Gå til hovedinnhold

Kvifor eg er liberalist

Mange spør meg om kvifor i alle dagar eg er med i Framstegspartiet. Eg skal her forklare kvifor.

Eg kjem frå ein liberal heim, men ikkje ein liberalistisk heim. Eg har foreldre som har lært meg opp til aldri å skulde på andre viss det ikkje går meg vel her i verda. Eg kjem også frå ein heim som har eit grunnleggjande liberalt grunnsyn der menneske skal respekterast for handlingane sine, ikkje ut i frå kva slags hudfarge dei har eller kva for legning dei har.

Eg har foreldre som aldri hadde stemt Framstegspartiet. Likevel valde eg i ung alder å kalle meg liberalist og å melde meg inn i FpU.

Eg vart liberalist fordi eg trur på enkeltmenneske. Eg trur meir på enkeltmennesket enn på system.

Eg er liberalist fordi eg trur enkeltmennesket er dei som er best egna til å disponere sine eigne pengar. Eg meiner det er ineffektivt med politikarar som dreg inn pengar for så å fordele dei ut att til kva dei meiner er gode formål. Eg meiner at det er du sjølv som veit best kva du treng i livet, og ikkje meir eller mindre velmeinande politikarar.  

Eg er liberalist fordi eg trur på den private eigedomsretten. Eg trur på mindre lover og reguleringar som innskrenkar kva grunneigarar skal gjere med sin eigen eigedom.

Eg er liberalist fordi eg trur på likebehandling av alle menneske. Eg trur det er våre handlingar som skal avgjere korleis vi blir behandla som menneske - ikkje kva for legning eller nasjonalitet vi har. Eg har alltid vore for like rettar for homofile og heterofile. Difor ønskjer eg at også homofile bør få moglegheit til å bli vurdert som adoptivforeldre.

Eg er liberalist fordi eg trur på det gode i mennesket. Eg trur også at ein enorm velferdsstat passiviserar altfor mange menneske. Eg trur vi no verkeleg byrjar å sjå resultat av den politikken som er blitt ført i Noreg; fleire og fleire som går på trygd, og som ikkje tek ansvar for eigne liv. Dette er ein trend som oppriktig bekymrar meg, og som skuldast at vi dei siste åra har ført ein altfor lite liberalistisk politikk i Noreg.

Eg ønskjer å skape eit samfunn der enkeltindivid tek ansvar for sine eigne liv og får moglegheit til dette.

Eg er med i Framstegspartiet fordi eg er liberalist. Det er gjennom eit politisk parti eg kan endre samfunnet i den retning eg ønskjer, og det har eg vald å gjere gjennom Framstegspartiet.


Publisert i spalta "Blåmandag" i Dagsavisen 23.april 2012.

Kommentarer

  1. Hei Hanne! Jeg vil bare si at jeg liker bloggen din! Jeg kjenner meg igjen i mange av betraktningene dine om ideologi, selv om jeg har landet i et annet parti. Det er altfor mange rosablogger - jeg ønsker meg flere blogger av din sjanger: politiske blogger som er ektefølte og personlige. Stå på :)

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Korleis få trent når du er åleine med ein 1-åring heile dagen?

Dei siste månadene har trening vore min ultimate form for åleinetid og måte å hente overskot på. Anten det har vore i form av å springe ut ein kort tur, gjere nokre øvingar med kettlebell'n på gardsplassen eller stikke på treningsrommet i Heggenes. I Oslo har eg meldt meg inn hjå Sats Elixia, og eg har funne ut at eg verkeleg elskar å vere med på gruppetrening (som eg ikkje skjønner kvifor eg ikkje gjorde før når eg hadde masse tid?), og for ikkje å prate om dampbad eller badstue etterpå. Eller ein laaang dusj!


Den veka her er eg imidlertid åleine med Sigmund i Oslo for å ha vakt på jobben. Sidan eg blir sur og lei om eg ikkje får trent og får den åleinetida, var min store bekymring for korleis dette skulle gå denne veka. Korleis får dei som har eineomsorg for ungar eigentleg trent?


Eg har barnepass inkludert i Sats-medlemskapet mitt, men eg har ikkje hatt hjarte til å plassere han der den veka her, sidan eg har vore oppteken av at dette også skal bli "Hanne og Sigmund sin dr…

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv.

Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten.

Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgo…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…