Gå til hovedinnhold

Korleis bli ein god lærar?

Eg har no verkeleg begynt å kjenne på frykten for å bli lærar frå hausten. Eg skulle ønskje det fanst ei lærebok som heitte: "Slik er du ein god lærar". Det gjer det ikkje. Eg må finne min eigen måte å vere på. Og eg veit eg ikkje kjem til å vere perfekt i starten, og det er vanskeleg for ein person som ønskjer å gjere alt rett.

Eg skal vere kontaktlærar for 18 elevar i klasse 8a. Eg skal undervise i faga norsk, rle, samfunnsfag og engelsk. I tillegg til valfag, som vi ikkje er heilt sikre på korleis blir utforma på Høyanger skule endå.

Eg har fått alle lærebøkene, eg har lese alle læreplanane, og eg har også starta på samanlikning av læreplanar og lærebøker. Og funne ut at det ikkje alltid er samanheng. Eg er jo ein person som ønskjer å helle meir mot læreplanane enn mot lærebøkene, men det er ikkje berre lett om ein kjem til eit system der dei er vant til å bruke læreboka for å strukturere planane sine (no veit ikkje eg kva for kultur eg kjem til, men poenget mitt er at eg kan ikkje lage fagplanane for klassen min utan samanheng med det som skjer i 8b og 8c).

Faga gler eg meg til. Eg gler meg til å lese meg opp i norskfaget. Det er ti år sidan eg tok mellomfag i nordisk ved NTNU, så det er mykje i hjernen min som ikkje er heilt oppdatert. Eg vil tru samfunnfag og rle er dei faga som vil bli "lettast" å undervise i, sidan eg tross alt har mastergrad innanfor samfunnfag. Det er også fag det er "lett" å kombinere med andre fag, og det er mykje artig metodikk ein kan prøve ut i desse faga. Eg gler meg også til å undervise i engelsk, sjølv om eg veit det kjem til å bli hardt arbeid, sidan dette er eit fag det ofte er veldig stor variasjon i nivået elevane ligg på.

Det mest utfordrande blir nok forholdet til elevane. Eg må skape ein relasjon som består av både tillit og respekt. Eg veit den største utfordringa for meg blir å ikkje bli for mykje kompis med elevane. Eg, som mange andre, vil jo veldig gjerne bli likt. Men blir eg veninne med elevane, vil dette gjere noko med respekten dei har for meg som vakseperson.

Eg ønskjer å bli ein lærar elevane respekterer, men som dei stolar på. Som dei respekterer fagleg, men som dei føler er open for nye idear eller synspunkt. Mitt viktigaste mål er å stimulere til nysgjerrighet hjå elevane. Å få elevane til å tenkje sjølv ser eg på som min viktigaste oppgåve. Eg har ikkje alle svara, men eg kan hjelpe elevane i å finne svara sjølve.

Foreldremøte, elevsamtaler, vurdering, elevdemokrati, nasjonale prøver og spesialundervisning er andre ting eg skal få erfaring i til hausten. Eg veit eg kjem til å famle mykje i starten. Det er ein heilt ny kvardag. Ein heilt ny kommune. Ein heilt ny skule. Heilt nye kollegaer. Det kjem til å bli utfordrande, men forhåpentligvis også veldig givande. Eg trur jobben kjem til å gje meg meir energi enn han tappar meg for energi. Og eg veit det siste også er opp til meg sjølv.

I tillegg til å lære elevane faga, skal vi også lære elevane å bli miljømedvitne, meiningssøkjande, samarbeidande, skapande, arbeidande, allmenndanna og integrerte. Og helst bør vi få tid til litt ekstra fysisk aktivitet. Vi skal tilpasse opplæringa til kvar enkelt (ekstremt viktig!), tenkje tverrfagleg og bruke varierte metodar. Og til slutt; vi skal også hugse å vere ein motvekt til ungdomskulturen.

Alt i alt handlar læraryrket om dette; å lære opp elevar til å ta ansvar for seg sjølv og for samfunnet, og vi må sørgje for, i samarbeid med heimen, at elevane klarar seg bra i privatliv og arbeidsliv. Så enkelt, men likevel så vanskeleg.

(Ps: om nokon har tips til ei god bok som innheld, om ikkje alt, men nokre gode konkrete tips i læraryrket, tek eg i mot dette med takk. Eg les no boka: "Variert undervisning - med læring" av Repstad og Tallaksen. Meget bra!).

Kommentarer

  1. Jo, du kan lage fagplanene til klassen din uavhengig av hva som skjer i de andre klassene... Det er ingenting annet enn latskap og eventuell ydmykhet som ny på en skole, som tilsier at du må gjøre som de andre...

    SvarSlett
  2. Haha! Vi får sjå kva eg gjer (eg vil jo gjerne gjere ting på MIN måte). OG eg må berre seie at i mitt tilfelle er det audmjukheit som stoppar meg (sjølv om det sikkert vil overraske mange!). :)

    SvarSlett
  3. Dette kommer du til å klare fint :) Anbefaler deg å være bestemt, men forståelsesfull, eller autoritativ som det heter på fagspråket. Har selv erfaring fra praksis med at elever i ungdomsskolen faktisk setter pris på klare rammer. Lykke til :)

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…