Gå til hovedinnhold

På plass i Høyanger

Eg sit no ute på verandaen min og ser på fossane som fell nedover dei bratte fjellsidene her i Høyanger. Eg kosar meg med eit glas vin mens eg tenkjer på kva i alle dagar eg har gjeve meg ut på. Eg kjenner ikkje ein sjel her (med unntak av sjef for kommunale bustader då, og dei kollegaene eg hilsa på sist eg var innom) og eg lurer litt på korleis dette i alle dagar skal gå. Flytte hit åleine til Høyanger. Kva er det du finn på, jente?

Eg kom med flyttelasset i går. Det vil seie, Pappa køyrte flyttelasset for meg (korleis skulle eg klart meg utan snille foreldre?). Så mange ting! No har eg levd i kaos i omlag eit døgn, men no begynner eg heldigvis å kome til orden. I den kommunale bustaden eg leiger. Som heldigvis er ganske fin, men eg har funne mange daude kryp under vask i dag, og krypa ser ut som slik eg forestiller meg at kakkerlakkar ser ut. Eg tenkjer det er eit godt teikn at dei er daude.

Eg har hage også, men har heldigvis ikkje sett brunsnigler der. På vegen innover hit i går høyrte eg på NRK Sogn og Fjordane, og då var det eit langt innslag om korleis ein skal drepe brunsnigler mest effektivt. Eg skjønte då at det truleg var eit stort problem her. Uansett; det var veldig hyggeleg å høyre på NRK Sogn og Fjordane. Det var så koseleg. Og eg tenkte; her kan eg høyre heime!

Føler eg at eg høyrer heime no? Ikkje akkurat.

Eg har vore på butikken i dag og i går. Eg kjende ingen der. Eg prøvde å smile til dei eg såg, men eg kjende eg var litt sjenert. Føler meg dum viss eg går rundt og smiler heile tida også. Kan jo sjå heilt psyko ut. Men eg tenkjer det kanskje hadde vore verre viss eg hadde helsa på absolutt alle eg traff ved frysedisken på Coop.

I dag har skodda hengt ned i dalen eg bur i, slik at eg knapt har sett toppen på fjella. Og ja, det er bratt her. Veldig bratt! Og frå bustaden min ser eg ingen veg ut. Eg er noko redd eg vil føle meg innesperra her, og bli noko sprø. Men eg tenkjer at då får eg berre begynne å skrive dikt. Så får eg sikkert noko bra ut av det også.

Om eg er spent? JA! Eg reiser frå ein plass der eg har fått mange nye vener og der eg har hatt det fantastisk bra. Men eg har no ein barnsleg glede av å pakke ut ting og dekorere min nye bustad. Ein slik barnsleg glede du berre har når du er heilt ny ein plass, og kan forme framtida (og bustaden) akkurat slik du sjølv vil. Det er heilt reint i leiligheten min, eg har kvitta meg med gamalt ræl og eg føler eg eg klar for å utforske nye omgjevnader.

Eg er spent. Eg er redd. Eg er bekymra. Men eg angrar ikkje eit sekund på at eg valde å flytte hit.

Kommentarer

  1. Grete Fristad Brendhagen13. juli 2012 kl. 22:09

    Lykke til Hanne. Du blir nok fort kjent med folk tenker jeg. Du er trivelig og interessert, så dette går nok bra.

    Klem og gode ønsker fra Grete

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Korleis få trent når du er åleine med ein 1-åring heile dagen?

Dei siste månadene har trening vore min ultimate form for åleinetid og måte å hente overskot på. Anten det har vore i form av å springe ut ein kort tur, gjere nokre øvingar med kettlebell'n på gardsplassen eller stikke på treningsrommet i Heggenes. I Oslo har eg meldt meg inn hjå Sats Elixia, og eg har funne ut at eg verkeleg elskar å vere med på gruppetrening (som eg ikkje skjønner kvifor eg ikkje gjorde før når eg hadde masse tid?), og for ikkje å prate om dampbad eller badstue etterpå. Eller ein laaang dusj!


Den veka her er eg imidlertid åleine med Sigmund i Oslo for å ha vakt på jobben. Sidan eg blir sur og lei om eg ikkje får trent og får den åleinetida, var min store bekymring for korleis dette skulle gå denne veka. Korleis får dei som har eineomsorg for ungar eigentleg trent?


Eg har barnepass inkludert i Sats-medlemskapet mitt, men eg har ikkje hatt hjarte til å plassere han der den veka her, sidan eg har vore oppteken av at dette også skal bli "Hanne og Sigmund sin dr…

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv.

Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten.

Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgo…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…