Gå til hovedinnhold

I morgon er eg lærar!

No brakar det snart laus. I morgon debuterer eg som kontaktlærar for klasse 8a på Høyanger skule. Eg har aldri grua og gleda meg så mykje til noko, nokon gong.

I førre veke hadde vi fire planleggingsdagar. Det held på å ta knekken på meg. Du veit den kjensla av å stå midt i ein folkesamling der alle står og skravlar, slik at det blir summing. Du står midt i samlinga av menneske, heilt åleine mens du skrik av full hals. Ingen høyrer deg. Slik følte eg meg i førre veke.

Ikkje fordi eg ikkje er blitt take godt i mot på Høyanger skule. All ros til leiing og kollegaer, som tek vare på meg. MEN, det er så mykje i ein skulekultur som ikkje er skrive ned, det er så mykje du bør vite som du ikkje veit at du treng å vite. Og det er så mykje som må ordnast som du ikkje visste at du skulle ordne.

Lage liste over ordenselevar, lage informasjonsskriv til heimen, lage liste over kven som får kva for bøker, oppsett i klasserommet, nasjonale prøver, pilotering av nasjonale prøver, fagplanar, vekeplanar, individuelle opplæringsplanar og ikkje minst alle moglege meir eller mindre gode program og prosjekt det er ønskja at akkurat di klasse er med på.

Så kjem slike ting som:
- når og kvar skal frukta hentast?
- korleis får eg den interaktive tavla til å fungere?
- kor er stiftemaskin?
- Korleis reserverer eg datarom?

Det er så mykje ein skal vite og kunne når du skal vere lærar. Eg skal i tillegg vere kontaktlærar. Det vil seie at eg å ha full kontroll over det som skal skje i klasse 8a. Eg er stort sett flink til å ha kontroll. Eg likar kontroll også. Men i førre veke hadde eg null kontroll, og det gjorde vondt. Etter fyrste planleggingsdag var eg fullstendig mentalt utslitt, og lurte på korleis i alle dagar dette skulle gå.

I morgon kjem elevane, og eg gler meg. Eg kom meg etter fyrste planleggingsdag, og begynte verkeleg å glede meg til fyrste skuledag. Eg klarte å skratte av meg sjølv som vart så stressa. Måtte berre tenkje: "det er ikkje verre for deg enn for andre" (sjølv om eg følte det slik i blant).

No har eg nesten kontroll. Klasserommet ser OK ut. Eg har ein slags plan over kva vi skal gjere i morgon. Det eg ikkje har kontroll på, trur eg at eg kjem til å få kontroll på. Noko kjem til å gå ad undas, men forhåpentligvis blir ikkje feila så store at eg mistar kontrollen.

Eg gler meg til å undervise. Eg gler meg til å utvikle ulike undervisingsmetodar. Eg gler meg til å jobbe med tilpassa opplæring. Eg gler meg til å finne kvar enkelt elev sine sterke sider.

Eg veit det ikkje vil bli lett. Eg veit eg kjem til å bli sliten. Men eg veit at om eg gjer ein så god jobb som eg trur eg kjem til å gjere, så vil eg det neste året oppleve mange glade og læringsviljuge elevar. Det kjem til å gje meg utruleg mykje energi!

Kommentarer

  1. Planleggingsdager kan være temmelig utmattende, skjønt det er nok verre på ungdomsskolen enn i videregående. Heldigvis er det slik at når man har gjort ting noen år, blir det mer rutine og mindre stress. Ønsker deg lykke til med skoleåret!

    SvarSlett
  2. Du skal ikke reservere noe datarom - elevene skal ta med seg sine egne bærbare maskiner.

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…