Gå til hovedinnhold

Eg har verdas beste jobb!

Du veit verkeleg ikkje kor godt det er med helg før du blir lærar. Eg skjønner no at eg verkeleg aldri har sett pris på helgene før. Før no!

Tre veker har eg no vore kontaktlærar. Sist gong eg var så sliten var nok valkampen 2009, då eg var kampkandidat til stortingsvalet i Oppland. Då var eg fullstendig utkøyrt då valnatta kom. Men i motsetnad til då, så føler eg at læraryrket gjev meg energi. Politikken tappa meg for energi. Å vere lærar gjev meg energi!

20 elevar. 20 fantastiske elevar. 20 ulike elevar. 20 elevar med sine sterke og svake sider. Akkurat som alle andre menneske. Eg er blitt glad i dei alle. På tre veker. Det overraskar meg ikkje, men det er godt å kjenne at ein verkeleg bryr seg. Om korleis dei har det som menneske. Ikkje berre at dei lærer det dei skal på skulen, men at dei er lukkelege!

Ja, eg slit. Eg kjenner meg utilstrekkeleg. Eg er usikker på kor mykje dei eigentleg har lært dei fyrste vekene. For meg har det viktigaste desse fyrste vekene vore å formidle at eg bryr meg. At eg bryr meg like mykje om dei alle saman. At viss eg blir sint og kjefter, så er det handlingane deira eg ikkje likar. Det betyr ikkje at eg ikkje likar dei som menneske.

Elevane tykkjer av ein eller annan merkeleg grunn at eg er snill. Det bekymrar meg - for eg hadde tenkt til å bli ein streng lærar. Men eg håper det betyr at eg har lukkast i å oppnå ein god relasjon til elevane mine. For vi veit, at det viktigaste for læringsutbytte hjå elevane er ein god relasjon mellom lærar og elev.

Å få system på ting er det mest utfordrande. Vi skulle lukkast med loggskriving. Men det har eg ein tendens til å gløyme heile tida. Plutseleg har heile dagen gått, og vi har ikkje rukke å skrive logg. Som eg veit er så viktig for at elevane skal reflektere over eige læringsprosess! For ikkje å prate om lekser. Kor mykje, kva for type lekser og korleis sjekke det? Og korleis skal vi jobbe med lesing? Dette treng eg minst eit halvt år til før eg får kontroll og system på. Men det kjem! Eg må berre lære meg tolmod!

Også er det så mykje som skjer heile tida. Gå til skulen-aksjon, lusekampanje, vennskapsveke og så vidare. For ikkje å prate om gjennomføring av nasjonale prøver, som vi skal gjennom nå. Som eg føler er eit skikkeleg mas, men som er så naudsynt, så naudsynt! Vi har allereie gjennomført ei testprøve i lesing, som vi skal gå gjennom på måndag. På onsdag skal den ekte prøva gjennomførast. Ingen skal tvile på at eg ikkje skal få elevane til å gjennomføre med det største alvor!

Eg elskar jobben min. Eg har verkeleg verdas beste jobb. Ein jobb som er slitsam, men som fyller meg med energi, sjølv om eg no er sjeleglad for at det er helg!

Dei fyrste vekene har truleg eg lært meir enn elevane mine. Men eg håper at den lærdommen eg får desse fyrste vekene skal gjere at elevane etter åra med meg som kontaktlærar kan seie; "Ja, Hanne Maren, ho var ein god lærar, som gjorde oss i stand til å oppnå akkurat det vi ønskjer i livet".

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…