Gå til hovedinnhold

Integrering pågår!

"Trivst du i Høyanger, Hanne?"

"Har du blitt kjend med nokon i Høyanger endå?"

"Er du blitt godt take i mot i lokalsamfunnet då, Hanne?"

Alt dette har vore spørsmål eg har fått sidan eg flytta til Høyanger (og nei, dette skal ikkje bli eitt av dei innlegga på bloggen min der eg klagar over alle dumme spørsmål eg får frå alle folk). Eg møter spørsmåla med varierande svar.

Mitt mest vanlege svar er: "Eg har ikkje fått nokre vener endå, men eg har møtt mange hyggelege folk".  Og det er sant. Eg har heller ikkje blitt kjend med andre enn kollegaer på Høyanger skule (men så er det 70 stk av dei, og eg kan ikkje namnet på halvparten endå).

Eg har ikkje følt meg einsam sidan eg kom til Høyanger. Eg veit det tek tid før du kjem inn i eit lokalsamfunn. I Vågå tok det mellom eit halvt år og eitt år før eg kjende at eg hadde det fint, og før eg følte meg sosialisert (men eg hadde kjærast då eg flytta til Vågå - no er eg singel, og reknar med at det er eit betre utgangspunkt for å sosialisere seg). Venene eg fekk kom etter kvart, og livet vart berre betre og betre.

Det verkar til å vere ein sosial gjeng på Høyanger skule. Faktisk føler eg at eg allereie er for mykje borte til å bli skikkeleg sosialisert.

Etter jobb på torsdagar er det ein gjeng frå skulen som går ut for å ete middag på Øren hotell. Eg har no tvinga meg sjølv med to gonger, og det er veldig hyggeleg! Det er eit eller anna med at du blir litt lei av folk etter ein heil dag på skulen, og du tenkjer at alt du eigentleg vil gjere er å kome deg heim for å planlegge undervising eller ligge på sofaen. Men når du bestemmer deg for å vere sosial, så er det jo kjempehyggeleg!

På fredagar er det quiz på same hotell, og det er prat om å stille eige lærarlag til desse fredagane. Det håper eg å få vore med på, men eg er pokker med borte nesten kvar einaste helg (det må det bli ein slutt på!). Denne hausten har det vore anten utdrikkingslag, bryllaup, konferanser, eller som neste helg når det er landsstyremøte. Denne fredagen må eg heim til Valdres for å hente vinterdekk (smarte meg trudde det var leeeeenge til vinter, men så plutseleg er han her snart).

MEN SÅ!!...så skal heile personalet på tur til Bergen for å sosialisere oss og få med oss Dagfinn Lyngbø-show. På skulen er det nemleg eige reisebyrå som lagar turer for heile personalet. Det er berre heilt knall! OG det gler eg meg til! Eg tykkjer det er så fantastisk at kollegaer gjer slike ting i lag - det gjer noko med miljøet. Ikkje berre møte kvarandre på kopirommet (nei, tenk ikkje dirty no), mellom timane springande hit og dit eller i lunsjpausa der du kastar maten i deg.

Skuledagen er eit stress utan like, så det blir sjeldan tid til å setje seg ned og berre vere folk. Prate om tull og meir tull. Det er så viktig at kollegaer gjer slike ting. Og det skal vi altså gjere snart. EG GLER MEG!

Er eg integrert i lokalsamfunnet endå? Nei, men det kjem seg. Eg helser på alle eg treff når eg er ute og går tur, eg prøver å smile masse, og frå og med no skal eg takke ja til alt av sosiale aktivitetar. For å bli integrert i eit lokalsamfunn må du ha eit ope sinn, du må vere aktiv sjølv og ha ei positiv innstilling. Det krev mykje av deg, men fy søren så moro det er å bli kjend med nye menneske.

Nye stader. Nye menneske. Ny atmosfære. Ny kultur. Nye impulsar. Alt dette gjer meg til eit betre menneske. Det gjer at eg ikkje stagnerar. Og er vel også grunnen til at eg flyttar på meg. Eg er ikkje personen som ønskjer å stagnere. Korkje mentalt eller fysisk. Og difor er eg her eg er no. Og integrering pågår.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Korleis få trent når du er åleine med ein 1-åring heile dagen?

Dei siste månadene har trening vore min ultimate form for åleinetid og måte å hente overskot på. Anten det har vore i form av å springe ut ein kort tur, gjere nokre øvingar med kettlebell'n på gardsplassen eller stikke på treningsrommet i Heggenes. I Oslo har eg meldt meg inn hjå Sats Elixia, og eg har funne ut at eg verkeleg elskar å vere med på gruppetrening (som eg ikkje skjønner kvifor eg ikkje gjorde før når eg hadde masse tid?), og for ikkje å prate om dampbad eller badstue etterpå. Eller ein laaang dusj!


Den veka her er eg imidlertid åleine med Sigmund i Oslo for å ha vakt på jobben. Sidan eg blir sur og lei om eg ikkje får trent og får den åleinetida, var min store bekymring for korleis dette skulle gå denne veka. Korleis får dei som har eineomsorg for ungar eigentleg trent?


Eg har barnepass inkludert i Sats-medlemskapet mitt, men eg har ikkje hatt hjarte til å plassere han der den veka her, sidan eg har vore oppteken av at dette også skal bli "Hanne og Sigmund sin dr…

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv.

Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten.

Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgo…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…