Gå til hovedinnhold

Hakk i plata - på nynorsk

Her om dagen gjekk det opp for meg; den einaste saka som opptek meg om dagen, er nynorsk.

Det er ikkje rart at du føler du har mista det politiske engasjementet når det einaste du klarar å få opp engasjement rundt, er nynorsk.

Den siste saka eg tok opp som fylkespolitikar i Oppland var nynorsk. Eg har no fått fritak frå alle verv, sidan eg skal flytte til nynorskland. Men det siste spørsmålet eg tok opp var noko slik som dette (eg hugsar ikkje ordrett kva eg sa):

Oppland er eit fylke som har omtrent halvparten kvar av nynorsk- og bokmålskommunar. Resten er nøytrale. Vi veit at det er viktig at offentlege organ har ein medviten språkpolitikk, og at haldningane til offentlege organ også vil påverke innbyggjarane sine haldningar. At kommunal sektor går framfor som eit godt døme, er viktig.

Eg har til gode å få eit einaste saksdokument på nynorsk, planene eg les er på bokmål og alt eg finn på heimesidene til Oppland fylke er på bokmål.

Samtidig veit vi at Oppland er eit fylke som til dømes slit med at elevar og foreldre vel bort nynorsk, og fleire bytar hovudmål frå bokmål til nynorsk på vidaregåande skule. Skal vi få fleire til å halde på nynorsk, er det viktig kva for signal vi som skuleeigar sender ut.

Vil fylkesordføraren gjere noko for at fylkeskommunen skal nytte meir nynorsk, og for at vi skal ha ein meir offensiv haldning til nynorsk?

Saka vart nøye omtalt av både Framtida og LNK-nytt.

Og kva er det eg svarer når folk spør meg om kvifor eg flyttar til Sogn og Fjordane? Jo, eg svarer eg ønskjer meg til det nynorske kjerneområdet.

Kva svarer eg når nokon spør meg om kva eg tenkjer om utviklinga i Valdres? Jo, eg svarer dei er flinke, men at dei nyttar for lite nynorsk.

Kva svarer eg når nokon spør meg om kva eg tenkjer om byutvikling på Otta og Fagernes? Jo, eg svarer at det er sikkert fint det, men det er veldig synd at innbyggjarane har stemt fram bokmål som målform.

Og kva ser eg etter når eg les avisene? Ikkje etter om det er politiske vedtak som trekker Noreg i feil retning, nei. Eg ser etter kor mykje nynorsk eg finn der.

Og kva fører slike ting til? Jo, at eg kjem til å bli nynorskpolitikar!

No er eg blitt kjend som "Ho i FrP som likar nynorsk", noko som fører til at det einaste eg blir spurd om, er å delta i nynorskdebattar. Kjempefint det, spesielt med tanke på at eg nok er litt meir radikal når det kjem til nynorsk enn den jevne FrP-veljar tykkjer om.

(For ordens skuld; eg har vore i EIN debatt det siste året som politikar: om nynorsk! Eg er invitert i EIN debatt til hausten. Om kva? Nynorsk sjølvsagt!!)

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…