Gå til hovedinnhold

To keep or not to keep

Eg har no begynt å rydde i ræl. Eg køyrer flyttelass om ti dagar og eg nektar å ha med meg alt av ting i kåken min. Sidan eg ikkje bruker meir enn ein brøkdel av det eg har, er det på tide å kvitte seg med ein del.

Her har eg take fram pappen eg har til å pakke i. Det er eit mareitt å sortere alt ein har, men det er naudsynt. Her er det cd'ane mine som skal få gjennomgå (eg høyrer stort sett ikkje på cdar anna enn i bilen lenger).

Men å avgjere kva som skal bort og kva som ikkje skal bort, er ikkje lett. Berre sjå her.

Seksjonen min, som eg er veldig glad i, men som er stor og som eg ikkje er sikker på om eg får plass til i ny leilighet. Denne havnar i "not to keep" viss nokon kjem og hentar han. Han er enkel å frakte med seg, men det trengst plass!

Romaskin frakta frå Trondheim-Lillehammer-Oslo-Valdres-Vågå. Det har gått opp for meg at roing ikkje er noko for meg, så denne kvittar eg med. Kjøpte den dyrt. Gjev den bort no.


Eg elskar desse skoa, men det er på tide å forstå at dei er små. Berre dumme folk kjøper for små converse og tenkjer at "det går seg til". Eg brukar dei ikkje fordi det gjer vondt å bruke dei, og då havnar dei i "not to keep".

"Kunst" som resultat av då eg fann ut eg skulle måle ut kjenslene mine. Har fortsatt ein nostalgisk verdi for meg. "Keep".

Fine sko, men som har vore i skoskåpet i fleire år og som eg aldri ser ut til å få høve til å bruke. Not to keep.

Jada...kjøpt på sal for 39 kroner i eit augenblikk der eg trudde eg kunne trenge ei slik handbok. Den er endå ulest. Nokon vil sikkert hevde eg burde lese i ho, men....

Prosa etter 1900. Frå då eg tok grunnfag i nordisk. Ikkje bladd i ho sidan, men no skal eg jo bli norsklærar og veit aldri kva eg får bruk for. Keep.

Gode bøker, men les liksom ikkje krim meir enn ein gong. Not to keep.

Utruleg harry koppar kjøpt på Hawaii. Tre stk. Brukast i blant seint på kvelden på fest for å blande søte drinkar i. Not to keep.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…