Gå til hovedinnhold

Eg har det i meg!

Eg har utdanna meg til verdas beste og viktigaste yrke.

Lærarutdanninga var verkeleg lågstatus då eg var ferdig i vidaregåande skule for over ti år sidan. Vi brukte å seie at dei sløvaste av dei sløve, med høgast fråvær og dårlegast karakterar, var dei som søkte seg inn på lærarutdanninga. Det gjorde ikkje akkurat at eg ønskja å bli lærar. Kjære vene; eg hadde då ambisjonar!

I løpet av mine år med studiar mot ein mastergrad, sa eg alltid litt spøkefullt; viss eg ikkje får nokon annan jobb, kan eg jo alltids bli lærar. Å bli lærar var ein slags back up-plan viss eg feila på alle andre område.

Så vart eg politisk rådgjevar på utdanningsfeltet. Eg tok praktisk pedagogisk utdanning for å forstå litt meir av det eg jobba med. Så vart eg prosjektleiar for eit skuleutviklingsprosjekt. Og snart var ikkje læraryrket så framand for meg lenger.

I løpet av desse fem åra eg har jobba med skulepolitikk og skuleutvikling, har eg skjønt at skal vi få til endringar, må desse endringane skje i det enkelte klasserom.

Vi får ikkje tilpassa opplæring ved å lovfeste det. Vi får ikkje betre resultat i matematikk ved å innføre ein time ekstra. Vi får ikkje betre vurderingskultur ved å innføre nye forskrifter. Alt av endringar avhenger av kreative og tydelige vaksenpersonar som rettleiar dei unge i sin læringsprosess.

Til hausten er det ingen veg attende for meg. Då blir eg endeleg lærar på heiltid. Og eg skal bli knakande dyktig! Håvard Tjora kan berre førebu seg på å stige ned frå trona som Noregs beste. Her kjem eg!

Tilbod om millionløn i andre bransjar kan ikkje stoppe meg. Eg har ein gnist inni meg som lokkar meg til læringsprosessane - både i og utanfor klasserommet.

«Har du det i deg?» er kampanjen som no blir køyrt for å få fleire til å velje læraryrket. Noreg kan mangle 18.000 lærarar om åtte år viss vi ikkje gjer noko med rekrutteringa.

Eg kan ikkje tenkje meg viktigare jobb enn å få unge menneske til å tenkje sjølv. Vel du læraryrket, vil du møte meining i jobben kvar einaste dag og du vil utgjere ein stor skilnad i barn og ungdom sine liv. (Viss du ikkje er glad i barn og unge, vil eg likevel anbefale at du vel eit anna yrke.)

Eg har det i meg! Det er lærar eg skal vere.

Eg håper du tenkjer det same, og søkjer deg inn på lærar- eller lektorutdanning innan 15.april.

Publisert i spalta "Blåmandag" i Dagsavisen 19.mars 2012

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv. Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten. Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgon

Hanne tester trappene i Høyanger

Høyanger er visstnok kjend for sine trapper. Dette heng saman med vatnforsyning og industri (eg skal finne ut meir om dette når eg skal på industrimuseet seinare i veka). Det er to trapper i Høyanger. Ei med omlag 1250 trappetrinn og ei med 2500 trappetrinn. Optimistisk som eg er bestemte eg meg for å teste den lengste av dei. Dette bilete er take rett etter at eg har gått heimanfrå. Eg bur i eit bustadområde rett på venstresida av bileteramma. Trappa kan du sjå der langt framme på fjellet omtrent midt i biletet. Du ser det som ein grå strek som går oppover. Elva er også rett ved der eg bur, og eg såg mange fiskarar på vegen fram og attende (fisking rett utanfor stovedøra, bokstaveleg talt!). Høyanger sentrum ligg i motsatt retning, altså der elva renn ut i fjorden. No ser du at eg nærmar meg. Også eg begynner å tru at det er håp om at eg skal kome fram. Litt skeptisk på om det er lov til å gå inn på området nå, og tenkjer: "neinei, eg må snu!". Då ser

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år. Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg.  Terningkast: 2  Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt? Terningkast: 5  Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det.  Terningkast: 3 Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein