Gå til hovedinnhold

I morgon er eg lærar!

No brakar det snart laus. I morgon debuterer eg som kontaktlærar for klasse 8a på Høyanger skule. Eg har aldri grua og gleda meg så mykje til noko, nokon gong.

I førre veke hadde vi fire planleggingsdagar. Det held på å ta knekken på meg. Du veit den kjensla av å stå midt i ein folkesamling der alle står og skravlar, slik at det blir summing. Du står midt i samlinga av menneske, heilt åleine mens du skrik av full hals. Ingen høyrer deg. Slik følte eg meg i førre veke.

Ikkje fordi eg ikkje er blitt take godt i mot på Høyanger skule. All ros til leiing og kollegaer, som tek vare på meg. MEN, det er så mykje i ein skulekultur som ikkje er skrive ned, det er så mykje du bør vite som du ikkje veit at du treng å vite. Og det er så mykje som må ordnast som du ikkje visste at du skulle ordne.

Lage liste over ordenselevar, lage informasjonsskriv til heimen, lage liste over kven som får kva for bøker, oppsett i klasserommet, nasjonale prøver, pilotering av nasjonale prøver, fagplanar, vekeplanar, individuelle opplæringsplanar og ikkje minst alle moglege meir eller mindre gode program og prosjekt det er ønskja at akkurat di klasse er med på.

Så kjem slike ting som:
- når og kvar skal frukta hentast?
- korleis får eg den interaktive tavla til å fungere?
- kor er stiftemaskin?
- Korleis reserverer eg datarom?

Det er så mykje ein skal vite og kunne når du skal vere lærar. Eg skal i tillegg vere kontaktlærar. Det vil seie at eg å ha full kontroll over det som skal skje i klasse 8a. Eg er stort sett flink til å ha kontroll. Eg likar kontroll også. Men i førre veke hadde eg null kontroll, og det gjorde vondt. Etter fyrste planleggingsdag var eg fullstendig mentalt utslitt, og lurte på korleis i alle dagar dette skulle gå.

I morgon kjem elevane, og eg gler meg. Eg kom meg etter fyrste planleggingsdag, og begynte verkeleg å glede meg til fyrste skuledag. Eg klarte å skratte av meg sjølv som vart så stressa. Måtte berre tenkje: "det er ikkje verre for deg enn for andre" (sjølv om eg følte det slik i blant).

No har eg nesten kontroll. Klasserommet ser OK ut. Eg har ein slags plan over kva vi skal gjere i morgon. Det eg ikkje har kontroll på, trur eg at eg kjem til å få kontroll på. Noko kjem til å gå ad undas, men forhåpentligvis blir ikkje feila så store at eg mistar kontrollen.

Eg gler meg til å undervise. Eg gler meg til å utvikle ulike undervisingsmetodar. Eg gler meg til å jobbe med tilpassa opplæring. Eg gler meg til å finne kvar enkelt elev sine sterke sider.

Eg veit det ikkje vil bli lett. Eg veit eg kjem til å bli sliten. Men eg veit at om eg gjer ein så god jobb som eg trur eg kjem til å gjere, så vil eg det neste året oppleve mange glade og læringsviljuge elevar. Det kjem til å gje meg utruleg mykje energi!

Kommentarer

  1. Planleggingsdager kan være temmelig utmattende, skjønt det er nok verre på ungdomsskolen enn i videregående. Heldigvis er det slik at når man har gjort ting noen år, blir det mer rutine og mindre stress. Ønsker deg lykke til med skoleåret!

    SvarSlett
  2. Du skal ikke reservere noe datarom - elevene skal ta med seg sine egne bærbare maskiner.

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Korleis få trent når du er åleine med ein 1-åring heile dagen?

Dei siste månadene har trening vore min ultimate form for åleinetid og måte å hente overskot på. Anten det har vore i form av å springe ut ein kort tur, gjere nokre øvingar med kettlebell'n på gardsplassen eller stikke på treningsrommet i Heggenes. I Oslo har eg meldt meg inn hjå Sats Elixia, og eg har funne ut at eg verkeleg elskar å vere med på gruppetrening (som eg ikkje skjønner kvifor eg ikkje gjorde før når eg hadde masse tid?), og for ikkje å prate om dampbad eller badstue etterpå. Eller ein laaang dusj!


Den veka her er eg imidlertid åleine med Sigmund i Oslo for å ha vakt på jobben. Sidan eg blir sur og lei om eg ikkje får trent og får den åleinetida, var min store bekymring for korleis dette skulle gå denne veka. Korleis får dei som har eineomsorg for ungar eigentleg trent?


Eg har barnepass inkludert i Sats-medlemskapet mitt, men eg har ikkje hatt hjarte til å plassere han der den veka her, sidan eg har vore oppteken av at dette også skal bli "Hanne og Sigmund sin dr…

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…