Gå til hovedinnhold

Eg er ikkje kandidat til stortingsvalet

I desse dagar driv folk og lanserar seg sjølve som kandidatar til det komande stortingsvalet. Eg vil herved lansere meg sjølv som ikkje-kandidat.

For meg var det også ein stor draum å kome inn på Stortinget ein gong. Som ungdomspolitikar var det eit mål som lyste der langt framme, og som på mange måtar kunne verke uoppnåeleg. No er det ingenting med å vere stortingsrepresentant som fristar lenger.

Inneverande periode er eg 1.vara til Stortinget. Ved førre val var eg såkalla "kampkandidat". Eg låg inne på målingane heilt til siste veka. Eg kjempa. Og eg kjempa. Eg skulle inn på Stortinget. Det gjekk ikkje.

Etter valet måtte eg i staden vende attende til jobb som politisk rådgjevar på Stortinget. Eg visste at eg ikkje kunne vera der lenger, og søkte meg difor vekk. Eg havna i Vågå. Det har eg aldri angra på.

Eg hadde sagt at viss eg ikkje kom inn på Stortinget, skulle eg sjå på det som eit signal frå veljarane om at eg burde finne meg noko anna å gjere. Javisst var eg litt bitter, men eg var bestemt.

Eg hadde bestemt meg for å slutte med politikk på skikkeleg. Eg ville berre vere "vanlege Hanne". Eg visste allereie då at eg ikkje kom til å prøve å bli vald til Stortinget om fire år. Eg ville heller ikkje ha andre politiske verv.

Så fekk eg førespurnad om å bli med i sentralstyret til Framstegspartiet. Etter mykje tvil takka eg ja. Det har eg heller ikkje angra på. Men eg har vore klar på at det får vere med det. Eg er på langt nær klar til å bli heiltidspolitikar. Eg ønskjer å vere ei stemme inn i sentrale organ frå oss som ikkje driv med politikk elles i kvardagen.

Mange hadde nok trudd eg skulle søkje renominasjon att i Oppland. Det har eg visst heile tida at eg ikkje kom til å gjere. Eg vil ikkje. Eg har rett og slett ikkje lyst. Det er ingenting med å vere stortingsrepresentant som fristar meg - akkurat no.

Då eg dreiv med politikk på heiltid (kommunepolitikar, 1.nestformann i FpU og politisk rådgjevar på same tid) bevega eg meg fjernare og fjernare frå verkelegheita. Frå folk. Frå meg sjølv. Eg var ikkje ein gong glad i folk. Eg såg berre¨på verkelegheita rundt med meg følgjande blikk: "Kan eg få eit godt presseoppslag ut av dette?".

Javisst lytta eg til folk, javisst var eg flink og javisst var eg meir empatisk enn mange andre. Men eg var i ferd med å miste meg sjølv. Det var fleire gonger eg stilte meg sjølv spørsmålet: "Trur du eigentleg på dette sjølv, Hanne?".

No ser eg tydeleg kva for konsekvensar stortingsvedtak får for oss som jobbar i skulen. Som når Stortinget innfører valfag i ungdomsskulen, og forventar at skulane skal klare å presse inn dette valfaget (for berre eitt klassesteg) på akkurat same tid som tidlegare. Sagt på ein annan måte: skulane skal få inn ein halvtime ekstra, men bussen går på same tid som tidlegare. Enkel matematikk seier at dette ikkje går opp.

Eg ser at det truleg har vore ein dragkamp mellom ulike folk om å innføre valfaget. Kompromisset har blitt eit praktisk valfag med ekstremt teoretiske læreplanar, som nesten kunne vore eit hovudfagsstudium.

Javisst er det gode intensjonar, men det blir så feil, så feil.

Eg vil jobbe på grasrota. Eg vil erfare korleis overordna politikk påverkar oss som jobbar der ute. Til dømes i skuleverket, der eg jobbar. Det trur eg styrkar meg som menneske. Anten eg vel å vende attende til å bli heiltidspolitikar om fire eller seksten år, eller ikkje.

Eg tek ikkje attval som stortingskandidat. No flytter eg frå Oppland også, og då er det heller ingen tvil om den saken. Men eg hadde ikkje tatt attval om eg hadde blitt buande i Oppland heller. Eg vil rett og slett ikkje.

Mange seier: "Det var synd, Hanne" eller "Eg skulle ønskje du stilte". Det er eg heilt uenig i. Stortinget treng engasjerte folk som brenn kvar einaste dag for å endre samfunnet. Der er ikkje eg - no.

Men eg skal fortsette å seie i frå. Og eg skal fortsette å kjempe for ei betre verd. Men det gjer eg best som lærar for eit knippe ungdomsskuleelevar som er i ferd med å gå frå å vere ungar til vaksne.

Eg skal medverke til å få unge menneske til å tenkje sjølv. Til å bli gagns menneske. Eg kan verkeleg ikkje tenkje meg viktigare oppgåve enn akkurat det no.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv. Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten. Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgon

Hanne tester trappene i Høyanger

Høyanger er visstnok kjend for sine trapper. Dette heng saman med vatnforsyning og industri (eg skal finne ut meir om dette når eg skal på industrimuseet seinare i veka). Det er to trapper i Høyanger. Ei med omlag 1250 trappetrinn og ei med 2500 trappetrinn. Optimistisk som eg er bestemte eg meg for å teste den lengste av dei. Dette bilete er take rett etter at eg har gått heimanfrå. Eg bur i eit bustadområde rett på venstresida av bileteramma. Trappa kan du sjå der langt framme på fjellet omtrent midt i biletet. Du ser det som ein grå strek som går oppover. Elva er også rett ved der eg bur, og eg såg mange fiskarar på vegen fram og attende (fisking rett utanfor stovedøra, bokstaveleg talt!). Høyanger sentrum ligg i motsatt retning, altså der elva renn ut i fjorden. No ser du at eg nærmar meg. Også eg begynner å tru at det er håp om at eg skal kome fram. Litt skeptisk på om det er lov til å gå inn på området nå, og tenkjer: "neinei, eg må snu!". Då ser

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år. Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg.  Terningkast: 2  Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt? Terningkast: 5  Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det.  Terningkast: 3 Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein