Gå til hovedinnhold

Takk, Vågå!

I dag har eg hatt min siste dag på jobb i Vågå kommune. No driv eg og pakkar ned tinga i bustaden min, og eg har att berre to dagar som innbyggjar i Vågå kommune. På torsdag sett eg kursen vestover mot Sogn og Høyanger.

Eg har vore 2 1/2 år i Vågå. Eg har hatt fantastiske år her. Både privat og i jobbsamanheng. Slik sett er det eigentleg heilt grusomt å reise frå ein plass der du trivst så godt, men eg føler for å kome meg vidare i livet.

Eg har lært utruleg mykje av å vere prosjektleiar for skule- og samfunnsutviklingsprosjektet i Vågå, men no ønskjer eg å bruke alle ideane mine og all energien min i lag med elevane. Fordi eg kan ikkje tenkje meg viktigare oppgåve enn å vere lærar. Det hadde vore heilt umogleg for meg å vere lærar i ein kommune der eg i så stor grad blir knytt opp mot skuleprosjektet i Vågå, populært kalla "Noregs beste skule". Difor ønskja eg å bli lærar i ein annan kommune.

Eg har lært utruleg mykje av jobben eg har hatt. Eg har blitt endå meir hardhuda, eg har kvitta meg med ein heil del sosial angst og eg har lært mykje om korleis ein skal drive prosessar og utviklingsarbeid. Eg har også lært meg å vere tålmodig, noko som ikkje ligg lett for meg.

Bretur med Lalm oppvekstsenter

Kva kjem eg til å hugse best når eg reiser frå Vågå?

1. Alle dei fantastiske folka som bur her og jobbar her. Eg har blitt kjend med ein heil del utrulege folk, og fått mange gode vener her. Noko som kjem til å føre til at eg ofte kjem attende på besøk (håpar eg!). Det er mange fjes eg kjem til å hugse, og eg kjem til å smile når eg tenkjer på dei.
2. Alt som skjer på kulturfronten i Vågå, og som eg ikkje var vant til frå der eg kjem frå i Valdres.
3. Nynorsk. Vågå vil for alltid vere kommunen som fekk meg til å bli nynorskbrukar att.
4. At det faktisk går an å ha eit artig uteliv og festliv også på bygda. Folk i Vågå er mykje meir sosiale og ute på livet her enn det eg også er vant til der eg kjem frå.
5. Blide folk. Mange smil og positivitet.
Lokka med på "Fjelleventyret" på Beitostølen med sporty vener (som mobba meg for solbrillene)

Noko av det eg kjem til å hugse i jobbsamanheng, er:

1. Då vi kom i mål med forprosjektet, og kommunestyret slutta seg til eit femårig utviklingsarbeid der vi skulle byggje satsingane rundt sansebasert læring, tidleg innsats og forpliktande samarbeid mellom skule og heim.
2. Tur til Budapest for å finne partnar til EU-prosjekt, og seinare at vi fekk EU-midlar til prosjekt knytt til uteskule og friluftsliv gjennom eit flott samarbeid med ein region i Tyskland.
3. Gjennomføring av musikalen "Barnas klimakonferanse" i samarbeid med "Musikk i skolen"
4. Tilsetting av musikk- og dramapedagog som har tilført fantastisk mykje bra til barnehagar og skular Vågå
5. Å setje i gang "Arne Brimis smaksskule" i barnehagane våre i tett samarbeid med Arne Brimi. Eit prosjekt som no kjem til å bli overført til endå fleire kommunar i Noreg.
6. Fotoutstillingane "Mitt Vågå" og "Glede" og utruleg mange flotte bilete take av ungar og elevar i Vågå
7. Gjennomføring av kulturveke i skule og barnehage no i juni der sansebasert læring vart sett verkeleg i system. Det beste med veka var å sjå så mange blide elevar, tilsette og friviljuge som stilte opp
8. Søknadsskriving og rapportering
9. Det halve året eg fekk kombinere å vere prosjektleiar med å vere lærar for 5. og 6.klasse. Så glad eg vart i elevane mine!
10. At prosessar tek tid, og at det er grenser for kor mange nye prosjekt og idear skulane kan klare å ta innover seg!
I smia på ungdomsskulen

Flott plass å bu
Vågå er ein fantastisk plass å bu. Det er ein god miks av innflyttarar og "innfødde" her, noko som gjer at det blir ein dynamikk av dei sjeldne. Det er utruleg mange positive folk her.

Eg er heldig om eg møter noko i nærleiken av eit så bra samfunn dit eg kjem. Eg trur eg kjem til å trivjast i Høyanger også, men det er mykje fordi Vågå og tida mi her har lært meg å bli eit meir positivt og ope menneske!

Tusen, tusen takk til alle eg har blitt kjend med i løpet av mine år her. De har alle vore med på å gjere mi tid her til dei beste åra av mitt liv. Og eg er utan tvil blitt eit betre menneske av å bu her.

(og ja, no grin eg)

Kommentarer

  1. Seriøst! La oss få 5 ting du IKKJE kjem til å sakne også!

    SvarSlett
  2. Haha! Ikkje tid for det no! Eg vil helst ikkje bli jaga frå bygda med ljå!

    SvarSlett
  3. Mi meining er at skuleprosjektskuta har segla stødig gjennom spenstig farvatn. Hiv og hoi, og lykke til vesten kaptein. Takk for samarbeidet. Du vil bli sakna. :)

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv. Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten. Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgon

Hanne tester trappene i Høyanger

Høyanger er visstnok kjend for sine trapper. Dette heng saman med vatnforsyning og industri (eg skal finne ut meir om dette når eg skal på industrimuseet seinare i veka). Det er to trapper i Høyanger. Ei med omlag 1250 trappetrinn og ei med 2500 trappetrinn. Optimistisk som eg er bestemte eg meg for å teste den lengste av dei. Dette bilete er take rett etter at eg har gått heimanfrå. Eg bur i eit bustadområde rett på venstresida av bileteramma. Trappa kan du sjå der langt framme på fjellet omtrent midt i biletet. Du ser det som ein grå strek som går oppover. Elva er også rett ved der eg bur, og eg såg mange fiskarar på vegen fram og attende (fisking rett utanfor stovedøra, bokstaveleg talt!). Høyanger sentrum ligg i motsatt retning, altså der elva renn ut i fjorden. No ser du at eg nærmar meg. Også eg begynner å tru at det er håp om at eg skal kome fram. Litt skeptisk på om det er lov til å gå inn på området nå, og tenkjer: "neinei, eg må snu!". Då ser

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år. Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg.  Terningkast: 2  Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt? Terningkast: 5  Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det.  Terningkast: 3 Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein