Gå til hovedinnhold

Karakter på meg? Nei takk!



Valkampen er i gang, og fleire tek no til orde for at elevane skal evaluere lærarane. Dette skapar sinne hjå mange av mine kollegaer.

Argumenta mot lærarevaluering er mellom anna at elevane er ikkje modne nok og at dei vil gje best evaluering til dei kulaste lærarane, ikkje dei flinkaste.

Alle desse argumenta inneheld ein mistillit mot elevane våre; unge menneske utan lærarutdanning er ikkje i stand til å seie noko om kva som er god og dårleg undervising!

Elevane er sjølvsagt i stand til å seie kva læraren kan justere for at undervisinga skal bli betre. Det kjem an på korleis vi spør.

Vi som lærarar spør sjølvsagt elevane om attendemelding på jobben vi gjer. Kva var bra med dette undervisingsopplegget? Kva kan bli betre? Er det noko eg som lærar kan endre på?

Mitt profesjonelle skjønn som lærar sett eg høgt. Det er eg som skal ta dei pedagogiske avgjerdene. Min pedagogiske filosofi er at eg tek med elevane på evaluering og råd for å justere undervisinga og få attendemeldingar på jobben eg gjer. Men det er eg som skal styre undervisinga, ikkje elevane!

Eg skjønner at mange lærarar syner mostand mot forslag om lærarevaluering når desse ofte er leia av overskrifter som: ”Vil setje karakter på lærarane”, ”Vil rangere lærarane”, og når det omtrent blir framstilt som om elevane sjølve skal få velje kva for lærar dei får.

Eg hadde fått piggane ut om Utdanningsdirektoratet hadde kome med eit rundskriv som påla oss lærarar å gjennomføre lærarevaluering der elevane skulle krysse ut eit skjema med karakter på meg ut i frå visse vurderingskriterium. I kva for andre yrke ville vi tillate noko slikt? Legar, sjukepleiarar, byråkratar?

Vi må ha så stor tillit til lærarane at vi tenkjer dei evaluerer seg sjølve kvar einaste dag. Viss vi trur lærarane ikkje jobbar på denne måten, må vi gjere noko med lærarutdanninga eller stillingsvernet til lærarane.

Sjølvsagt finst det lærarar som gjer ein dårleg jobb og som sikkert også burde fått beskjed om det. Men viss desse lærarane ikkje allereie evaluerer eigen praksis ved hjelp av kollegaer eller elevar, blir dei neppe betre lærarar av å få pålagt at dei skal bli evaluert.

Vi kan ikkje endre nokon som ikkje ønskjer å endre seg. Og viss vi likevel tenkjer vi skal få det til, nyttar det i alle fall ikkje med tvang.


Publisert i spalta "Blåmandag" i Dagsavisen, 15. oktober 2012. 

Kommentarer

  1. Jeg evalueres stadig i mitt arbeid; både av mine "kunder" og av mine ledere. Til gjengjeld evaluerer jeg også dem. Lederevalueringen er til og med nokså offentlig.
    I politikken evalueres jeg både av folk som ikke har noe med det (politiske motstandere) og mine egne velgere. Velgerne rangerer til og med!
    Min mening er at de fleste i de fleste yrker bør både få evaluering av sine "kunder" og ledere, og gi evaluering til de samme. Det handler enkelt og greit om tilbakemeldinger på det arbeidet som er nedlagt.

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…