Gå til hovedinnhold

20 dagar til flytting

Eg skal flytte snart. Om berre 20 dagar skal eg køyre flyttelass. Og det er fyrst no det begynner å gå verkeleg opp for meg at eg skal flytte.

Denne veka vart fritakssøknaden min frå alle folkevalde verv i Oppland fylkeskommune handsama. Eg har fått fritak. Eg er no ferdig med folkevald politikk (med unntak av at eg er 1.vara til Stortinget eitt år til). Det kjennast godt.

Eg får mange spørsmål i samband med flytting. Nokon veldig irriterande spørsmål (som eg må ta meg saman for å svare høfleg på) og nokon ikkje fullt så irriterande spørsmål. Her er nokre av spørsmåla eg har fått den siste tida, og svara eg har gjeve. Dette er spørsmål frå folk som kjenner meg godt og folk som kjenner meg mindre godt.

1. Skal du jobbe i Høyanger? (Nei, eg skal "Nave").

2. Kva er det som trekker deg til Høyanger? (Kjærleiken. Kjærleiken til nynorsk)

3. Kvifor i alle dagar valde du Høyanger? (Kvifor ikkje?)

4. Kjem du til å engasjere deg politisk i Høyanger? (Nei)

5. Kvifor kunne du ikkje jobbe ein plass i Oppland? (Eg er lei av Oppland. Eg vil prøve noko nytt)

6. Kvifor kunne du ikkje heller vald ein by som Lillehammer? (Eg vil ikkje bu på Lillehammer)

7. Kvifor kunne du ikkje velje ein by? (Eg vil til nynorskkommune)

Okey..eg veit mange ser på meg som uhøfleg når eg gjev korte svar. Men eg er verkeleg veldig lei av å stå til forsvar for mine val. Eg veit de ikkje meiner det vondt, altså.

Det spørsmålet dei fleste heng seg opp i er altså "Kvifor Høyanger". Her er den offisielle versjonen:

Eg ønskja å jobbe som lærar. I grunnskulen. Eg ønskja ikkje å jobbe som lærar i same kommunen eg har vore prosjektleiar i. Det hadde gjort ting vanskeleg, ikkje minst for meg sjølv (tenk når eg vart uenig i den retninga prosjektet tok, eg ville jo blitt ein sytelærar som hadde glidd rett inn i dei oppbyggjande delane av Utdanningsforbundet). Eg starta difor å søkje jobbar rett etter jul. Eg søkte omtrent 10 plassar (trur eg). Høyanger var defintivt fyrst ute med å invitere meg til intervju. Eg tenkte: "herregud, eg skal vel ikkje til Høyanger. Eg søkte jo berre for moro". Men eg sa ja til intervjuet. På video frå Nav-kontoret i Vågå. Dei verka som dei ville eg skulle kome dit (og då blir eg smigra). Eg fekk tilbod. Og då begynte eg å tenkje: "Kvifor ikkje?". Og då starta eg å takke nei til nye intervju eg fekk tilbod om. Eg reiste over på besøk. Og då var det gjort. Solid skuleleiing, nynorsk og noko heilt anna enn det eg er vant til. Slik når det kjem til natur og folk. Og sa eg nynorsk?

Og etter at eg tok valet mitt, har eg ikkje angra eit sekund. Som eg gler meg no!

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…