Gå til hovedinnhold

Eg har verdas beste jobb!


Etter fire veker som fersk kontaktlærar på ungdomsskulen er eg fullstendig utslite, men overtydd om at eg har vald rett yrke.

Førre veke arrangerte vi foreldremøte. Min tydeligaste bodskap ovanfor foreldra var: ”Prat alltid positivt om skulen heime”. Uansett kor usamd du er i kva eg gjer eller tilstanden på skulen; prat positivt om skulen når du er i lag med ungane dine. Dine haldningar vil nemlig smitte over på eleven, og det går ut over eleven sine prestasjonar i skulen.

Når vi som lærarar er oppteken av at foreldre skal prate positivt om skulen, må dette også gjelde oss sjølve. Vi skal sjølvsagt ha moglegheit til å seie i frå når noko er gale, men vi bør prate positivt om skulen og vårt eige yrke. For kven ønskjer å jobbe i ein organisasjon dei tilsette sjølve pratar stygt om?

Eg skal difor i dette innlegget trekke fram alt det eg elskar med jobben min og kvifor eg gler meg til å gå på jobb kvar einaste dag.

Eg elskar at eg alltid må vere førebudd på å vere impulsiv. Det kan kome eit spørsmål eller utfordring som gjer at du må snu deg heilt om. Dette gjer at du aldri stivnar som menneske.

Eg elskar når elevane stiller gode spørsmål. Spørsmål eg ikkje klarar eller ønskjer å svare på. Målet mitt er ikkje å vere ein lærar som gjev elevane svar på alt dei lurer på, men å oppmuntre nysgjerrige elevar til å leite etter svara sjølve.

Eg elskar energien du finn i eit klasserom. Spontane reaksjonar når noko blir opplevd som urettferdig. Energien elevane viser når dei får delta i problemløysande aktivitetar.

Eg elskar å vere lærar fordi det gjer meg til eit betre menneske. Eg kjenner eg bryr meg. Bryr meg om korleis elevane har det. At dei lærer. Kvar dag tenkjer eg på korleis eg skal få kvar einaste ein av dei til å lære mest mogleg. Og eg merkar sakte men sikkert at eg blir tryggare i min rolle som lærar.

Å jobbe i skulen er fantastisk. Å jobbe med elevar er fantastisk. Å jobbe med læring er fantastisk.

Eg har verkeleg verdas beste jobb. Ein jobb som er slitsam, men som fyller meg med energi.

Dei fyrste vekene har truleg eg lært meir enn elevane mine. Men eg håper at den lærdommen eg får desse fyrste vekene skal gjere at elevane etter åra med meg som kontaktlærar kan seie; "Ja, Hanne Maren, ho var ein god lærar, som gjorde oss i stand til å oppnå akkurat det vi ønskjer i livet".

Publisert i spalta "Blåmandag" i Dagsavisen, 17.september 2012







Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…