Gå til hovedinnhold

Karakter på meg? Nei takk!



Valkampen er i gang, og fleire tek no til orde for at elevane skal evaluere lærarane. Dette skapar sinne hjå mange av mine kollegaer.

Argumenta mot lærarevaluering er mellom anna at elevane er ikkje modne nok og at dei vil gje best evaluering til dei kulaste lærarane, ikkje dei flinkaste.

Alle desse argumenta inneheld ein mistillit mot elevane våre; unge menneske utan lærarutdanning er ikkje i stand til å seie noko om kva som er god og dårleg undervising!

Elevane er sjølvsagt i stand til å seie kva læraren kan justere for at undervisinga skal bli betre. Det kjem an på korleis vi spør.

Vi som lærarar spør sjølvsagt elevane om attendemelding på jobben vi gjer. Kva var bra med dette undervisingsopplegget? Kva kan bli betre? Er det noko eg som lærar kan endre på?

Mitt profesjonelle skjønn som lærar sett eg høgt. Det er eg som skal ta dei pedagogiske avgjerdene. Min pedagogiske filosofi er at eg tek med elevane på evaluering og råd for å justere undervisinga og få attendemeldingar på jobben eg gjer. Men det er eg som skal styre undervisinga, ikkje elevane!

Eg skjønner at mange lærarar syner mostand mot forslag om lærarevaluering når desse ofte er leia av overskrifter som: ”Vil setje karakter på lærarane”, ”Vil rangere lærarane”, og når det omtrent blir framstilt som om elevane sjølve skal få velje kva for lærar dei får.

Eg hadde fått piggane ut om Utdanningsdirektoratet hadde kome med eit rundskriv som påla oss lærarar å gjennomføre lærarevaluering der elevane skulle krysse ut eit skjema med karakter på meg ut i frå visse vurderingskriterium. I kva for andre yrke ville vi tillate noko slikt? Legar, sjukepleiarar, byråkratar?

Vi må ha så stor tillit til lærarane at vi tenkjer dei evaluerer seg sjølve kvar einaste dag. Viss vi trur lærarane ikkje jobbar på denne måten, må vi gjere noko med lærarutdanninga eller stillingsvernet til lærarane.

Sjølvsagt finst det lærarar som gjer ein dårleg jobb og som sikkert også burde fått beskjed om det. Men viss desse lærarane ikkje allereie evaluerer eigen praksis ved hjelp av kollegaer eller elevar, blir dei neppe betre lærarar av å få pålagt at dei skal bli evaluert.

Vi kan ikkje endre nokon som ikkje ønskjer å endre seg. Og viss vi likevel tenkjer vi skal få det til, nyttar det i alle fall ikkje med tvang.


Publisert i spalta "Blåmandag" i Dagsavisen, 15. oktober 2012. 

Kommentarer

  1. Jeg evalueres stadig i mitt arbeid; både av mine "kunder" og av mine ledere. Til gjengjeld evaluerer jeg også dem. Lederevalueringen er til og med nokså offentlig.
    I politikken evalueres jeg både av folk som ikke har noe med det (politiske motstandere) og mine egne velgere. Velgerne rangerer til og med!
    Min mening er at de fleste i de fleste yrker bør både få evaluering av sine "kunder" og ledere, og gi evaluering til de samme. Det handler enkelt og greit om tilbakemeldinger på det arbeidet som er nedlagt.

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…