Gå til hovedinnhold

Ein sommar i ein bygdetulling sitt liv

På fredag starta eit nytt kapittel i livet mitt her i Høyanger. Eg fekk endeleg kopla meg opp til nett, så no har eg trådlaust nett til alle dingsane mine i kåken min. Det er ei heilt ny verd; alle moglege radiokanalar, spotify, akkurat den musikken eg vil ha, og ikkje minst; eg kan blogge når eg vil.

Etter at eg flytta til Høyanger har eg kvitta meg med tven (att) og eg er blitt vegetarianar (att). Forsøk på å gjere livet mitt meir meiningsfullt ved å bli meir aktiv og sunn. Folk som kjenner meg veit at eg har ein tendens til å vere både fysisk og mentalt lat - å ha tv hjelp ikkje akkurat på nokon av delane.

Etter å ha synkronisert telefon med mac'en min, såg eg att eg har ein haug med bilete (av varierande kvalitet) som eg ikkje har fått publisert, og eg har ikkje skrive om alle dei artige tinga eg gjorde i sommar (vel..eg gjorde ikkje så mange artige ting i sommar, men eg gjorde i alle fall noko). Så her kjem ei sommarkavalkade av ein sommar i unge Blåfjelldal sitt liv.

På hyttetur med veninne

Sommar i Valdres betyr tur på hytta. Denne gongen tok eg med meg Marianne, som er ein fantastisk skribent og som eg vart kjend med på vidaregåande på Fagernes, der vi mellom anna forska på råning og rånekultur. Vi drakk store mengder med vin, og kom attende utkvilte og fulle av myggestikk.


Trollrock og Hellbillies

Fekk med meg ein festival i sommar, og det var trollrock. Høgdepunktet var sjølvsagt Hellbillies, der eg fekk plass heilt framme, og gnåla heile konserten gjennom. Og ja, tok ein haug med bilete.




På tur i Aurland 


Eg budde i Aurland frå eg var null til fire år. Eg hugsar ikkje så mykje av det, men eg har altså budd i Sogn og Fjordane før. No ønskja eg å reise dit for å oppleve slike ting eg har gløymt. Gjere ein del turistting, og besøkje gamle vener.

På veg ned til Aurland via Hol. Denne vegen reiste vi alltid då vi skulle besøkje Aurland då eg var liten. Og eg hugsar han som bratt, smal, svingete og full av tunnelar. Ikkje så dramatisk i vaksen alder, men dramatisk nok.


 Den overprisa Flåmsbana, som eg personleg tykkjer er noko oppskrytt. Men sidan eg ikkje hugser sist eg tok bana, måtte vi gjere det no. 

 Aurlandsdalen. Ein flott tur som vi vel brukte ein fem-seks timar på. Flott oppleving. Bratt, smalt og dramtisk. Men ikkje så skummel som Besseggen. 


Stegastein. Utsiktspunkt i Aurland. Knallbratt og smalt på vegen opp, men utsikten er verdt den dramatiske turen opp dit. 

Kjøpt meg drill.


Det er ikkje ein ting eg ikkje klarar!

På tur med snøggbåt til Bergen 
 Debuterte på snøggbåt til Bergen i vakkert solskin - på veg til møte i programutval for skule, utdanning og forsking i partiet. 

På toppen av 2500 trappetrinn

No har eg vore til toppen av begge trappene i Høyanger. Min favoritt er den lengste på 2500 trinn. Ikkje fordi eg er ein sporty jævel, men fordi trappetrinna er lågare.

På toppen av 2500 steg

Du kan også ta trallebana opp og ned viss du vil. Det hadde eg aldri tørt. Jaggu skummelt nok å gå opp om ein ikkje skal køyre nedover i ei slik bittelita vogn. 


Ferie ja....no har det regna i over ei veke i strekk her i Høyanger. Eg er solsjuk, men veit at det blir lenge til eg får sjå sola att. Vil færra til Mexico, ligge på ei strand og drikke margaritas heile dagen. I jula kanskje....

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…