Gå til hovedinnhold

Integrering pågår!

"Trivst du i Høyanger, Hanne?"

"Har du blitt kjend med nokon i Høyanger endå?"

"Er du blitt godt take i mot i lokalsamfunnet då, Hanne?"

Alt dette har vore spørsmål eg har fått sidan eg flytta til Høyanger (og nei, dette skal ikkje bli eitt av dei innlegga på bloggen min der eg klagar over alle dumme spørsmål eg får frå alle folk). Eg møter spørsmåla med varierande svar.

Mitt mest vanlege svar er: "Eg har ikkje fått nokre vener endå, men eg har møtt mange hyggelege folk".  Og det er sant. Eg har heller ikkje blitt kjend med andre enn kollegaer på Høyanger skule (men så er det 70 stk av dei, og eg kan ikkje namnet på halvparten endå).

Eg har ikkje følt meg einsam sidan eg kom til Høyanger. Eg veit det tek tid før du kjem inn i eit lokalsamfunn. I Vågå tok det mellom eit halvt år og eitt år før eg kjende at eg hadde det fint, og før eg følte meg sosialisert (men eg hadde kjærast då eg flytta til Vågå - no er eg singel, og reknar med at det er eit betre utgangspunkt for å sosialisere seg). Venene eg fekk kom etter kvart, og livet vart berre betre og betre.

Det verkar til å vere ein sosial gjeng på Høyanger skule. Faktisk føler eg at eg allereie er for mykje borte til å bli skikkeleg sosialisert.

Etter jobb på torsdagar er det ein gjeng frå skulen som går ut for å ete middag på Øren hotell. Eg har no tvinga meg sjølv med to gonger, og det er veldig hyggeleg! Det er eit eller anna med at du blir litt lei av folk etter ein heil dag på skulen, og du tenkjer at alt du eigentleg vil gjere er å kome deg heim for å planlegge undervising eller ligge på sofaen. Men når du bestemmer deg for å vere sosial, så er det jo kjempehyggeleg!

På fredagar er det quiz på same hotell, og det er prat om å stille eige lærarlag til desse fredagane. Det håper eg å få vore med på, men eg er pokker med borte nesten kvar einaste helg (det må det bli ein slutt på!). Denne hausten har det vore anten utdrikkingslag, bryllaup, konferanser, eller som neste helg når det er landsstyremøte. Denne fredagen må eg heim til Valdres for å hente vinterdekk (smarte meg trudde det var leeeeenge til vinter, men så plutseleg er han her snart).

MEN SÅ!!...så skal heile personalet på tur til Bergen for å sosialisere oss og få med oss Dagfinn Lyngbø-show. På skulen er det nemleg eige reisebyrå som lagar turer for heile personalet. Det er berre heilt knall! OG det gler eg meg til! Eg tykkjer det er så fantastisk at kollegaer gjer slike ting i lag - det gjer noko med miljøet. Ikkje berre møte kvarandre på kopirommet (nei, tenk ikkje dirty no), mellom timane springande hit og dit eller i lunsjpausa der du kastar maten i deg.

Skuledagen er eit stress utan like, så det blir sjeldan tid til å setje seg ned og berre vere folk. Prate om tull og meir tull. Det er så viktig at kollegaer gjer slike ting. Og det skal vi altså gjere snart. EG GLER MEG!

Er eg integrert i lokalsamfunnet endå? Nei, men det kjem seg. Eg helser på alle eg treff når eg er ute og går tur, eg prøver å smile masse, og frå og med no skal eg takke ja til alt av sosiale aktivitetar. For å bli integrert i eit lokalsamfunn må du ha eit ope sinn, du må vere aktiv sjølv og ha ei positiv innstilling. Det krev mykje av deg, men fy søren så moro det er å bli kjend med nye menneske.

Nye stader. Nye menneske. Ny atmosfære. Ny kultur. Nye impulsar. Alt dette gjer meg til eit betre menneske. Det gjer at eg ikkje stagnerar. Og er vel også grunnen til at eg flyttar på meg. Eg er ikkje personen som ønskjer å stagnere. Korkje mentalt eller fysisk. Og difor er eg her eg er no. Og integrering pågår.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…