om dampbad eller badstue etterpå. Eller ein laaang dusj!


Den veka her er eg imidlertid åleine med Sigmund i Oslo for å ha vakt på jobben. Sidan eg blir sur og lei om eg ikkje får trent og får den åleinetida, var min store bekymring for korleis dette skulle gå denne veka. Korleis får dei som har eineomsorg for ungar eigentleg trent?


Eg har barnepass inkludert i Sats-medlemskapet mitt, men eg har ikkje hatt hjarte til å plassere han der den veka her, sidan eg har vore oppteken av at dette også skal bli "Hanne og Sigmund sin dr…

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv.

Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten.

Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgo…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…