Gå til hovedinnhold

Gitter og glamour

Denne veka er det Eurovision Song Contest (ESC) for alle penga. Frå eit land som kan kallast alt anna enn demokratisk.

Frå eg var lita jente har eg elska denne konkurransen. Eg har høyrt deltakarar synge om politikk, fred og krig. Men det er ikkje på grunn av djupe songtekster eg har elska konkurransen. Eg har elska han fordi han har gjort meg grunnleggjande glad.

Brot på menneskerettar gjer meg grunnleggjande trist. For ei jente som bekymringslaust har vakse opp i Noreg, er det vanskeleg for meg å tenkje korleis det er å leve i eit land som Aserbajdsjan.

Aserbajdsjan har lagt ned milliardar av kroner for å ruste opp landet sitt sidan sigeren i fjor. No skal dei framstå som eit glamorøst og demokratisk land der alt er velstand. Det er lettare å bli fascinert av glitter og glamour, enn det er å engasjere seg i aktivistar bak gitter.  

Når vi veit at folk har blitt kasta ut av heimane sine utan varsel fordi myndigheitene skal byggje scene til årets mest glamorøse show, då påverkar dette konkurransen.  

Når den ikkje-demokratisk valde presidenten bestemmer at kona skal leie arrangementskomiteen for ESC, og svigersonen skal delta som pauseinnslag, er det vanskeleg å oversjå at dette landet ikkje er demokratisk.

Mange homofile er store fan av Eurovision Song Contest. Når vi veit at homofile blir trakassert og diskriminert i dette landet, og dei blir fråråda å vise sin kjærleik offentleg, er det vanskeleg å berre sjå showet og ikkje forholda for homofile i Aserbajdsjan .

Når vi får servert historia om den kvinnelege journalisten som avslører korrupsjon, og myndigheitene difor publiserer ein intim sexfilm av ho, er det vanskeleg å berre sjå ESC, og ikkje korleis det er i dette landet elles.

Å tenkje meg eit land der du kan bli arrestert eller utsett for vold på grunn av meiningane dine, der aktivitet på internett blir overvaka og der ein ikkje kan få skrive det ein vil, er vanskeleg.  

Eg elskar Melodi Grand Prix, men eg elskar grunnleggjande menneskerettar meir.

Eg håper vi denne veka kan setje søkelys på manglande demokrati, ytringsfridom og brot på menneskerettar i det landet heile Europas augo er retta mot.

Kan vi denne veka auke kunnskapen om menneskerettar og demokrati, og slik gjere verda litt betre, har vi fått noko meir ut av konkurransen enn berre glitter og glamour.

Publisert i spalta "Blåmandag" i Dagsavisen, 21.mai 2012.



Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…