Gå til hovedinnhold

Eg har det i meg!

Eg har utdanna meg til verdas beste og viktigaste yrke.

Lærarutdanninga var verkeleg lågstatus då eg var ferdig i vidaregåande skule for over ti år sidan. Vi brukte å seie at dei sløvaste av dei sløve, med høgast fråvær og dårlegast karakterar, var dei som søkte seg inn på lærarutdanninga. Det gjorde ikkje akkurat at eg ønskja å bli lærar. Kjære vene; eg hadde då ambisjonar!

I løpet av mine år med studiar mot ein mastergrad, sa eg alltid litt spøkefullt; viss eg ikkje får nokon annan jobb, kan eg jo alltids bli lærar. Å bli lærar var ein slags back up-plan viss eg feila på alle andre område.

Så vart eg politisk rådgjevar på utdanningsfeltet. Eg tok praktisk pedagogisk utdanning for å forstå litt meir av det eg jobba med. Så vart eg prosjektleiar for eit skuleutviklingsprosjekt. Og snart var ikkje læraryrket så framand for meg lenger.

I løpet av desse fem åra eg har jobba med skulepolitikk og skuleutvikling, har eg skjønt at skal vi få til endringar, må desse endringane skje i det enkelte klasserom.

Vi får ikkje tilpassa opplæring ved å lovfeste det. Vi får ikkje betre resultat i matematikk ved å innføre ein time ekstra. Vi får ikkje betre vurderingskultur ved å innføre nye forskrifter. Alt av endringar avhenger av kreative og tydelige vaksenpersonar som rettleiar dei unge i sin læringsprosess.

Til hausten er det ingen veg attende for meg. Då blir eg endeleg lærar på heiltid. Og eg skal bli knakande dyktig! Håvard Tjora kan berre førebu seg på å stige ned frå trona som Noregs beste. Her kjem eg!

Tilbod om millionløn i andre bransjar kan ikkje stoppe meg. Eg har ein gnist inni meg som lokkar meg til læringsprosessane - både i og utanfor klasserommet.

«Har du det i deg?» er kampanjen som no blir køyrt for å få fleire til å velje læraryrket. Noreg kan mangle 18.000 lærarar om åtte år viss vi ikkje gjer noko med rekrutteringa.

Eg kan ikkje tenkje meg viktigare jobb enn å få unge menneske til å tenkje sjølv. Vel du læraryrket, vil du møte meining i jobben kvar einaste dag og du vil utgjere ein stor skilnad i barn og ungdom sine liv. (Viss du ikkje er glad i barn og unge, vil eg likevel anbefale at du vel eit anna yrke.)

Eg har det i meg! Det er lærar eg skal vere.

Eg håper du tenkjer det same, og søkjer deg inn på lærar- eller lektorutdanning innan 15.april.

Publisert i spalta "Blåmandag" i Dagsavisen 19.mars 2012

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…