Gå til hovedinnhold

På plass i Høyanger

Eg sit no ute på verandaen min og ser på fossane som fell nedover dei bratte fjellsidene her i Høyanger. Eg kosar meg med eit glas vin mens eg tenkjer på kva i alle dagar eg har gjeve meg ut på. Eg kjenner ikkje ein sjel her (med unntak av sjef for kommunale bustader då, og dei kollegaene eg hilsa på sist eg var innom) og eg lurer litt på korleis dette i alle dagar skal gå. Flytte hit åleine til Høyanger. Kva er det du finn på, jente?

Eg kom med flyttelasset i går. Det vil seie, Pappa køyrte flyttelasset for meg (korleis skulle eg klart meg utan snille foreldre?). Så mange ting! No har eg levd i kaos i omlag eit døgn, men no begynner eg heldigvis å kome til orden. I den kommunale bustaden eg leiger. Som heldigvis er ganske fin, men eg har funne mange daude kryp under vask i dag, og krypa ser ut som slik eg forestiller meg at kakkerlakkar ser ut. Eg tenkjer det er eit godt teikn at dei er daude.

Eg har hage også, men har heldigvis ikkje sett brunsnigler der. På vegen innover hit i går høyrte eg på NRK Sogn og Fjordane, og då var det eit langt innslag om korleis ein skal drepe brunsnigler mest effektivt. Eg skjønte då at det truleg var eit stort problem her. Uansett; det var veldig hyggeleg å høyre på NRK Sogn og Fjordane. Det var så koseleg. Og eg tenkte; her kan eg høyre heime!

Føler eg at eg høyrer heime no? Ikkje akkurat.

Eg har vore på butikken i dag og i går. Eg kjende ingen der. Eg prøvde å smile til dei eg såg, men eg kjende eg var litt sjenert. Føler meg dum viss eg går rundt og smiler heile tida også. Kan jo sjå heilt psyko ut. Men eg tenkjer det kanskje hadde vore verre viss eg hadde helsa på absolutt alle eg traff ved frysedisken på Coop.

I dag har skodda hengt ned i dalen eg bur i, slik at eg knapt har sett toppen på fjella. Og ja, det er bratt her. Veldig bratt! Og frå bustaden min ser eg ingen veg ut. Eg er noko redd eg vil føle meg innesperra her, og bli noko sprø. Men eg tenkjer at då får eg berre begynne å skrive dikt. Så får eg sikkert noko bra ut av det også.

Om eg er spent? JA! Eg reiser frå ein plass der eg har fått mange nye vener og der eg har hatt det fantastisk bra. Men eg har no ein barnsleg glede av å pakke ut ting og dekorere min nye bustad. Ein slik barnsleg glede du berre har når du er heilt ny ein plass, og kan forme framtida (og bustaden) akkurat slik du sjølv vil. Det er heilt reint i leiligheten min, eg har kvitta meg med gamalt ræl og eg føler eg eg klar for å utforske nye omgjevnader.

Eg er spent. Eg er redd. Eg er bekymra. Men eg angrar ikkje eit sekund på at eg valde å flytte hit.

Kommentarer

  1. Grete Fristad Brendhagen13. juli 2012 kl. 22:09

    Lykke til Hanne. Du blir nok fort kjent med folk tenker jeg. Du er trivelig og interessert, så dette går nok bra.

    Klem og gode ønsker fra Grete

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…