Gå til hovedinnhold

Praksissjokket

Som ny lærar forventar du at du skal bli take av praksissjokket. Du er unormal viss du ikkje finn ut at jobben er heilt annleis og mykje meir krevjande enn du fekk inntrykk av då du tok lærarutdanning. Du skal også finne ut at lærarutdanninga ikkje førebur deg på yrket du nettopp har starta i. Eg har no jobba ei veke som kontaktlærar, og eg er heldigvis langt frå utlært.

Laurdagsettermiddag klokka 1334. Eg er på kontoret mitt på Høyanger skule. Det er stille her, og eg har ro til å jobbe med det som må bli gjort. Slik for å lage praksissjokket litt større enn normalt er, så sørga eg også for å få to rettebunkar på pulten på fredag også. Ei innlevering på norsk og ei på engelsk skal rettast i løpet av helga. Og elevane skal ha nye innleveringar til meg kvar einaste fredag. Slik blir det moro av!

Eg har laga lesehefter og arbeidsplanar til neste veke. Elevane skal jobbe individuelt slik at eg får tid til elevsamtale med kvar einaste ein. Det føler eg er naudsynt. Eg er tross alt i jobben for at elevane skal lære mest mogleg, og då må eg vite meir om dei og korleis dei lærer best.

Vi jobbar med lesestrategiar no  i starten. Eg er redd eg ikkje kan nok om dette til at elevane skal lære noko (og nei, eg kan ikkje nok - eg er ikkje i nærleiken). Og heile tida går eg rundt med denne frykta om at elevane ikkje skal lære noko. Eg tenkjer undervisingsopplegg og tilpassa opplæring frå morgon til kveld.

Eg vaknar no automatisk 0620 kvar morgon. Eg prøver å vere på jobb mellom sju og halv åtte kvar morgon. Morgonmøte klokka åtte, og skulestart klokka 0830. Då går det i eitt fram til skulen er slutt klokka 14. Du føler at du spring hit og dit og eigentleg aldri får tid til å gjere noko skikkeleg.

Klokka 14 er du fullstendig utslite. Då detaljplanlegg eg undervisinga dagen etterpå. Grovplanen er lagt veka før, men i detaljplanlegging går eg gjennom tekstane elevane skal lese, forsikrar meg om at eg gjer rett type oppgåver, og ikkje minst at eg sjølv kan det vi skal gjere. Eg kopierer og legg inn på minnepenn det som skal brukast. (Og ja..du får aldri brukt halvparten ein gong av det du har førebudd, og rekk kanskje 1/3 fordi du måtte gjere noko anna fordi situasjonen krevde det)

Klokka 17 prøver eg å kome meg heim. Då et eg mat mens eg ser på ei episode av Sex and the city (på min splitter nye mac). Går kanskje ein tur (viss eg orkar) før eg synk ned på sofaen med ei bok som heiter "English teaching strategies" eller noko. Heldigvis har eg kvitta meg med tven, slik at eg får meir tid til lesing og radio (eg har også blitt vegetarianar att, men det er ei annan historie).

Heile tida tenkjer eg på undervisingsopplegg og korleis eg skal dele inn og differensiere for at alle elevane skal få størst mogleg læringsutbytte.

Heile tida kjem du på ting du ikkje har fått gjort: gløymt å skrive invitasjon til foreldremøte, levert lister over kven som skal ha skulemjølk, gløymte vurderingskriterium på vekeplanen, gav ikkje gode nok framovermeldingar og så vidare. Og så har du irritasjonen over det som ikkje gjekk bra, til dømes metakognisjonen/etterdiskusjonen på Tren Tanken-øvinga du prøvde ut med stort hell.

No rettar eg innleveringar. Gjev gode attendemeldingar. Kva var bra, kva må du rette opp til neste gong? Kort og konkret. Håper at det har verknad.

Etter kvart må eg begynne å gje karakterar også. Det gruar eg meg til. Og korleis er det med anmerkningar att? Kor mange før det blir nedsett orden og oppførsel? Og korleis skal eg dokumentere vurderingsarbeidet? Eg har så mykje eg skal lære. Det er frustrerande for ein person som helst vil gjere alt rett med ein gong.

Er eg praksissjokkert? Nei, eg visste det ville bli krevjande. Eg veit det er ein utfordrande og utruleg viktig jobb. Det skal vere krevjande! Du må rekne med å jobbe mykje! Vi har ikkje normalarbeidsveke på 37 timar. Vi skal jobbe over førti. Og i starten er du sikkert nærmare 60 timar enn førti. Det er greitt.

Det eg ikkje var like førebudd på var kor mentalt krevjande det skulle bli. At du tenkjer på elevane stort sett heile tida den fyrste veka, og at du konstant går rundt og bekymrar deg for at dei ikkje lærar nok. Mentalt planlegg eg opplegg for korleis nettopp den eleven skal føle litt meir meistring i skulekvardagen heile tida.

Kommentarer

  1. Oi! Glad eg kunne bidra til at du fekk to dagar med total utkopling blant mygg og ekorn før alt dette satte inn. Vel å merke måtte vi pløye oss gjennom to utgåver av Se og Hør, men det var vel naudsynt for å halde oss gåande gjennom dagen ;) Masse lukke til vidare, EG vil ha deg som lærar!

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…